1938-08-31 Rotterdam, Ronde van Feijenoord

Koninginnedag 1938: Ronde van Feijenoord

Mooie overwinning  Jan Gommers

Mouke wint bij de amateurs

Onder enorme belangstelling van het publiek, er waren in den ochtend reeds voor de amateurs naar officiële schatting ruim 100.000 toeschouwers, werd gisteren de vierde ronde van Feijenoord verreden.

Het traject, dat evenals vorige jaren liep over Maashaven, Putschelaan, Hilledijk, Paul Krugerstraat, Bloemfonteinstraat en Maashaven, was 2,5 kilometer lang en moest door de amateurs 36 maal gereden worden.

De regeling van het verkeer stond onder leiding van commissaris Kok en den hoofdinspecteur Weekenstroo, geassisteerd door de inspecteurs Van der Most en Enklaar, en was tot in de perfectie verzorgd.

Foto John Gommers
Meer dan 100.000 toeschouwers zien de ereronde van Jan Gommers, winnaar van de Ronde van Feijenoord 1938
De ochtendrace 

Op het startsein vertrokken er plusminus 120 amateurs. Op dit buitengewoon goede traject — het bestaat bijna geheel uit de bekende Hamburger bestrating, waarin slechts een 600 meter „kinderhoofdjes” zitten — werd van start of een fel tempo ingezet.

De eerste 50 K.M. werden afgelegd in 1 uur 13 min. 55 sec. Toen begon er enige tekening in de strijd te komen. De felle jacht om de leiding bleef voortduren. De Belg Mouke nam het initiatief over en nestelde zich enige ronden lang aan den kop met Sprengelink en den Amsterdammer Wijdenes, die in een geweldig tempo er vandoor gingen.

Het bleef zo tot de laatste ronde, toen zij in een felle eindsprint voor de laatste maal over de streep stoven. Mouke won het duel en werd winnaar in den tijd van 2 uur 14 min. 57 sec.

De uitslag luidt:

1. Mouke, België
2. Luppers, Amsterdam
3. Sprengelink, Hengelo
4. Hordijk, Rotterdam
5. Nuyen, Rotterdam
6. Joosen, Made
7. Saes, Weert
8. Pippermans, Hoensbroek
9. van Vliet, Gouda
10. Lodewijks, Rotterdam

Twentsch dagblad Tubantia en Enschedesche courant 1 september 1938
De middagrace

Was het aantal toeschouwers bij de ochtendrace ver over de 100.000 te schatten, in de middaguren, toen de profs aan den start verschenen was het aantal toeschouwers nog veel groter.

Precies om 1.45 uur vertrokken de 68 profs en onafhankelijken voor de 150 kilometer race. Zestig maal moesten zij de finish passeren. Het valt dan ook niet te verwonderen, dat van de 68 deelnemers 39 het eind niet bereikt hebben. Deels door pech, en een nog groter aantal moest de vlag strijken voor het geweldige tempo, dat de leiders reden.

Reeds in de tweede ronde had Weemaes uit Bergen op Zoom de leiding genomen met een 40 M. voorsprong op het jagende peloton, waarin als van ouds Middelkamp achteraan bungelde. Het interesseerde hem voorlopig nog niets wat de renners in de kopgroep deden.

De Maasbode 1 september 1938

In de kopgroep was het een gedrang om de leiding te nemen. Dan weer was het Jan Gommers en ronden lang André de Korver uit Willemsdorp, die het tempo aangaf. Dit had tot gevolg, dat het peloton in stukken getrokken werd, want de Korver werd weer van de kop verdrongen door Overweel uit Rotterdam, die een ronde later moest bukken voor de macht van Kees Valentijn, die toen doorkwam met Jan Leeuwenburg aan het wiel en de Hagenaar Motke.

Maar toen was het weer gedaan, want de Korver hield weder vier ronden lang de leiding, terwijl John Braspenninx de rij sloot. De eerste 25 km. werden afgelegd in 38 min. 10 sec.

Jan Gommers deed rondenlang veel kopwerk, maar blijkbaar vond hij het nog wat te vroeg om er tussenuit te gaan, de Korver en Janus Hellemons hielden hem bovendien trouw gezelschap, zodat er van wegkomen geen sprake was.

Foto's archief John Gommers ( hartelijk dank John !)
Dan weer was het Jan Gommers en ronden lang André de Korver uit Willemsdorp, die het tempo aangaf. Dit had tot gevolg, dat het peloton in stukken getrokken werd..

In de 15e ronde zat de Korver weer aan de kop met Leeuwenburg en Willemse bij zich, terwijl Janus Hellemons met Theo Middelkamp het rennersveld sloten.

Weer was het Louis Motke, die in de 25e ronde als eerste doorkwam, gevolgd door Bervers uit Delft en Piet van Gerven, die een geweldige koers reden in een razend hoog tempo. Nu nam Arie Overweel het initiatief over en demarreerde hard aan den kop, scheurend en trekkend.

Lauwers kreeg een lekke band en kon nog juist bij de verzorgingspost van rijwiel verwisselen, maar dit oponthoud had zoveel tijd gevergd, dat zijn achterstand hopeloos was, in de 30e ronde gaf hij dan ook de ongelijke strijd op.

De Maasbode 1 september 1938

Andere renners kwamen bij het hoofdpeloton en het was de Rotterdammer van Gent, die in de 27e ronde de leiding nam, rondenlang wist hij deze te behouden, maar Middelkamp joeg er zo hard op los, dat hij van Gent toch te pakken kreeg en in het hoofdpeloton opnam, er zo voor zorgend, dat hij geen kwaad meer kon doen. In die groep zaten Gerrit van der Ruit, Aad Van Amsterdam en John Braspennincx.

Het gevecht werd echter onverminderd voortgezet want op een gegeven moment gingen Kees Valentijn en Frans van der Zande er vandoor. Verscheidene ronden wisten zij zich aan de kop te handhaven, ondanks het feit, dat zij danig op de huid gezeten werden door een groep van acht renners. Jammer genoeg konden de leiders tegen zo’n overmacht niet op en de groep Van der Ruit c.s. haalde ook deze vluchtelingen terug.

Niemand wenste voorlopig Gommers te achterhalen. Het gevolg was dat deze steeds verder uitliep. Nu werd het jagende peloton wakker….

Toen zag Jan Gommers zijn kans schoon, met een sprong was hij weg, nam 100 meter, daarop volgden Van Amsterdam en van der Ruit, Braspennincx en de anderen. Gommers had de smaak te pakken, zette hard door en nu kwam hij, steeds zijn voorsprong vergrotend, ronde na ronde alleen door.

Dat bracht in de groep, die aanvankelijk de leiding had, nogal enige consternatie, maar van een jacht was nog geen sprake, niemand wenste voorlopig Gommers te achterhalen. Het gevolg was dat deze steeds verder uitliep en nu werd het jagende peloton wakker.

Jan Gommers had een voorsprong van enige minuten genomen en kwam onbedreigd als eerste over de streep, de andere renners zijn blijkbaar gedubbeld

Van Amsterdam sprong weg, maar van der Ruit lag op de loer en sprong mee en wel in zulk een geweldig tempo, dat Van Amsterdam en alle anderen, die aan het wiel zaten, moesten lossen.
En in die groep zaten Alfons Stuyts en Middelkamp, maar Gommers had nu reeds een voorsprong van enige minuten genomen en kwam onbedreigd als eerste over de streep.

De strijd in het tweede peloton werd een duel tussen van der Ruit en van der Zande, maar van der Ruit won het sprintje met enige lengten van v. d. Zande, die evenals de overige renners een schitterende wedstrijd gereden hebben.

Rechts winnaar Jan Gommers, links Gerrit van der Ruit

De uitslag:

1 Jan Gommers, Dongen, in 3 uur 50 min. 5 sec.
2 Gerrit van der Ruit, Capelle a. d. IJssel
3 Frans van der Zande, den Haag
4 Aad v. Amsterdam, Leiden
5 Kees Valentijn, St. Willebrord
6 Fiel Middelkamp, Kieldrecht
7 John Braspennincx, Princenhage
8 Alfons Stuyts, Hoogerheide
9 André de Korver, Willemsdorp
10 Arie Overweel, Rotterdam.

Provinciale Noordbrabantsche en ’s Hertogenbossche courant
Later meer over de avonturen van Jan Gommers naar aanleiding van zijn voorjaarstrainingen in Zuid Frankrijk en Afrika (wielerpionierswerk in het voorjaar van 1937 !!)

1956-02-15 Uit de plakboeken van: Sjefke Janssen

Eén van de vele plakboeken van Sjef Janssen: RENNERS 15-2-1956

Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls
Plakboek Sjef Janssen Renners 15-2-1956 archief Huub Breuls

Met dank aan mijn goede vriend Huub Breuls voor inzage in zijn prachtig archief.

Heeft u ook archieven met, van of over Limburgse coureurs of wielerkoersen, ik hoor het graag, gr Peter Knops

1979-08-25 Valkenburg Wereld Kampioenschap op de weg voor amateurs

Solo optreden van Adje levert net geen prijs op

Klasse verloochent zich niet als het moment daar is. Voor Adje Wijnands was het grote ogenblik om zichzelf te bewijzen op zaterdag 25 augustus 1979 aangebroken.De twintigjarige Maastrichtenaar presenteerde zich nadrukkelijk in de strijd om de regenboogtrui voor amateurs. Als enige van de bepaald toch niet zwakke Oranje-brigade was Wijnands in staat constant in de voorste gelederen de strijd aan te binden met de zoveel oudere, doorgewinterde Russen, Oost-Duitsers, Zwitsers en Polen.

Ad Wijnands

Geen enkele ontsnapping miste hij. Behalve dan die ene, die laatste, belangrijke en beslissende. Omdat hij toen volkomen was opgebrand. Hij is niet groot, zeer bescheiden, zwijgzaam, nuchter en slim, uitzonderlijk slim. Wat hij al zo vaak het afgelopen jaar in koersen op eigen bodem liet zien, demonstreerde Wijnands zaterdag eens te meer. Geen seconde was hij weg uit de voorste tien. Steeds zorgvuldig een „gangmaker”, uitzoekend. Nooit koos hij verkeerd, geen moment kwam hij zelf aan de leiding.

Jos Lammertink leidt het peloton bij de beklimming van de Cauberg, links Theo de Rooij

Wat Wijnands echter tegen zat, was dat er vanaf het startschot vrijwel „plankgas” werd gereden. De Oranje-renners waren daarvoor in eerste instantie zelf verantwoordelijk. Wagtmans had hen dagen achtereen op het hart gedrukt, zelfs gesmeekt, om de eerste drie ronden voluit te rijden. De bondscoach werd compleet gek bij de gedachte, dat in het immense veld (175 renners) één van zijn troeven door een schlemielige valpartij zou afvallen. Nederland bleek echter niet alleen die tactiek te hanteren. De sterkste ploegen deden precies hetzelfde.
door Harry ten Asbroek

Beklimming van de Cauberg

Nooit zakte het tempo. „Ik voelde dat het moeilijk zou worden. Er werd te hard gereden om nog wat te proberen. In de laatste ronde besefte ik dat het voor mij mislukt was, ik zat kapot alhoewel, mislukt …” reageerde Wijnands toch tevreden. Teleurstelling was onvoldoende aanwezig bij zijn vijf collega’s. Er viel weinig af te dingen op het feit dat zij alle vluchten van Wijnands afschermden.

Beklimming Bemelerberg

Maar waar de concurrentie steeds met drie, vier man was vertegenwoordigd, reed Nederland (Wijnands) alleen. Toegegeven, in de grote groep van 47 renners waaruit uiteindelijk de beslissende vluchters wegglipten, waren vier oranje-truien aanwezig. Maar het niveau waarop Wijnands reed, had minimaal door nog één, eigenlijk twee Nederlanders geëvenaard moeten worden. De excuses „de dagvorm was niet de topvorm” uit vijf monden, klonk wel bijzonder pover.

Beklimming van de Bemelerberg

beklimming BemelerbergWie meer dan alle anderen in topvorm verkeerde, was de Italiaan Gianni Giacomini, de nieuwe wereldkampioen. Toen de Oost-Duitser Drogan, de Pool Jankiewicz en de Brit Millar de groep met Wijnands al ver achter zich hadden gelaten, daverde Giacomini als een trein naar de leiders toe. Een opvallend staaltje machtsvertoon van een even opmerkelijk renner.

Bemelerberg

Giacomini veroverde in 1976 als Junior in het Belgische Gooik zijn eerste wereldtitel. Een Jaar later werd hij voor de wielersport afgeschreven wegens een ernstige longaandoening. Via een aangepast schema van de arts van Francesco Moser kon hij toch weer in het zadel klimmen en geleidelijk aan terugkomen.

Wereldkampioene Petra de Bruin, in haar zojuist verworven regenboog trui, zoekt vrienden op tussen het publiek

Vorig Jaar werd hij militair wereldkampioen op de ploegenachtervolging en de individuele wedstrijd. Dit Jaar wrong Giacomini zich als enige Europeaan tijdens de Spartakiade tussen het voltallige Russische machtsblok, hij werd tweede. Gisteren haalde hij met een krachtige eindsprint zijn vierde gouden habijt binnen.

Het Parool 27 augustus 1979

Geen loon naar werken voor amateur Wijnands

Ad Wijnands stond er zaterdagmiddag in Valkenburg teleurgesteld bij. Een kleine vier en een half uur lang had de 20-jarige wielrenner zich voor eigen publiek uitgesloofd. Bij bijna elke ontsnapping was de Limburger attent van de partij geweest, maar het loon voor die enorme inspanning was nihil. Als „onzichtbare” gleed Wijnands in 39ste positie over de eindstreep, terwijl de Italiaan Gianni Giacomini, de nieuwe wereldkampioen bij de amateurs, door een dringende mensenmassa naar het erepodium werd gestuwd. „Ik denk”, zuchtte Wijnands, „dat dit toernooi voor mij een jaar te vroeg is gekomen. Misschien was ik nog te jong en te onervaren om ook in de laatste ronde ( de “liefhebbers” moesten elf lussen van 16 kilometer afleggen) met de besten mee te gaan. Ineens blokkeerde ik tegen die Cauberg op, voelde ik de krachten uit mijn benen wegvloeien.”

De kopgroep met Robert Millar, Ad Wijnands en George Mount
De kopgroep met Robert Millar, Ad Wijnands en George Mount
De kopgroep met Robert Millar, Ad Wijnands en George Mount
Het peloton met vooraan Theo de Rooij in de achtervolging op Robert Millar, Ad Wijnands en George Mount

Bondscoach Rini Wagtmans van de KNWU, die niet terugschrikt voor gepeperde en overdreven uitspraken, noemde de prestatie van Wijnands van wereldklasse. „Van verschillende landen”, aldus de Brabantse insider, „zijn de coaches en ploegleiders vanmiddag naar me toegekomen. Allemaal met soortgelijke teksten. Zo van: „Tjonge, wat is die Wijnands een klasbak”.
door Guido de Vries

Boven op de Cauberg

Vooraan in het peloton Theo de Rooij met in zijn wiel Jan Bogaert

Doodzonde natuurlijk dat hij zijn prachtige race niet met een medaille heeft kunnen bekronen. Echt, ik durf te wedden dat hij met iets meer routine in het bezit van de regenboogtrui was gekomen. Het optreden van Ad Wijnands, de enige van de zes nationale renners die zich zaterdag in de kijker reed, belooft misschien iets moois voor de Olympische Spelen van 1980. „Ik hoop daar als een volgroeide coureur aan de start te komen”, zegt Wijnands, „en nog beter voorbereid dan nu het geval was.” Gelet op zijn leeftijd en zijn talent kan Wijnands een goede coureur worden.

Trouwens, het afgelopen jaar toonde de Maastrichtenaar met tien overwinningen aan tot de nationale top te behoren. Zoals zoveel amateurs droomt Wijnands van een carrière als professional. „Na de Spelen van Moskou”, vertelt hij, „wil ik de overgang maken. Ik denk dat ik als ronderenner kan slagen. Joop Zoetemelk is mijn grote voorbeeld. Wie weet kom ik nog wel eens bij hem in de ploeg.” Wat dat laatste betreft had Wijnands uitstekende papieren gehad als hij zich zaterdag in de hoofdprijzen had gereden. Een wereldkampioen bij de amateurs bijvoorbeeld is verzekerd van tal van aanbiedingen van „beroepsstallen”.

Op de rechte lijn naar de finish Adrie van der Poel op kop

Gianni Giacomini zit dus goed. Maar de nieuwe drager van de regenboogtrui wil voor hij „broodfietser” wordt „Moskou” meemaken. De 21-jarige renner uit Cima Dolmo geldt in Rusland nu al als een van de kanshebbers. Ter herinnering: op het afschuwelijke parcours van volgend jaar wist hij zich onlangs bij de Spartakiade als tweede te klasseren.  Gianni Giacomini heeft al een glansrijke loopbaan achter de rug. In ’76 veroverde hij de wereldtitel bij de junioren, vorig jaar pakte hij het goud bij het WK voor militairen en dit seizoen stond hij in Italië talloze malen op het erepodium. „Eigenlijk”, vind de Italiaan, „is het met mij gek gelopen. Vier jaar geleden dachten de artsen dat ik tbc had. Weg fiets, weg sport ging het bij die onderzoeken door mij heen. Aan die vervelende affaire heb ik net bij de prijsuitreiking nog even teruggedacht. Gelukkig echter zijn er nu mooie tijden voor me aangebroken. Een profcontract trekt me. Stel je voor: ik samen in de koers met die geweldige klimmer Bataglin, met die prachtige achtervolger Moser, met die slimme Saronni en die geweldige allrounders Zoetemelk en Hinault. Heerlijk toch, of niet soms?”

NRC Handelsblad 27 augustus 1979

Giacomini grossiert in wereldtitels

Wijnands geeft Oranje nog een beetje kleur

Tot twee ronden voor het eind .leek er geen vuiltje aan de zwaar bewolkte lucht voor de Nederlandse amateurformatie. Tot dat moment, na 150 kilometer, was de tactiek van bondscoach Rini Wagtmans perfect uitgevoerd. Met vier Oranje-klanten  in de eerste groep  van zo’n vijftig coureurs hadden de 30 à 40.000 enthousiaste toeschouwers nog alle hoop op een Hollandse wereldkampioen.
door Cees Olsthoorn

Finish van het WK voor Amateurs

Maar toen de strijd dan echt losbarstte moesten ze stuk voor stuk afhaken. Toen bleek toch dat de Nederlanders hun favorietenrol op eigen bodem niet konden waarmaken. Toen ook betaalde de absolute uitblinker Ad Wijnands de tol voor een race waarin hij constant mee aan de leiding is geweest. Het verloop van de schitterende finale maakte dat duidelijk. Uit een licht afgescheiden groep van twaalf renners demarreerde de Amerikaan George Mount De Engelse kampioen Robert Millar en Wijnands, de 20-jarige Maastrichtenaar die het parcours rond Valkenburg kent als zijn broekzak, sluiten snel aan. Bij het ingaan van de laatste omloop van 16 kilometer voegt ook de Pool Jan Jankiewicz zich bij hen.

Vier man op kop, maar niet voor lang. Uit de achterhoede  duiken de Oostduitser Bernd Drogan, de Deen Kim Anderson en de Italiaan Gianni Giacomini op. Drogan gaat meteen keihard door. Millar volgt met Jankiewicz. Als de voorsprong van dat drietal honderd meter bedraagt gaat Giacomini op de pedalen; staan en overbrugt met een fantastische rush het „gat”.. De volledig uitgebluste Ad Wijnands, Mount en Anderson blijven achter en worden uiteindelijk nog opgeslokt door het fel jagende peloton. De winnaar moet bij het kwartet voor op worden gezocht. Op de laatste beklimming van de Cauberg moet Millar lossen. Hij komt toch weer terug en waagt op 500 meter van de streep een alles- of-niets-poging. Jankiewicz rekent hem in, waarna de even slimme als klasserijke Giacomini uit het wiel van de Pool gemakkelijk naar de  regenboogtrui sprint. Na Claudio Corti in 1977 in Venezuela heeft Italië opnieuw een wereldkampioen bij de amateurs.

Gianni Giacomini verslaat Jan Jankiewicz en Bernd Drogan

Vreugde in het kamp van de Tifosi, teleurstelling bij de Nederlanders die tenslotte met lege handen achterbleven. Een blik op de uitslag leert dat Adrie van der Poel met een 30ste plaats onze beste landgenoot was. Rini Wagtmans wilde desondanks het woord afgang niet in de mond nemen. „Er is volgens plan gereden” aldus de opmerkelijk rustige bondscoach na afloop. „Om het gevaar van valpartijen te ontlopen zou er in de eerste drie ronden hard aan worden getrokken. Daarna moesten ze de koers controleren. Zorgen dat bij iedere ontsnapping een mannetje mee was. Zoveel mogelijk profiteren van het werk van de concurrentie en dan in de finale toeslaan luidde de opdracht” De oranje-rijders hielden zich lange tijd voorbeeldig aan dat script. En zeker Ad Wijnands.

1e Gianni Giacomini, 2e Jan Jankiewicz en 3e Bernd Drogan

De Limburgse lichtgewicht was vanaf de start niet uit de eerste rij weg te slaan. Hij behoorde dan ook tot de zeventien renners die in de vierde ronde op avontuur trokken. Twee ronden verder kreeg een groepje van zeven aansluiting, met daarbij Adrie van der Poel. Hij moest echter bij de beklimming van de Cauberg lossen. Maar met Theo de Rooy kwam Van der Poel later toch weer terug in een waaier van zestien amateurs.

Toen vervolgens in de achtste omloop ook Jac van Meer attent meesprong met weer, een klein groepje, toen leek de positie van Nederland, met vier jongens in een eerste peloton van zo’n vijftig amateurs, bijzonder riant. Het pakte, totaal anders uit Theo de Rooy: „Ik had niet zo’n beste dag vandaag. Vorig jaar op: de Nürbürgring (toen De Rooy pas op 200 meter van de streep werd  teruggepakt) kon ik bij wijze van spreken alles, nu niet. Niet dat ik slecht reed, maar dat beetje extra wat je bij ‘ zo’n wereldkampioenschap nodig hebt ontbrak gewoon. Jac van Meer liet zijn in gelijke bewoordingen uit, terwijl Adrie van der Poel wees op de valpartij waarbij hij, even na half koers, betrokken was, én de uiterste krachtsinspanning daarna om terug te komen.De enige Nederlander die wél voortreffelijk marcheerde was derhalve Ad Wijnands. Hij moest echter de tol betalen voor zijn gretigheid. Voor hem duurde het WK juist een ronde te lang. „Ik was uitgeblust” beaamde hij later nauwelijks teleurgesteld.

2e Jan Jankiewicz, 1e Gianni Giacomini, 3e Bernd Drogan

„Achteraf had ik me misschien meer moeten sparen. Maar ik voelde me goed, bovendien heb ik zo zuinig mogelijk gereden. Nee, ik hoef mezelf niks te verwijten.” Rini Wagtmans knikte bevestigend: „Ad is nog te jong om wereldkampioen te worden. Hij mist nog de macht die daarvoor nodig is. Maar het is natuurlijk geweldig wat hij hier heeft laten zien. Pure klasse. Ik ben blij dat hij amateur blijft tot na de Olympische Spelen. Is ook het beste voor hem. Geestelijk en lichamelijk is hij nog niet aan een overstap naar de beroepsrenners toe. Wie hem nu zou willen overhalen prof te worden vermoordt Wijnands als coureur.”

Resteren Jos Lammertink en Hennie Stamsnijder, de twee neven uit Twente, die zaterdag geen rol van betekenis konden spelen. „Toch had ik goeie benen,” liet Stamsnijder die in Valkenburg zijn amateur carrière afsloot, weten. „Maar toen ik in de vierde ronde lek reed, was het wereldkampioenschap voor mij voorbij. Daarna heb ik me volledig in dienst van de ploeg gesteld.” Jos Lammertink, stelde ronduit teleur. Vooraf door Wagtmans tot de grote favoriet gebombardeerd, bleef hij gedurende de hele koers vrijwel onzichtbaar: „De Cauberg heeft me opgebroken. Die was vijftig meter te lang voor mij. Wagtmans had gezegd om in m’n eigen tempo naar boven te rijden. Anders zou ik onherroepelijk kapot gaan. Dat heb ik gedaan, maar mijn tempo, was gewoonte laag om me te kunnen meten met de rest. Eén troost voor Jos Lammertink; deze week krijgt hij in het Olympisch Stadion de kans om zich op de individuele achtervolging te revancheren.

Gianni Giacomini, de nieuwe wereldkampioen op de weg

Gianni Giacomini, net 21 jaar, student geometrie, is bepaald niet een toevallige winnaar. De Italiaan die qua uiterlijk een beetje aan Saronni doet denken, is een grossier in wereldtitels. In 1976 werd hij in het Belgische Gooik wereldkampioen bij de junioren. Vorig jaar voegde hij er twee militaire WK-titels aan toe. De een in de individuele wedstrijd, de andere in de 100 km-ploegentijdrit, een onderdeel waarop hij afgelopen woensdag met de Italiaanse equipe zevende werd.

Tot vijf jaar geleden deed Giacomini aan atletiek (midden afstanden), maar vond daarna zijl weg als wielrenner. In ’77 werd hij ernstig ziek. Zijn huisdokter adviseerde toen om de fiets definitief op te bergen. De arts van Francesco Moser, dokter Falai, besliste na een uitgebreid onderzoek anders. Met een aangepast trainingsschema kon Giacomini best blijven wielrennen meende dit niet zonder reden. De ster van Gianni is daarna snel gestegen. Het ene succes volgde het ander op, met als voorlopig hoogtepunt de regenboogtrui zaterdag in  Valkenburg. Over het parcours zei Giacomini, die zeker niet voor de Olympische spelen prof wordt: „Niet zo zwaar. De wind  was lastiger dan de twee klimmetjes”.

Het vrije volk 27 augustus 1979

 

De uitslag:

1             Gianni Giacomini (ITA)               178,8 km in  4 uur 19 min. 26 sec.

2             Jan Jankiewicz (POL)

3             Bernd Drogan (GER)               op 1 sec

4             Robert Millar (GBR)              op 4 sec

5             Andreas Petermann (GDR)      op 12 sec

6             Jan Bogaert (BEL)                 op 25 sec

7             Jan Krawczyk (POL)

8             Ryzsard Szurkowski (POL)

9             Richard Trinkler (SUI)

10           Nencho Staikov (BUL)           op 34 sec

11           Thomas Barth (GER)

12           Geir Digerud (NOR)

13           Kurt Ehrensperger (SUI)

14           Giuseppe Petito (ITA)

15           Harry Hannus (FIN)

16           Charly Bérard (FRA)

17           Tommy Prim (SWE)

18           Falk Boden (GER)

19           Kim Andersen (DEN)

20           George Mount (USA)

21           Daniel Muller (SUI)

22           Herbert Spindler (AUT)            op 45 sec

23           Ludek Kubias (TCH)

24           Dieter Flögel (GER)

25           Yury Kashirin (URS)

26           Francis Castaing (FRA)

27           Aleksandr Averin (URS)

28           Volker Kassun (GER)

29           Jan Wijnants (BEL)

30           Adrie Van Der Poel (NED)

31           Urs Grobli (SUI)

32           Jostein Wilmann (NOR)

33           Leopold Karner (AUT)

34           Mustapha Nejjari (MAR)

35           Steph Jones (GBR)

36           Pierre Harvey (CAN)

37           Rocco Cattaneo (SUI)

38           Käri Puisto (FIN)

39           Ad Wijnands (NED)

40           Theo De Rooy (NED)

41           Dale Stetina (USA)

42           Ladislav Novak (TCH)

43           Francis Duteil (FRA)

44           Miguel Acha Mindeguia (ESP)         op 1 min 15 sec

45           Jac van Meer (NED)

46           Jan Hoegh (DEN)                op 4 min 56 sec

47           Fr Von Loeffelholz (GER)

48           Alexander Gousiatnikov (URS)

49           Dirk Demol (BEL)

50           Ole Kristian Silseth (NOR)          op 4 min 58 sec