1938-07-04 Ronde van Gingelom (B)

JAN LAMBRICHS, in de wandeling een bescheiden Limburger, in de course een ontembare!

door Evert van Mokum

’t Was in het begin van den zomer toen wij te Gingelom, een klein plaatsje in België, een wegcourse volgden voor onafhankelijken.
Zestig kilometer waren achter den rug en nog een negentig hadden de deelnemers voor den boeg, toen de hemel als ’t ware openscheurde. De regen stroomde uit de grauwe lucht, de wind gierde door de jagende bomen en in de verte brak in alle hevigheid het onweer los.

Jan Lambrichs

Vooral in de omgeving van Sint Truiden was het noodweer, vloog de modder de renners in de ogen, waren zij vrijwel onherkenbaar geworden.

Op een gegeven moment keek een jonge renner, Jan Lambrichs genaamd, om en in het gezicht van den Nederlander was iets juichends te lezen, terwijl hij zijn vijf metgezellen Pol Verschueren, Croes, Polleur, Meesters en Michaels stuk voor stuk bekeek. Want met deze goed rijdende Belgen vormde de gezonde boerenjongen uit het Limburgse land van bronsgroen eikenhout het hoofdpeloton.

Ook wij namen de tegenstanders van Lambrichs eens rustig op. Wat een kringen rond de ogen van de lange Verschueren! Wat een trekken rond den neus van Michaels! En wat hing het hoofd van Croes diep weggedoken tussen de stevige armen!

Maar dan! op een gegeven ogenblik was Lambrichs weggesprongen. Hij nam 20 Meter! Hij nam er 30, 50, 100!

Er waren twee wegen en de pijlen waren door het hemelwater uitgewist.
„Vooruit, rechtdoor”, dacht de Hollander.

Echter, Lambrichs had de verkeerde weg genomen en moest terug keren. En niet alleen dat hij er zijn genomen voorsprong mee verspeelde, neen, de Nederlander verloor er nog een goede honderd meter terrein mee ….

Opnieuw gooide Jan er een schepje op, stormde in z’n eentje de leiders achterna, zoals de golven bij stormachtig weer op de kust komen aanrollen: ongenadig!
Nauwelijks was er aansluiting, of Lambrichs bombardeerde over de vluchtelingen heen.

Wat een moed! Wat een zelfbewustheid!

Eén tegen vijf! De ongelijke strijd duurde maar korten tijd. De Belgische renners hadden er een hoog tempo ingezet en wisten na prachtige samenwerking den van strijdlust blakende Hollander weer te achterhalen.

Toen kreeg Limburgse Jan pech aan zijn rijwiel. Maar gelukkig, hij kon op een andere fiets springen en de course vervolgen.

Nog 10 kilometer waren te rijden. Op een vreemde „velo” waagde Lambrichs wederom een weglooppoging. Tevergeefs! Zijn concurrenten verstonden elkaar opperbest. Eerst ging Verschueren hem halen! Dan weer Meesters en Croes! En ook Michaels en Polleur weerden zich bij de verschillende demarrages van den slanken Nederlander geducht!

Lambrichs won de eerste premie en won er nog een paar bij. En tenslotte ook de eindspurt! Met drie volle lengten op den tweede en bijna vijf lengten op den derde!
Het meest demarreren, het meest koplopen, steeds van voren als er moest worden geklommen, verkeerd rijden, pech aan z’n machine, de premies in grootse stijl winnen en dan nog zegevieren in den eindsprint als ’t ware op één been, wanneer men als rijder tot iets dergelijks in staat is, dan moet men toch wel met uitzonderlijke kwaliteiten bedeeld zijn, dan moet men zeer zeker de grote klasse bezitten!

Na afloop van den wedstrijd hebben wij dan ook tegenover tal van sportvrienden onze warme bewondering voor Lambrichs prachtige rijden geuit en Joris van den Bergh, den samensteller van de Nederlandsche ploeg voorde Ronde van Frankrijk, persoonlijk nog toegevoegd, dat de jonge Limburger voor ons als de beste Nederlandsche wegrenner geldt, een renner met zéér veel toekomst.

Nieuwe Tilburgsche Courant 7 Juli 1938

In het begin van dit jaar heeft Lambrichs ons nog één en ander van zijn korte, maar zeker briljante wielerloopbaan verteld. Aan 46 wegcourses nam Jan in 1938 deel, met een totaal van 7.295 km. Zes wedstrijden wist hij daarvan te winnen, o. m. in Brussel—Fléron over 170 km., waarin hij direct vanaf het startschot in z’n eentje wegliep en, terwijl er toch 54 puike renners van de partij waren, met ruim vier minuten voorsprong arriveerde.

Voorts behaalde de man uit Bunde tal van ereplaatsen, w.o. in de Ronden van Purmerend, Oosterhout, Beverloo, Hoogerheide, Tegelen, Herentals, Falisolle, Herk-de-Stad, Flémalle, enz., enz. En zat het den jeugdigen sportman in verschillende wedstrijden niet altijd mee, had hij toen veelal te kampen met band- en kettingpech, bepaald schitterend werk leverde Lambrichs in de Ronde van Luxemburg en die van Zwitserland over 8 etappes, met een totalen afstand van 1682 kilometer. Het was vooral in het land van Wilhelm Teil, dat Jan overduidelijk toonde een geboren ronde-renner te zijn door, tegenslag ten spijt, op de 12e plaats beslag te leggen, na meesterlijk werk te hebben geleverd.

De eerste maal, dat wij deze landgenoot zagen rijden, voelden we reeds bij intuïtie dat in deze coureur sluimerende krachten aanwezig moesten zijn, die hem, bij een goede levenswijze, later tot één der grote wegrenners zouden kunnen stempelen. En nadien hebben wij hem in zijn opgang gevolgd en bleek elke course voor dezen zoon van het land een trap naar de topklasse.

Lambrichs behoort tot de categorie renners die buiten de arena kalm en bescheiden door het leven gaan, maar in de wedstrijden zelf moeilijk zijn te temmen. Er tintelt wat in zijn rijden! Het zuidelijke bloed spreekt dan; hij bruist van levenslust en droomt van …. direct na het startschot er tussen uit te trekken, in z’n eentje, en dan de course winnen, liefst met zoveel minuten voorsprong.

De revue der sporten 1939, no 52, 24-07-1939
http://www.delpher.nl/nl/tijdschriften/view?identifier=dts%3A1693052%3Ampeg21%3A0013&query=met+de+renners+door+de+ronde&coll=dts&page=1&sortfield=datedesc

1937-06-12 Valkenburg, NK op de weg, amateurs; Henk de Hoog

Met niet meer dan 85 cent op zak kwam de 17 jarige coureur uit Amsterdam op de fiets naar het Zuiden, om zijn kans te wagen bij het Nederlands wegkampioenschap op de Cauberg:

Henk de Hoog

Hij was met zijn 8e plaats de eerste amateur in het rennersveld en werd hiermee Nederlands amateur Kampioen van Nederland 1937..

Henk de Hoog bij zijn huldiging als Nederlands kampioen bij de amateurs, Valkenburg 13 juni 1937
Drie maal nam Henk de Hoog gedurende zijn carrière als wielrenner deel aan de Tour de France. Als er koers was in Valkenburg logeerde hij altijd in het pension van mijn grootouders aan de Nieuweweg in Valkenburg. Meer dan eens kwamen zijn maten Schulte en Middelkamp hem daar opzoeken, mijn vader heeft er nog vele verhalen over.

Onderstaand het verhaal over de winst van Hendrik de Hoog in het NK van 1937, zoals te lezen was in de krant, de dag na zijn overwinning:

De Hoog, een kranige jongen…

De kampioen der amateurs is geworden Hendrik (Henk) de Hoog uit Amsterdam. De prestatie van deze jeugdige knaap mag niet aan de vergetelheid prijsgegeven worden.

De Hoog heeft met zijn overwinning een goede reputatie vervult. Vorig jaar werd hij in het kampioenschap van Nederland al derde en kwam op een lek bandje binnen. In 5 open koersen wist hij als nieuweling te zegevieren.

Deze knaap is slechts 17,5 jaar. Geboren Amsterdammer is hij op 1 na de oudste uit een gezin van 11 kinderen, waarvan de vader werkloos is. Hij zelf is van beroep stukadoor, doch is wegens de crisis ook werkloos. Met 85 cent op zak kwam hij vorige week afgezet naar het Zuiden om zijn kans te wagen bij het Nederlands wegkampioenschap.

Hij maakte de reis per fiets en kwam Woensdag te Weert aan, waar hij bij een collega-renner bleef logeren. Donderdag vertrok hij aldaar en kwam terecht in Gulpen, waar hij bij een landbouwer om onderdak vroeg. Dat was akkoord als hij daarvoor een hand zou toesteken op de boerderij. Dit deed hij dan ook, door met den boer mee te hooien.

Henk de Hoog

Vrijdag kwam hij een kijkje nemen op het traject. Hij stond te kijken van die Cauberg, iets wat hij nooit gezien had en reed hem eenmaal in gewoon tempo naar hoven, denkende “het zal wel gaan”.
Wat hij echter niet gedroomd zou hebben, geschiedde. Hij wist den titel kampioen der amateurs te behalen en was hiermede natuurlijk overgelukkig.

Wij troffen den jongen kampioen in gezelschap van burgemeester Hens van Valkenburg aan bij een stevige maaltijd. Van deze gelegenheid maakten we gebruik om hem een en ander te vragen.

De koers was wel zwaar geweest, doch toen hij in gezelschap zat van Antoon van Schendel, die hem als gangmaker trachtte te nemen, kwam hij tot de conclusie dat het wel ging. Toen hij eenmaal alleen als 1e amateur voorop lag zag hij zijn kans schoon en nam hem gretig waar.

Wij vroegen hem wat hij tijdens den koers te eten en te drinken had gehad. Hij vertelde dat hij van den boer, waar bij onderdak had gevonden, enkele spekpannekoeken had gekregen en een pul zuiver water. Met dit al maakte hij den tocht van 182 km.

Niettegenstaande burgemeester Hens hem te Valkenburg wilde laten logeren, kon hij hiertoe toch niet besluiten, menende aan zijn dankbaarheid ten opzichte van den boer tekort te schieten indien hij niet naar Gulpen trok om die mensen te bedanken.

Vertellen we nog dat de Hoog’s vader Olympisch kampioen gewichtheffen is geweest.

We wensen de jonge kampioen nog vele successen en hopen hem het volgend jaar op hetzelfde traject nogmaals aan het werk te zien in de Wereldkampioenschappen.

Henk de Hoog veroverde de 6e plaats bij het WK voor amateurs te Valkenburg in 1938, hier op de foto prominent met stofbril aanwezig bij de huldiging van de nieuwe wereldkampioen Hans Knecht, Wagner (2e) en Joop Demmenie (niet op de foto).
Méér wetenswaardigheden over Henk:

Hij won als nieuweling in 1936 de Ronde van Den Bosch, van de Breemster, van Tilburg en van Vlissingen. Hij was in tal van andere wegwedstrijden bij de eerste vijf. Hij begon met koersen in 1934 en werd toen vier maal 1e, in 1935 een en twintig maal 1e en lid van wielervereniging "Le Champion"

De Hoog woonde tijdens zijn wielercarrière in het belgische Borgerhout en hij heeft dan ook veel in België gekoerst. Mede vanwege de Tweede Wereldoorlog is zijn erelijst beperkt gebleven. In 1949 werd hij vierde in de Ronde van Nederland en won daarin een etappe. Verder eindigde hij bij het Nederlands kampioenschap vier keer bij de eerste tien. Hij startte drie keer in de Tour de France, maar hij haalde nooit de aankomst in Parijs.

In 1948 kon De Hoog zich lange tijd in de Tour handhaven. Zowel de Pyreneeën als de Alpen kwam hij goed door. Ook de verschrikkelijke Alpenrit van Briançon naar Aix-les-Bains overleefde hij en in de zware bergrit naar Lausanne bereikte hij verrassend als 27e en eerste Nederlander de finish. Omdat echter iedere dag de laatste renner uit het klassement uit de wedstrijd werd genomen, moest hij na de 18e rit alsnog het strijdperk verlaten.

In de Ronde van Frankrijk 1949 werd hij in de Pyreneeënrit naar Pau door meerdere lekke banden getroffen, waardoor hij na het sluiten van de tijdscontrole arriveerde en uit de strijd genomen werd.

In zijn derde en laatste Tour, die van 1950, kwam De Hoog in de afdaling van de Col d'Aspin zwaar ten val, waardoor hij gedwongen werd de strijd te staken.

 

1936-07-14 Theofiel Middelkamp: Zo’n grote bergen had ik van mijn leven nog niet gezien

Je n’avais jamais vu d’aussi grandes montagnes de ma vie.
Zo’n grote bergen had ik van mijn leven nog niet gezien.

par Théophile MIDDELKAMP

L'Auto-vélo 15 juillet 1936
Theo Middelkamp: Zo’n grote bergen had ik van mijn leven nog niet gezien. L’Auto-vélo 15 juillet 1936

GRENOBLE, 14 juillet. (Quotidien L’Auto-vélo  N° 12.994,  15 Juillet 1936)

Cela vous étonne ? Moi aussi.
Verrast u dat ? Mij ook.

Tour de France 1936, 7e etappe, Aix les Bains – Grenoble, 230 km.
Theofiel Middelkamp

Jamais je n’aurais cru, en prenant le départ du Tour de France, que je pourrais gagner une étape, encore moins celle du Galibier.
Ik had nooit gedacht, bij de start van de Tour de France, dat ik een etappe zou kunnen winnen, zeer zeker niet die over de Galibier.

Grenoble is niet meer ver, Middelkamp op kop van de groep, bekijkt zijn 11 medevluchters. MATCH Nr. 524 17 Juillet 1936

En effet, je n’ai jamais couru que chez moi, en Hollande, et dans les courses de kermesse, dans les Flandres, où o’est le terrain plat partout.
Inderdaad, nooit reed ik ergens anders dan bij mij thuis in Nederland en in de kermiskoersen in Vlaanderen waar hij vooral vlak is.

Het binnenrijden van de vélodrome in Grenoble, Charles Berty op kop, Theo Middelkamp in 5e positie.

J’étais plus habitué à voir des moulins à vent que des cols. Je n’ai jamais vu d’aussi grandes montagnes de ma vie et je ne pensais pas que l’on puisse voir de la neige au mois de juillet.
Ik ben het meer gewend windmolens te zien dan de bergen, nog nooit zag ik de hoge bergen, wist niet dat er in Juli sneeuw te zien zou zijn.

De beslissing op de meet, Middelkamp wint voor gele-truidrager Archambaud. MATCH Nr. 524 17 Juillet 1936

Cela a été mes plus fortes impressions de la journée. Les jambes ont toujours été bonnes, sauf une défaillance en fin de parcours.
Dit waren mijn sterkste indrukken van de dag. De benen waren steeds goed, behalve dan op het einde van de rit.

Een historische dag voor het Nederlandse wielrennen! De finish van Theofiel Middelkamp.
In 1936 voor het eerst deelname van Nederlanders in Le Tour de France, op 14 juli dat jaar, de eerste Nederlandse zege in de geschiedenis van de Tour de France…. hij die nooit een col beklommen had, in 1947 te Reims ook nog eens de eerste Nederlandse wereldkampioen bij de beroepsrenners: Fiel Middelkamp

Je croyais gagner facilement car j’ai souvent fait de bons résultats au sprint, en Belgique; mais j’ai sprinté un tour trop tôt au vélodrome et j’ai dû donner tout ce que j’avais pour battre Archambaud, qui a failli me surprendre : on m’avait dit qu’il n’était pas vite.

Ik dacht dat ik gemakkelijk zou kunnen winnen want in België presteer ik in de sprint meestal goed. Echter ik ging de sprint op de velodrome een ronde te vroeg aan en ik moest alles geven om Archambaud, die me bijna verraste, nog te kunnen verslaan : Men had me verteld dat hij niet zo rap was.

Theofiel Middelkamp: le premier gagnant Neerlandais d’une étape dans le Tour.
Theofiel Middelkamp heeft zojuist als eerste Nederlander een etappe in de Tour de France gewonnen.

Un Hollandais vainqueur de l’étape du Galibier : Je n’en reviens pas !
Een Nederlander winnaar van de etappe over de Galibier: ik kan het niet geloven!

Théo MIDDELKAMP

Theofiel Middelkamp heeft zojuist als eerste Nederlander een etappe in de tour gewonnen. Ergens moeten er nog filmbeelden zijn…