1962-07-04 Tour de l’Avenir, 3e etappe, Bayonne – Pau 155,5 km

Nieuwe Nederlandse successen in Ronde van de Toekomst

Henk Nijdam veroverde in Pau tweede plaats en de gele trui

1962-07-06 – Miroir Sprint – 839

JAN HUGENS verbeterde zijn positie in het algemeen klassement

LEO KNOPS etaleerde capaciteiten als klimmer

Een grootse, twee kilometer lange achtervolging op het autocircuit van Pau leverde Henk Nijdam woensdag In de derde etappe van de Tour de l’Avenir behalve een tweede plaats in het dagklassement ook de gele trui op. Bij de eerste doorkomst voor de tribunes was er nog niets, dat daarop wees. De Fransman Pierre Matignon en de Luxemburger Hentges, in de straten van Pau ontvlucht, passeerden toen met een geringe voorsprong op net vele renners tellende eerste peloton, waaruit een oranjetrui zich losmaakte. Lex van Kreuningen ging achter het tweetal aan. In een flits werd de Utrechter evenwel gepasseerd door een van zijn eigen ploeggenoten: Henk Nijdam. Van Kreuningen zag in dat de wereldkampioen achtervolging bij de amateurs meer kansen zou hebben dan hij en daarom bepaalde hij zich er toe de overige coureurs zoveel mogelijk af te stoppen.

Limburgs Dagblad 5 juli 1962
Henk Nijdam veroverde de gele trui

In een angstwekkend hoog tempo liep Nijdam op de leiders in. Toch zou zijn poging mislukt zijn als niet Hentges kort voor de finish een lekke band had gekregen. Nu was de tweede plaats voor de 26-jarige coureur uit Eelderwolde want Matignon was niet meer te bereiken. De dertig seconden bonificatie waren niettemin voldoende om de gele trui over te nemen van de Spanjaard Momene, aangezien deze zich in het tweede peloton bevond dat vrij veel terrein had verloren. Jan Hugens die — evenals alle overige Nederlanders – in het peloton zat dat vier seconden na Nijdam over de streep raasde, klom bovendien op naar de derde plaats in de algemene rangschikking achter Nijdam en de Fransman Carton.

1962-07-06 – Miroir des Sports – 917 – 30

De Belgen waren de grote animators geweest in deze rit. Reeds na 15 km gingen twee van hen, Willy Leenaerts en Gerad Vastiau, op avontuur uit vergezeld door de Spanjaard Luis Mayroal en de Fransman Christian Paillier. Mayroal deed geen kop, om de gele trui van zijn coequipier Momene zo min mogelijk in gevaar te brengen, maar desondanks groeide de voorsprong snel. In Saint-Jean Paid-de-Port (na 51 km) lag het kwartet twee minuten voor op een tweede groep met o.a. Jan Janssen, de Fin Ahutalathi (opnieuw zeer strijdlustig) en de Spanjaard Garcia. Het peloton volgde op vier en een halve minuut. Voor de Nederlanders had Radio Tour inmiddels ’t minder prettige bericht omgeroepen dat Raf Gysel de strijd had gestaakt. Gysel een coureur met opvallend weinig wilskracht en incasseringsvermogen, was dinsdag reeds als een der laatsten binnengekomen.

1962-07-06 – Miroir des Sports – 917 – 30

Toen hij voor de start van de derde etappe verklaarde naar huis te zullen gaan als het woensdag niet beter ging, was het niet moeilijk meer om te voorspellen dat hij Pau niet zou halen. Nederland ging dus van dat moment af verder met zeven coureurs, doch verschil maakte dat nauwelijks. Op de top van de Osquich, een col van de derde categorie, bleek namelijk reeds dat de overige oranjemannen zich duchtig waren gaan roeren. Mayoral passeerde als eerste op vijf seconden gevolgd door Leenaerts en Vastiau terwijl Paillier 25 seconden had moeten prijsgeven. Uit de tweede groep hadden zich de opvallend goed klimmende Spanjaard Garcia en de Portugees Simoes losgemaakt. Zij kregen tijdens de afdaling Paillier te pakken, waarna het drietal gezamenlijk de jacht voortzette. De ravitaillering in Mauleon-Soule (91.5 km) kon de strijd geen moment doen afnemen. Integendeel, steeds meer renners lieten ’t peloton met de gele truidrager achter zich en van hen rukten vooral Leo Knops, Jan Hugens en de Spanjaard Velez in snel tempo op.

 

1962-07-06 – Miroir des Sports – 917 – 31

Het leidend drietal handhaafde zich toch nog tot de top van de côte de Barcus (56km voor de finish), hoewel de zeer goed draaiende Leo Knops reeds tot één minuut was genaderd. Hij had vijf seconden voorsprong op een groepje met Janssen, Velez, Garcia en Simoes. Nijdam en de Jongh begonnen met zes anderen 1 minuut 45 sec. na de leider aan de afdaling. Alvorens een hergroepering tot stand kwam vormde zich nog een kopgroep van negen renners met Leo Knops, die zich louter bepaalde tot meerijden omdat de Belgen met drie man naar de zin van Nederland te sterk vertegenwoordigd was.. Successievelijk kwamen alle groepjes bijeen totdat tenslotte een groot veld was ontstaan waarin zich alle Nederlanders bevonden. Verstraete en van Kreuningen waren namelijk met succes “overgewipt” uit het peloton dat meer dan 2 minuten achterstand had.

1962-07-06 – Miroir des Sports – 917 – 31

Toen was het nog slechts de vraag wie de trui van Momene zou overnemen. De Fransman Carton was de troonpretendent met de meeste kansen. Hij stond tweede in het algemeen klassement met 4 seconden voorsprong op Nijdam, Hugens, Bazire en Gomez del Moral. De krachtsexplosie van Nijdam was echter oorzaak voor dat voor de tweede maal in drie dagen een Nederlander in het leiderstricot veroverde. Voor Frankrijk was er een troost in de vorm van een ritzeg en de 1e plaats in het ploegenklassement. De vreugde in de ploeg van Jef Janssen was er nauwelijks minder om.

 

1962 – Miroir du Cyclisme – 21 – 52

Rituitslag 3e etappe:

1.Pierre Matignon(FRA)155,5km/4.06’04”
2.Henk Nijdam(NED)13″
3.Adolf Heeb(LIE)
4.Jan Janssen(NED)
5.Martin Vanden Bossche(BEL)

Limburgs Dagblad 5 juli 1962, voorpagina

1962-07-03 Tour de l’Avenir, 2e etappe, Bordeaux – Bayonne 184 km

Tactiek Nederlandse ploeg slaagde voortreffelijk

Spanjaard José Momene Campo onttroonde JAN JANSSEN

1962-07-06 – Miroir Sprint – 839B – 30
HUGENS en NIJDAM rukten op naar de voorste gelederen

De tactiek van de Nederlandse equipe in de Ronde van de Toekomst slaagt tot dusverre voortreffelijk „Gokken op het ploegenklasssement was het devies van Jefke Jansen. Welnu, in Bayonne reed na de aankomst van de tweede rit voor de tweede maal in successie het Oranjeteam een ererondje als winnaar van de dagploegenprijs. Met twee overwinningen is de eerste plaats dus momenteel stevig in handen van Nederland. Dat Jan Janssen zijn in Bordeaux veroverde gele trui moest afstaan aan de Spanjaard José Momene Campo, kortweg Momene genaamd, was voor de Nootdorper persoonlijk niet zo leuk, maar een ramp betekende het allerminst. In de kopgroep van veertien renners, die met een aanzienlijke voorsprong finishten bevonden zich namelijk niet minder dan drie Nederlanders onder wie Henk Nijdam en Jan Hugens, die in het algemeen- klassement na twee dagen minder dan twee minuten achterstand hebben op de nieuwe leider.

Limburgs Dagblad 4 juli 1961

De etappe van dinsdag heeft in het teken gestaan van een groot aantal ontsnappingen. Van rust was geen sprake. Zodra een groepje was teruggehaald, namen een aantal anderen het offensief over. De Nederlandse formatie heeft niet de bedoeling gehad de trui van Janssen met hand en tand te verdedigen. Hugens, Nijdam en Van Kreuningen, eveneens goed geklasseerd, zouden om beurten mee in de aanval gaan als zij daar de kans toe kregen en in de praktijk lukte dit plan uitstekend. Nijdam was waakzaam toen na nauwelijks tien kilometer een groep met o.a. Gomez Del Moral en Petterson het peloton achter zich liet, Van Kreuningen maakte deel uit van een uit 19 renners bestaand leidend peloton, dat zich na 36 km afscheidde en in de grote slag, welke na ruim 60 km ontbrandde, bleken na het optrekken van de kruitdamp welgeteld vier landgenoten van de partij te zijn. De gang van zaken scheen aanvankelijk voor Nederland niet zo gunstig Twaalf man onder wie de Fransen Bazire en Arze, de Belg Vastiau en de Fin Hautelahti, namen de leiding en zes anderen bij wie Jaisli, de actieve Gomez del Moral en Carton, een van de Franse troeven volgden spoedig.

Jan Janssen 1962-07-09 – Miroir des Sports – 918

De Oranjeploeg was echter snel van de schrik bekomen. Een tegenoffensief werd ingezet, waarbij eerst een groep met de Jongh, Hugens en Verstraete aansluiting kreeg en even later ook Van Kreuningen in gezelschap van vijf andere coureurs hun succesvolle sprong naar de kop maakten. Toen tenslotte de balans kon worden opgemaakt, bleek dat de kopgroep uit ongeveer 50 renners bestond en met dit grote aantal was ’t niet verwonderlijk dat het peloton weldra de rust kon herstellen. Bij de ravitaillering in Castets (na 113,5 km) kwam de hergroepering tot stand, waarna men dacht wel even rustig te kunnen gaan eten. Het kwam er nauwelijks van. Op het moment dat het peloton de staart van de kopgroep bereikte, werd er voorin opnieuw fel gedemarreerd. Lex van Kreuningen en Kees de Jongh behoorden tot de rustverstoorders alsmede Miel Verstraete. De eerste twee vielen terug maar hun vervangers stonden klaar.

Henk Nijdam toonde de volgers zijn klasse door uit het peloton gekomen in een ruk op te „stomen” naar voren en zich na een felle jacht bij de kopgroep te voegen. Jan Hugens volgde, tezamen met een Fransman even later zijn voorbeeld. Het plan van Jefke Jansen was volledig geslaagd. Drie Nederlanders voorin tegen twee Fransen, terwijl de overige landen slechts door een man waren vertegenwoordigd, dat de Spanjaard Momene en de Italiaan Partesotti daar nog bijkwamen was voor het ploegenklassement van weinig belang Indien de vlucht zou slagen was de eerste plaats zeker voor Nederland. Het liep allemaal voortreffelijk. Steeds groter werd het verschil met de hoofdmacht en reeds ver voor Bayonne was het duidelijk dat de veertien koplopers niet meer achterhaald zouden worden De winst werd nog uitgebreid tijdens de beklimming van de Côte Cours, ruim 20 kilometers voor de finish. Op de smalle bochtige wegen konden de vluchters beter uit de voeten dan de grote hoofdmacht en op de top, waar Gomez del Moral als eerste doorkwam gevolgd door Heeb en Carton bedroeg de winst reeds ongeveer drie minuten. Daar kwam nog meer dan een minuut bij in de laatste fase van de strijd toen enkele malen een renner alleen trachtte weg te komen.

Gezamenlijk arriveerden de veertien op de wielerbaan te Bayonne, de Spanjaard Momene nam de leiding, Henk Nijdam kwam in een gunstige derde positie de eerste ronde uit De man uit Eelderwolde die bij een etappezege de gele trui zou hebben veroverd indien althans Momene geen bonificatie zou krijgen, had echter niet voldoende reserves meer voor een eindsprint. Heel verwonderlijk was dit niet aangezien het zware werk in de kopgroep hoofdzakelijk door de Nederlanders was opgeknapt. Tot verrassing van velen en ook van zich zelf zegevierde Momene van kop af zodat hij ook tevens leider werd in de algemene rangschikking. Na hem flitsten in volgorde de Italiaan Pogiali, Gomez dal Moral en Henk Nijdam over de eindstreep.

1962 – Miroir du Cyclisme – 21 – 44

De overige Nederlanders zaten in ’t ruim vier minuten later binnenkomende peloton met uitzondering van Lex van Kreuningen en Raf Gysel. Van Kreuningen die steeds voorin te vinden was geweest, had te veel van zijn krachten gevergd. Hij bevond zich in het tweede peloton maar was toch niet de laatste oranjeman. Vele minuten later arriveerde namelijk pas Raf Gysel. De in België wonende Nederlander maakte een zeer vermoeide indruk maar op de vraag of hij gelost was, had hij toch een spits antwoord klaar: “Gelost welnee, ik heb de laatste 40 kilometer alleen gereden”.

Rituitslag 2e etappe:

1.José Antonio Momene(ESP)184km/4.26’30”
2.Roberto Poggiali(ITA)
3.Antonio Gomez Del Moral(ESP)
4.Henk Nijdam(NED)
5.Adolf Heeb(LIE)

1962-07-02 Tour de l’Avenir 1e etappe, Bordeaux – Bordeaux 148,5 km

Bordeaux was Nederland weer gunstig gezind

Fraaie zege van Jan Janssen in de eerste rit van kleine Tour

1962-07-06 – Miroir Sprint – 839
Overwinning in ploegenklassement ook naar NEDERLAND

Bordeaux is de Nederlanders in de Tour de France altijd gunstig gezind geweest. In de goede tijd van de Oranje equipe finishte enkele malen achtereen een landgenoot als eerste, maar de laatste jaren bleven de successen in de wijnstad uit. Jan Janssen had zich ten doel gesteld de voor Nederland zo schone traditie in de Ronde van de Toekomst te doen herleven en hij slaagde daarin op prachtige wijze.

Limburgs Dagblad 3 juli 1962

Met vier andere renners, de Italiaan Mario Zanin, een Fransman Yves Gougaut, de Spanjaard José Momene en de Brit Peter Chrinnion had de Nootdorper zich ruim 25 km voor de finish losgemaakt uit een kopgroep van elf renners. In gesloten formatie stormde het  vijftal de wielerbaan van het gemeentelijk stadion op. Janssen zat achter in en bekeek de zaken rustig. Toen Gougaut naar voren schoof volgde hij als een schaduw. Bijna een halve ronde voor de eindstreep demarreerde plotseling Mano Zanin, doch de man in de oranje trui liet zich niet verrassen. Waarschijnlijk was het hem op dat moment reeds duidelijk, dat van Zanin geen gevaar meer te duchten viel. Toch wachtte Jansen, wijzer geworden door zijn ervaringen in de eerste Ronde van de Toekomst, tot het uitkomen van de laatste bocht rustig af. Daar passeerde hij de Italiaan op onweerstaanbare wijze. Er was geen houden meer aan. Met zeker twee lengten voorsprong finishte de 22-jarige coureur uit Nootdorp onbedreigd als eerste.

1962 – L’Histoire du Tour – 59

Even later werd Jan Janssen kennelijk beduusd door de huldigingen die hem ten deel vielen, in de gele trui met de witte banden gehesen. De gebrilde Zuid-Hollander kon het allemaal niet dadelijk verwerken. Hij was aanzienlijk minder spraakzaam dan gewoonlijk en van traditionele „persconferentie”, die . afloop van elke rit op zijn eigen houtje pleegt te beleggen, kwam ditmaal niets terecht. „Geef me nu eindelijk eens wat te drinken”, was het eerste wat hij kon uitbrengen.

De zege van Janssen betekende voor Nederland meer dan alleen het veroveren van de gele trui. Lex van Kreuningen die zich ook in de kopgroep van elf had bevonden en Henk Njjdam die het peloton achter zich had gelaten toen een aantal coureurs op jacht ging naar de leiders, consolideerden met de in de slotfase sterk opgerukte Jan Hugens, de door de minuut bonificatie van Janssen behaalde winst en zodoende was ook de eerste plaats in het dagploegenklassement voor de formatie van Jefke Jansen. Het kon eenvoudig niet mooier.

De Oranjeploeg was gedurende de gehele rit uiterst waakzaam geweest. De Portugees Mario Silva, die onmiddellijk na de start aan een volkomen zinloze solovlucht begon, liet men rustig gaan, doch in een kopgroep van elf man, welke na de vliegende controle te Sauternes (43,5 km) ontstond, was Kees De Jongh aanwezig. De Canadees Clauser was daar reeds uit het peloton en de meesten van zijn landgenoten zou spoedig hetzelfde overkomen. Gaston Belanger, de renner met rugnummer 1 (o, ironie van het noodlot) zocht als eerste de bezemwagen op.

1962 – Miroir du Cyclisme – 21 – 44

In Buzas (67 km.) trok opnieuw een aantal renners de vrijheid tegemoet en ditmaal ging van de Nederlanders Jan Hugens mee in de slag. Het was allemaal nog niet serieus. Dat werd het pas na 90 km. toen de Italiaan Mario Zanin alleen op avontuur ging. Door zijn activiteiten was vijf kilometer verder een kopgroep van elf renners ontstaan met sterke mannen als de Zwitser Jaisli, de ler Crinnion en de voor de internationale ploeg rijdende Zweed Patterson. Van de Oranjeploeg waren Jan Janssen en Lex van Kreuningen mee naar voren gegaan. Hoewel de winst van het elftal slechts langzaam groeide en het verschil de twee minuten aanvankelijk niet te boven kwam, zou het peloton geen rol meer spelen in de strijd om de ereplaatsen. Een groepje van zeven man met de Fransen Pailler en Carton alsmede onze landgenoot Henk Nijdam slaagde er al evenmin in de aansluiting tot stand te brengen, hoofdzakelijk door de demarrage van Janssen op ruim 25 km. van de finish. Janssen, die daags tevoren reeds had aangekondigd in de eerste de beste rit de gele trui te zullen grijpen kreeg vier man mee, de overigen vielen terug en zouden door de groep Nijdam en enkele andere coureurs worden ingehaald. Er restten dus nog vijf kanshebbers. Tot Bordeaux hielden zij elkaar scherp in het oog, gereed om bij de eerste de beste demarrage te reageren. Zanin probeerde nog alleen weg te springen, maar hij kwam niet ver en zodoende arriveerden de vijf gezamenlijk op de wielerbaan. Daar kwam Jan Janssen zijn belofte na.  Ruim 45 seconden na de leiders arriveerde een groep van elf man met Nijdam, Van Kreuningen en Hugens, welke  laatste in de slotfase eveneens naar voren was gekomen. Het geheel was ruimschoots voldoende om Nederland de  eerste plaats in de ploegenrangschikking  te verzekeren. Het verschil tussen de eersten en de hoofdmacht was de laatste 20 kilometer nog opgelopen tot meer  dan 2 minuten.

Limburgs Dagblad 27 juli 1962

Rituitslag 1e etappe:

1.Jan Janssen(NED)148,5km/3.32’50”
2.Mario Zanin(ITA)
3.Yves Gougault(FRA)
4.José Momene(ESP)
5.Peter Crinnion(IRL)