1965-08-08 Tweede Profronde van Simpelveld

Ronde van Simpelveld snel beslist.
Van der Vleuten ontsnapte meteen en zegevierde met een ronde voorsprong.

Na de zege van Hub Harings in de 1e profronde van Simpelveld van 1964 waren er een jaar later, bij de 2e Ronde van Simpelveld voor profs, plusminus 10.000 toeschouwers er van nabij getuige van hoe de 22-jarige neoprof Jos van der Vleuten, nauwelijks nadat het startsein had geklonken, er tussenuit trok.

Meenden de meeste toeschouwers dat Van der Vleuten het gemunt had op de vele premies, toen na 10 ronden (er moesten in totaal 50 rondjes worden afgelegd) de Brabander bijna een halve ronde was uitgelopen op zijn concurrenten. Ja, toen werd het menens en had iedereen in de gaten dat Van der Vleuten bezig was aan een huzarenstuk: het in no time dubbelen van het peloton! Nog vóór de helft van de 95 km race er op zat, had Van der Vleuten zijn stout plan volbracht. Vanaf dat moment was de overwinnaar van de Ronde van Simpelveld bekend.

De ijverige Mierlonaar was hiermee echter nog niet tevreden, want na enkele rondjes meegedraaid te hebben in het peloton ging hij er opnieuw vandoor. Ditmaal sprong de attente Kees Lute echter mee en zo kreeg men in Simpelveld opnieuw een uitlooppoging van de Vleut te aanschouwen…..

Jos van der Vleuten foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

Voorbeschouwing, Limburgs Dagblad 6 augustus 1965

Zondag wielerfestijn van allure.
Profronde Simpelveld voortreffelijk bezet.
Opnieuw duel De Roo-Post?

Het wielercomité Simpelveld organiseert zondag 8 augustus haar tweede grote Ronde voor beroepsrenners. Na het succes van de eerste, door Hub Harings gewonnen Ronde in 1964 en de organisatie van tijdrit en aankomstetappe in de Ronde van Nederland eerder in 1965, is het actieve comité doorgegaan en heeft een rennersveld gecontracteerd dat klinkt als een klok.

Tot nu toe heeft van de Televizierploeg alleen landskampioen Jo de Roo zijn contract ondertekend, terwijl ook Gerben Karstens vrijwel zeker naar Simpelveld komt. Ook Hub Harings zou graag komen, als hij van zijn ploegleider mag. Enkele anderen schijnen erg tegen de steeds terugkerende lastige klim tegen de Hulsberg op te zien.

verkenning van het parcours, Peter Post, Ab Geldermans, Cor Schuuring en Rein de Jong. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

Van de renners die gecontracteerd zijn en dus zeker komen, noemen we op de eerste plaats Peter Post, die weer geweldig in vorm is en de laatste week drie overwinningen liet noteren. De Amstelvener is een van de voornaamste kandidaten voor de overwinning. Dan het klimfenomeen van enkele jaren terug en winnaar van de Tour de France: Charly Gaul. Ofschoon niet meer de grote kampioen van enkele jaren terug, zal het toch een belevenis zijn Charly Gaul tegen de Hulsberg te zien op rijden. De tweevoudige kampioen van Nederland, Jo de Roo, winnaar van een hele serie klassiekers, behoort stellig ook tot de favorieten, evenals Cees Lute die afgelopen woensdag nog de Acht van Chaam op zijn naam bracht.

Jos Verachtert, Rik Luyten. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

Leo Knops mag als een serieuze concurrent worden beschouwd. Knops won dit jaar enkele belangrijke wedstrijden, is beter in vorm dan ooit en beloofde in eigen contreien zijn uiterste best te doen om te winnen. Dan Ab Geldermans, die nu eindelijk eens voor zichzelf kan rijden op een parcours dat hem ligt.

Jan Pieterse

Voorts is er een rij van de bekendste Nederlandse renners zoals Cor Schuuring, Jos v.d. Vleuten, Jan Pieterse, Rein de Jong, Huub Zilverberg, Cees Snepvangers, P. Rentmeester, Michel Stolker, Ab Donker, Marinus Paul, André van Aert, Jan Boog, Martin van Ginneken, Jan Droog, Adri van Tilburg,  Luyten, Leo Coehorst, Ko Tolhoek, Piet van Est, Jac. Mesters en Leo Hermes. Uit Luxemburg komt met Charly Gaul. mee Lucien Gillen. België is vertegenwoordigd door het sterke vijftal: Jos Verachtert, Jos Wouters, John van Tongerloo, Theo Verschuren en Mertens. Uit Duitsland komt de bekende Tour de France-specialist Hennes Junckermann met de gebroeders Gieseler en de baanrenner Kilian. Ook uit Nederland komen er nog enkele baanrenners aan de start, zoals Jaap Oudkerk, wereldkampioen der stayers, en een der beste achtervolgers, alsmede de sprinters Captein en Van der Touw.

En dan onze Limburgers. Op Jan Hugens na zijn ze allen present. Naast Leo Knops starten Jan Schröder, Eugène Beckers, Jaap Kersten, Alphons Steuten, Jan Tummers en de kersverse onafhankelijke Jef Drummen. Zij kunnen ongetwijfeld voor een verrassing zorgen en moeten niet bij voorbaat kansloos worden geacht. Deze onder auspiciën van de Amstel bierbrouwerij te rijden wedstrijd, belooft er een van grootse allure te worden. Hij begint om drie uur en wordt voorafgegaan door een wedstrijd voor nieuwelingen die te 1 uur aanvangt Hieraan nemen vrijwel alle nieuwelingen uit onze provincie deel. De Amstel bierbrouwerij stelde een grote beker beschikbaar en het gemeentebestuur van Simpelveld een zilveren medaille. Ook pastoor Vaessen schonk een beker voor de nieuwelingen.

Het parcours loopt vanaf het startpunt in de Remigiusstraat, via de P. A. Diddenstraat, Verzetstraat,. Norbertijnenstraat, Van Werschstraat, Houbiersstraat, Stampstraat naar finish in de Remigiusstraat. Het startschot wordt gelost door burgemeester W. E. A. Scheelen.

Het wielercomité wiens hoofddoel het is het plaatselijk bevorderen van de wielersport en dit de laatste jaren telkens weer op grootse wijze heeft gedaan, speelt iedere keer weer: alles of niets! Tot nu toe was het alles. Laten we hopen dat bij deze kostbare wedstrijd de weergoden ook weer meewerken, zodat het weer alles wordt, waardoor volgend jaar de tijdrit van de Tour door Europa zonder zorgen georganiseerd kan worden.

Wedstrijdverslag, Limburgs Dagblad 9 augustus 1965

Ploegmaten dekten vlucht van de Vleut

Wie er nog aan mocht twijfelen, of de pas 22-jarige Brabantse professional Jos van der Vleuten uit Mierlo een vrij behoorlijk stuk met een racefiets rijden kan, had zondagmiddag naar de profronde van Simpelveld moeten gaan kijken. Circa 10.000 toeschouwers hebben het van nabij kunnen zien, hoe Van der Vleuten, nauwelijks nadat het startsein had geklonken, er tussenuit trok. Meenden de meeste toeschouwers dat Van der Vleuten het gemunt had op de vele premies, toen na 10 ronden, er moesten in totaal 50 rondjes worden afgelegd, de Brabander bijna een halve ronde was uitgelopen op zijn concurrenten. Ja, toen werd het menens en had iedereen in de gaten dat Van der Vleuten bezig was aan een huzarenstuk: het in no time dubbelen van het peloton! Nog voor de helft van de 95 km race er op zat, had Van der Vleuten zijn stout plan volbracht en vanaf dat moment was de overwinnaar van de Ronde van Simpelveld bekend.

Jan Schröder, John van Tongerloo, Peter Post, Leo Knops, Jan Tummers en Piet Rentmeester. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

V.l.n.r: Peter Post, Jef Drummen, Jan Schröder en Leo Knops. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

We willen niets, te kort doen aan de magnifieke prestatie van de Mierlonaar, maar eerlijkheidshalve moeten we schrijven dat Van der Vleuten niet die tegenstand ondervond die hij had moeten ondervinden. Hij kon namelijk rekenen op een hele reeks ploegmaten, waaronder Peter Post, Jan Pieterse, Huub Zilverberg en de Belg John Van Tongerloo, die de vlucht van Van der Vleuten tactisch dekten. Toen het ongeveer 40 koppen tellende peloton goed in de gaten kreeg hoe het spel gespeeld werd, was het reeds te laat en had Van der Vleuten zijn ronde winst reeds te pakken.

Piet Rentmeester, Piet van Est, Jaap Kersten en Huub Zilverberg. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

De ijverige Mierlonaar was hiermede echter nog niet tevreden, want na enkele rondjes meegedraaid te hebben in het peloton ging hij er opnieuw van door. Ditmaal sprong de attente Kees Lute echter mee en zo kregen we opnieuw een uitlooppoging te aanschouwen van Van der Vleuten met Lute, die opnieuw winst opleverde, want het duo werd niet meer bijgehaald. Toen Van der Vleuten aan zijn tweede aanval begon, hadden de renners iets meer dan die helft van de race erop zitten.

De bocht Remigiusstraat – Diddenstraat, John Van Tongerloo, Jaap Kersten, Peter Post, Leo Knops, Jan Pieterse.  Foto Tonny Strouken, archief “25 jaar Wielercomite Simpelveld”.

Inmiddels was reeds een hele serie binnen en buitenlandse pedaalridders van het strijdtoneel verdwenen o.m. De Wit, Gieseler (D), Coehorst, Kilian (D), Luijten (B), Gaul (L), Grim, Thull (L), Verachtert (B), Weckert (D) en Pos.

Het achtervolgend peloton, v.l.n.r: Jef Drummen, Cees Snepvangers, Jan Schröder, Jan Pieterse, Jaap Kersten, Jan Tummers, Ab Geldermans en Leo Knops. Rechts organisator Jeu Thill

Naar later zou blijken zouden slechts 24 renners het einde halen, waaronder zegge en schrijven vier buitenlanders. De verslagenen probeerden tijdens de tweede wedstrijdhelft ervan te maken wat er nog van te maken viel. In de 34e ronde gingen Geldermans, Pieterse, Rentmeester, Schuuring en Tummers achter het duo Van der Vleuten-Lute aan, maar hun aanval duurde amper 4 ronden, toen werden ze weer door het peloton bijgebeend.

Piet Rentmeester voor Jef Drummen. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

Rein de Jong, Hennes Junkermann, Martin van Ginneken en Michel Stolker. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

In de 39e ronde trok Post ertussen uit en hij kreeg een zeer attente Rentmeester mee. Deze poging zou wel slagen en voor hen was de derde en vierde plaats weggelegd. Ook de Limburgse tandem Schröder-Tummers slaagde erin enkele ronden voor het einde zich los te maken van het peloton en kon de kleine voorsprong tot het einde toe bewaren, waardoor Tummers vijfde en Schröder zesde werden. Voor de zevende plaats werd gesprint door Junckermann, Van Tongerloo en Pieterse, die zich op hun beurt hadden kunnen losmaken van de groep, waarvan even later Drummen de eindsprint won en hierdoor als tiende door de finish kwam. Jos van der Vleuten was toen al reeds vele minuten winnaar, een kranig en verdiend winnaar, ook al genoot hij de hulp van een aantal vaste en gelegenheidsploegmaten.

Jos van Vleuten wint de 2e Ronde van Simpelveld. Foto Tonny Strouken, archief “25 jaar Wielercomite Simpelveld”.

Peter Post (links) sprint zich naar de derde plaats vóór Piet Rentmeester

Jef Drummen wint de sprint van het peloton voor Cor Schuuring. Foto Tonny Strouken, archief Jack Claassen

De uitslag luidde:

1 J. van der Vleuten, Mierlo 95 km in 2.47.23
2 K. Lute, Beverwijk op 2.34 min
3 P. Post, Amstelveen op 3.23 min
4 P. Rentmeester, lerseke z.t.
5 J. Tummers, GeulIe op 4.27 min
6 J. Schröder, Kontogsbosoh z.t.
7 H. Junckermann, Duitsland op 4.35 min
8 J. van Tongerloo, België z.t.
9 J. Pieterse, Oude Tonge z.t.
10 J. Drummen, Bemelen op 4.40 min
11 C. Schuuring. Amsterdam
12 M. van Ginneken, ’t Schijf
13 A. Geldermans, Beverwijk
14 M. Stolker, Breda
15 J. Boog, Laren
16 C. Snepvangers, Zundert
17 Th. Verschueren, België
18 L. Knops, Spekholzerheide
19 K. Tolhoek, lerseke
20 J. Kersten, Siebengewald
21 P. van Est, Zundert
22 A. van Aert, Achtmaal
23 F. Eugen, Denemarken
24 A. Donker, Amsterdam

Jammer NIET MINDER dan 25 renners, in het programmaboekje van de Ronde van Simpelveld vermeld, verschenen niet aan de start, waaronder de 15 coureurs die het TeleViziershirt dragen. Manager Ton Vissers had wel voor een tiental merendeels buitenlandse plaatsvervangers gezorgd, maar deze konden geen cachet geven aan de Simpelveldse wielerronde. Door velen werd de afwezigheid van Pellenaars’ ploeg betreurd, vooral omdat het bekend is dat bij de aanwezigheid van de TeleVizieren steeds voor spanning en spektakel wordt gezorgd. Hun remplaganten lieten het afweten en van de vele buitenlanders kwamen alleen Junckermann, Van Tongerloo, Verschueren en Eugen in het stuk voor. De met veel tam tam aangekondigde Gaul staakte reeds de strijd nog voor deze goed en wel begonnen was en onze mening is dan ook dat al deze renners hun startgeld niet waard zijn geweest. De afwezigheid van de complete TeleVizierploeg mag men de renners die er deel van uitmaken en ook niet hun ploegleider kwalijk nemen. Zij hadden namelijk geen contracten getekend voor de Ronde van Simpelveld. Wel was er onderhandeld omtrent hun deelname en als we goed zijn geïnformeerd, dan zijn deze onderhandelingen afgesprongen op een bedrag van ƒ 125 t.w. het bedrag dat de renners zou worden afgetrokken voor de onkosten van manager Ton Vissers. Ploegleider Pellenaars wilde hiervan echter niets weten en beiden Vissers en Pellenaars hielden het been stijf, waardoor de TeleVizieren wegbleven in Simpelveld. Voor de vele duizenden toeschouwers was zulks jammer, bijzonder jammer zelfs, want nu kregen zij een ongelijke strijd te zien die hoofdzakelijk beheerst werd door ’n combinatie van renners die geen enkele tegenstand ondervonden. Nogmaals het was jammer! TOINE GENSE

Jos Dohmen wint de Nieuwelingenwedstrijd

Voordat de profs en onafhankelijken reden, streden de nieuwelingen 40 km (23 ronden) op het allesbehalve makkelijke Simpelveldse circuit. Jos Dohmen uit Rothem verraste vriend en vijand door met grote voorsprong (1.06 min) deze race te winnen. De eindsprint van hel volgende peloton was voor Jan Krekels uit Born de zich sneller toonde dan Ger Harings uit Scheulder en Leo Franssen uit Ubachsberg.

De uitslag luidde:

1 J. Dohmen, Rothem 40 km in 1.11.47
2 J. Krekels, Born op 1.06 min
3 G. Harings Scheulder;
4 L. Franssen, Ubachsberg
5 Th. Leenders, Valkenburg
6 J. van Oppen, Klimmen
7 H. Noteboren, Schinnen
8 J. Kohlen Heerlerbaan
9 Th. Peters, Hoensbroek
10 P. Vluggen, Lemiers
11 H. Pepels, Stein
12 H. Meertens, Gulpen op 1.39 min
13 G. Abraas, Heerlen
14 C. Tuit, Valkenswaard
15 L. Meijers, Maastricht

klik en lees het Limburgs Dagblad van 9 augustus 1965

 

 

2018-03-18 Kees  Boelhouwers, over zijn kleurrijk wielerverleden

“De Boelhauwer”

…over zijn kleurrijk wielerverleden gesproken

Mia en Kees Boelhouwers

Herinneringen aan Kees Boelhouwers gaan meestal gepaard met een glimlach, wat dan weer duidt op het prettige ervan. “De Boelhauwer “(de Franse pers schreef steevast Caisse Pull-over) zoals hij vroeger genoemd werd was inderdaad een wielrenner die altijd kleur aan een wedstrijd gaf. Kees Boelhouwers,  iemand die ook amusant kon vertellen over het wel en wee van “de wielrenner”, hij is niet meer, zondag 18 maart jl. overleden op 88 jarige leeftijd.

Wijk bij Duurstede, 15 September 1954, met zijn clubmaten aan de start van het Nederlandse Clubkampioenschap op de weg, TWC Maastricht (4e geklasseerd die dag), v.l.n.r: Henk Steevens, Martin van den Borgh, Jan Nolten, Kees Boelhouwers, Flor van der Weyden en Leo Steevens

Hij wist nog exact hoe hij spurters als Rik van Looy en Willy Vannitsen klopte. Hoe hij klom met Jan Nolten. Of hoe Gerrit Voorting hem de overwinning wou verkopen nadat hij van start tot finish aan de leiding was geweest. Elke van zijn overwinningen, o.a. in 22 wilde rondes en 61 bij de amateurs, kon hij nog voor de geest halen, een bijzondere man, de sympathieke Kees

Kees Boelhouwers kon goed spurten, tijdrijden, was een redelijke klimmer maar was bovenal „leep”. Voor vele rijders in de jaren ’47 tot ’57 was Boelhouwers „de gesel” als hij deel uitmaakte van het peloton.

Kees Boelhouwers

Niet alleen van de anderen maar ook van zijn eigen vergde hij enorm veel. Soms klapte hij wegens een verkeerde krachtsdosering vlak voor de finish in elkaar. Na de finish moest hij vaak lang wachten om weer „mens” te worden. De supporters van de andere renners waren dan gauw met hun visie klaar: „Hij is weer gedrogeerd” zoals men dat noemde. “Men heeft mij vaak, uit jaloezie, ten onrechte hiervan beticht. Ik was hard voor mezelf en ging steeds tot het uiterste met de daaraan gekoppelde gevolgen. Natuurlijk heb ik vroeger, net zoals elkeen, wel eens gepakt. Maar niet in die mate als men beweerde. De rijders die na ons zijn gekomen, die hebben veel meer gepakt en dan ook nog bewust. Het woord doping bestond toen nog niet. Het waren vooral de Belgen die altijd wel een pilleke of „erwt” hadden. Zo iemand werd dan gifslikker genoemd. We wisten nog niet eens de naam van het spul laat staan dat we wisten hoe iets werkte. Nee als ik alles eens overdenk en vergelijk met nu dan waren wij vroeger heiligen of stommeriken”. Toch was het juist Kees Boelhouwers zelf die vaak voedsel aan die geruchten gaf. Zo kon het wel eens gebeuren dat hij voor de start van een wedstrijd de tegenstander een flesje (met water) liet zien. Zijn woorden: „Als dit ontploft” verlamde dan vaak de anderen voordat de pedalen ook maar één keer waren rondgegaan. Kees, een man met humor. “Nee, de dokters verdienden nog geen snee droog brood aan me!”

Omloop van de Twaalf Kantons, de ploeg onder leiding van Toine Gense met o.a. Flor van der Weyden, eindwinnaar Kees Boelhouwers, Jacq Nieskens, Mart vd Borgh, Steenbakkers en Keulers en verzorger van Chris van Doorn

Limburgs dagblad 8 Juli 1954

Boelhouwers had het wielrennen niet van een vreemde. Niemand minder dan Jan Lambrichs, zijn oom, was zijn leermeester. Volgens Boelhouwers was deze niet alleen de beste wielrijder maar ook de meest harde leermeester die het Nederlandse wielrennen ooit gehad heeft. Dat was per week minstens 2 keer 250 km trainen. Of ’s middags nog „even” naar Brussel heen en weer om een contactje te tekenen. Deze hardheid moest een toprijder bezitten om mee te kunnen.

Kees Boelhouwers 24 jaar in de ronde van Joegoslavië (1954) Foto FB: ‎Sanne Boelhouwers

Kees Boelhouwers, zijn  verhalen doorspekt met humor en heroïek logen er niet om. Zo verhaalde hij met een verwrongen gezicht hoe hij in ’54 in de Ronde van Joegoslavië, waarin hij uiteindelijk 7de werd, over de berg Vrsic moest. „De wegen waren geheel niet geasfalteerd. Ik liep in die ene etappe alleen al 9 platte banden op. Het was op die flanken bitter koud en ik had thee over mijn handen gegooid om het toch maar warm te krijgen. Terwijl ik weer een platte band had en aan sterven dacht kwam mijn ploeggenoot Jack Gelissen langs. Hij heeft toen kunnen voorkomen dat ik mijn fiets in het ravijn zou smijten van ellende. Om weer warm te krijgen heeft hij mij toen maar over mijn handen geplast”.

Kees Boelhouwers

Al zijn wielerervaringen zijn minutieus in zijn geheugen gegrift. Zijn carrière als amateur was kort maar succesvol,  hij won tientallen wedstrijden, waarbij onder meer de gerenommeerde Luxemburgse Omloop der 12 Kantons.  Kees ook naam met zijn goede rijden in La Route de France en de Ronde van Belgisch Limburg, de Ster van Namen, de Ronde van Joegoslavië. Daarnaast was hij “eerste reserve” voor het WK in Solingen  1954 en reed hij in vrijwel alle landen van West Europa, en waar hij routine en ervaring opdeed.

Limburgs Dagblad 20 Juni 1955

In het voorjaar van 1955 vond Kees dat het tijd was over te stappen naar de Onafhankelijken. Hij was net 25 jaar geworden en was vast besloten als onafhankelijke dezelfde successen te behalen als amateur en hoopte binnen afzienbare tijd professional te worden, precies zoals zijn oom “old-horse” Jan Lambrichs. In 1955 was zijn deelname in de Ronde van Zuid-Oost Frankrijk, hij was de enige Nederlander die met de besten ( Gaul, Debruyne, Anquetil, Stablinsky, Privat) mee kon,  werkelijks veelbelovend, zo ook zijn rijden in de Ronde van België.

Limburgs Dagblad 9 oktober 1955

Kees werd in 1955 nog Clubkampioen van TWC Maastricht, was 2e achter Gerrit Voorting op het St. Pietersberg circuit en was bij de selectie die afgevaardigd werd naar Rome voor het Criterium der Naties.

Limburgs Dagblad 9 Maart 1956

In 1956 kwam Kees als beroepsrenner onder dak bij de Eroba ploeg, onder leiding van Toine Gense.

Limburgs Dagblad 19 maart 1956

In het voorseizoen 1956 behaalde Kees Boelhouwers enkele ereplaatsen en behaalde voor de 2e keer de titel van Clubkampioen van TWC Maastricht categorie Beroepsrenners en onafhankelijken.

Kees Boelhouwers 1956, voor de tweede maal in successie Clubkampioen van TWC Maastricht bij de categorie Beroepsrenners en Onafhankelijken, foto René Bovens (Wei is van Meersje-Wes)

Zijn abrupt afscheid dat zelfde voorjaar uit het peloton stond Kees nog  levendig voor zijn geest. Hij was aangewezen om het Ardeens Weekend (Waalse Pijl en Luik Bastenaken Luik) te rijden. „Ik dacht leep te zijn”, zei hij. „Ik wilde graag Luik-Bastenaken-Luik winnen. Om daar fris aan de start te komen meldde hij zich bij Toine Gense de ploegleider af voor de eerste koers van het Ardeens weekend, de Waalse Pijl. Hij waarschuwde me nog, ik zou en moest toch aan de start komen ondanks dat ik voorwendde dat ik me niet lekker voelde. “Terwijl ik daar aan de start stond werd er omgeroepen dat ik toch niet mocht starten. Twan Gense kwam mij persoonlijk mijn rugnummer afspelden. Ik vond dit zo erg, dat ik ter plekke  besliste om meteen met wielrennen te stoppen !!”

Limburgs dagblad 7 mei 1956 Tot de ingeschreven die niet aan de start kwamen behoorden de Nederlanders Boelhouwers, Plantaz en van Oers

Limburgs Dagblad 8 Mei 1956, Mosterd na de maaltijd. “De leiding van de Eroba-ploeg heeft zaterdag het besluit genomen om Kees Boelhouwers ook niet te laten starten in Duinkerken”. Kees had inmiddels de pijp al aan maarten gegeven….

In 1962 vroeg Kees nog eens een licentie aan om deel te nemen aan de Limburgse criteria, enkele mooie ereplaatsen kon hij nog bemachtigen.

Limburgs Dagblad 23 Maart 1962, de comeback…

Bron: Limburgs Dagblad 27 december 1980, de basis voor dit bericht, klik en lees deze krant

Recente foto van Kees (facebook)

Regelmatig was hij aanwezig bij de wielercafés van de Vriendenclub van 100, ik had hem nog van alles willen vragen, het mocht niet meer zijn. Tot voor kort reed hij nog met speels gemak op zijn fiets toertochten van 60 à 70 km, een bijzondere man, Kees Boelhouwers, we zullen hem missen..

Kees Boelhouwers, Henk Steevens en Hub Harings, present bij de Vrienden Club van Honderd Reünie Limburgse oud renners op 1 december 2015

 

1968-05-01 Frankfurt, Rund um den Henninger-Turm 230km

Na afmattende strijd „Rund um den Henninger Turm “

Zege voor Eddy Beugels

FRANKFURT, 2 mei 1968 — Als gold het een gevecht voor zijn leven, zo ging Eddy Beugels tekeer in de laatste ronden van Duitslands meest belangrijke wielerwedstrijd “Rundurn den Henninger Turm”. De 22-jarige Sittardenaar wist dat achter zijn rug de Belgen Van Sweevelt, Van Springel, Sels, Huysmans en de Nederlander Wim Schepers alles op alles zetten om hem tot de orde te roepen. Maar Eddy Beugels boog niet. In een machtig tempo verdedigde hij zijn voorsprong in de Frankfurter straten die naar de finish in de schaduw van de bekende Henninger Turm leidden. Welgeteld vijf seconden nadat hij als winnaar de verlossende eindstreep was gepasseerd stoof het achtervolgende vijftal over de witte lijn. Van deze vijf won Van Sweevelt de sprint voor Van Springel, Schepers, Sels en Huysmans.

Foto Tonny Strouken:

Eddy Beugels wint Rund um den Henninger Turm 1968 Foto Tonny Strouken

Limburgs Dagblad 2 mei 1968

In de 230 km lange rit waren het de Belg Willy Bockland en de Fransman Jean-Marie Leblanc die het eerst aan een serieuze ontsnapping begonnen. Vooral Bockland bewoog hemel en aarde om de moeizaam veroverde voorsprong te behouden. Helaas ondervond hij weinig steun van Leblanc, die dan ook op een gegeven moment het tempo niet meer kon volgen en terugviel in het peloton. Dat was voor Gerard Vianen en Eddy Beugels het sein om de grote groep te verlaten om jacht te maken op Bockland. De twee Nederlanders werkten eendrachtig samen en wisten Bockland te achterhalen. Onder aanvoering van Eddy Beugels slaagden de drie koplopers erin een respectabele voorsprong op te bouwen. Een voorsprong die opliep tot niet minder dan vijf minuten. De krachtsinspanning kwam Gerard Vianen echter duur te staan. Met lede ogen moest hij afhaken.

Beugels en Bockland zetten nu hun opmars alleen voort in de wetenschap, dat het peloton aan een felle jacht was begonnen. De Sittardenaar nam bij het verdedigen van de voorsprong het leeuwenaandeel voor zijn rekening, want de slopende jacht had ook danig de krachten van Bockland aangetast.

Limburgs Dagblad 2 mei 1968

Zo kon het gebeuren dat de Belg in de slotfase van de strijd, toen er in Frankfurt nog enkele ronden gereden moesten worden, het hoge tempo van Beugels niet meer kon bijbenen. Met een enorme inzet bleef de Sittardenaar hierna in zijn eentje de strijd voortzetten. Weliswaar slonk zijn voorsprong op de reeds genoemde vijf achtervolgers, maar Eddy Beugels slaagde erin voldoende terrein te behouden om een bijzonder fraaie zege te behalen.

Een triomf dus voor Eddy Beugels en een goede vierde plaats voor Wim Schepers. Minder goed verging het echter Harry Steevens en Jan Hugens. Jan Hugens kwam na 70 km te vallen en moest daardoor de strijd staken. Harry Steevens werd 15 km voor het einde slachtoffer van een valpartij, toen hij met zijn voorwiel in tramrails terecht kwam. Voor de blonde knaap uit Stem betekende dit eveneens het einde van de strijd.

Portret van Eddy Beugels, voorzitter van VVBW ( Vereniging van Beroepswielrenners ) 24-06-1973 Collectie BN De Stem / Johan van Gurp Identificatienummer JVG19730624068

Overigens: niet alleen de Limburgers Eddy Beugels en Wim Schepers schitterden in Frankfurt. In afwachting van de profwedstrijd “Rundum den Henninger Turm” vond er een wedstrijd voor amateurs over 60 km plaats. In deze wedstrijd werd het Limburg wat de klok maar kon slaan. Math. Pustjens uit Roosteren schreef de race op zijn naam. Na hem finishte Karel Keybeck uit Schaesberg als tweede en Chris Pepels uit Stein als derde. Een uitstekende prestatie van de drie leden van de wielerclub „De Bergklimmers” uit Stem.

De uitslag van de profwedstrijd

1.Eddy Beugels NED 230 KM/6.09’16”
2.Valère Van Sweevelt BEL 5″
3.Herman Van Springel BEL
4.Wim Schepers NED
5.Ward Sels BEL
6.Jos Huysmans BEL
7.Willy Planckaert BEL 45″
8.Cyrille Guimard FRA
9.Daniel Van Rijckeghem BEL
10.Serge Bolley FRA
11.G.Pintens BEL
12.B.Guyot FRA
13.R.Milliot FRA
14.J.Dumont FRA
15.N.Depauw BEL
16.W.Gottschalk GER
17.R.Poulidor FRA
18.R.Hagmann SUI
19.W.Godefroot BEL 1’10”
20.A.Zimmerman FRA
21.R.Van Vreckom EL
22.R.Swerts BEL
23.D.Puschel GER
24.G.Desmet BEL
25.F.Brands BEL
26.R.Maurer SUI
27.L.Pfenninger SUI
28.N.Vanclooster BEL
29.N.Foré BEL
30.W.Bocklant BEL 3’05”

De Volkskrant 2 mei 1968