1969-06-30 Maastricht, aankomst 2e etappe Tour de France

De Tour de France in Limburg !! Op 30 juni en 1 juli 1969 was er voor het eerst in de rijke boeiende historie van dit grootste wielersportevenement ter wereld een Nederlandse stad finishplaats: Maastricht

FAEMA hield ook in tweede etappe touwtjes strak in handen.
ETAPPEZEGE EN GELE TRUI VOOR JULIEN STEVENS.
Willem II raakte bijna Henk Nijdam kwijt.
Jan Harings wint het prof-criterium (voorwedstrijd).

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan  Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Foto©Wiel Vasmeer

Tout-Maastricht zag in eigen stad in 1969 de Tour. Maastrichtenaren en duizenden vreemdelingen keken toe hoe een vazal van Eddy Merckx, de vroegere Belgische kampioen op de weg, Julien Stevens, niet alleen de etappeoverwinning, maar bovendien de gele trui greep. Zij zagen verder hoe Jan Janssen in de kop van het peloton eindigde, hoe Willem II-ploegleider Ton Vissers op het Volksplein nerveus heen en weer liep. Twee van zijn discipelen, Leen Poortvliet (val) en Henk Nijdam (inzinking), waren ver achterop geraakt. Gelukkig arriveerden zij nog net voor de sluiting van de controle aan de finish. Niettemin verloor de Tourkaravaan twee dappere soldaten: de Fransen Chappe en Bolley. Voor hen is het Grote Avontuur gedaan.

Klik en lees het Limburgs Dagblad van 19 juni 1969: Organisatie aankomst Tour in Maastricht is nu rond

Voorbeschouwing:

Maastricht maandag 30 juni en dinsdag 1 juli een „wielerstad”.
Voor aankomst Tour criterium voor profs.

Als maandagmorgen 30 juni de klok 10.00 uur slaat, zullen de leden van de Toer en Wielerclub Maastricht (even) adem mogen halen. Nog niet opgelucht, want dan begint het pas. Dan staat men nog enkele uren voor de aankomst van de Tour de France-reclame- en wielerkaravaan op het Volksplein te Maastricht. Pas om 11.45 uur dinsdagmorgen weten de mannen van de Toer en Wielerclub zeker of ze ook opgelucht adem kunnen halen. Dan weten ze of de organisatie perfect is verlopen, of alles ging, zoals zij het zich gewenst hadden. Nou ja, er zullen hier en daar wel enige schoonheidsfoutjes aan de organisatie kleven, maar dat is niet verwonderlijk wanneer men weet wat er rond 15.30 uur (maandagmiddag) allemaal Maastricht zal binnenrollen, want een Tour-karavaan is een compleet „dorp” dat drie weken lang van plaats tot plaats verhuist. Een voor een outsider „wilde boel” een „dwaze massa”, die moeilijk te temmen valt. En toch is dat nu precies wat de Maastrichtse organisatoren proberen te doen. Let wel: proberen.

De deelnemende ploegen Tour de France 1969

Om 13.00 uur gaat op het Volksplein een criterium van start waaraan 59 beroepsrenners deelnemen. Zij strijden 100 km lang voor “De Grote Prijs Vroom en Dreesmann Maastricht NV”. Het circuit is als volgt: Volksplein start en finish, Brouwersweg, Proosdijweg, Gildenweg, Ambachtsweg, Volksbondweg, Volksplein. Deze wedstrijd, met deelname van de Caballero-ploeg, de Duitse Batavus ploeg,  de rest van de Willem 11-ploeg en een vijftal Belgen, telt mee voor de Trofee Caballero met als eindprijzen respectievelijk 5000, 4000 en 2000 gulden. Verder zijn er voor de individuele renners vijftig prijzen beschikbaar. Een eerste prijs van 1000 gulden, een laatste prijs (voor de 50ste plaats) van 25 gulden. De permanence, de Sporthal van £et stedelijke Lyceum, is bereikbaar via de rotonde Kon. Emmaplein en de rotonde ziekenhuis St. Annadal. Rondom de sporthal is voldoende parkeergelegenheid voor de auto s van de deelnemers.

Beeld van de drukte bij de finish van de 2e etappe Tour de France in Maastricht, Fotocollectie Anefo

Rond 15.30 uur verwacht Maastricht de spectaculaire Tour de France-reclamekaravaan,  die de volgende route zal volgen Cannerweg, Bieslanderweg, Cannerplein, Elisabeth Strouvenlaan, Ambachtsweg, Volksbondweg en Volksplein. Deze karavaan rijdt bijna twee uur vooruit op de wielrenners, die rond 17.15 uur het Volksplein zullen finishen. Het is de finish van de tweede etappe van Woluwe-St. Pierre naar Maastricht over 179 km. De wielrenners en volgers nemen deze route: Cannerweg, Bieslanderweg, Cannerplein, Elisabeth Strouvenlaan, Ambachtsweg. Volksbondweg en Volksplein.

Om 17.30 uur volgt dan de huldiging van de etappewinnaar, drager van de gele trui, leider puntenklassement en eerste Nederlander. Die huldiging vindt eveneens plaats op het Volksplein door de Tour de France Miss Maastricht, gesponsord door het „Limburgs Dagblad”.

Vanaf 17.30 uur kan iedereen (gratis) terecht op de Tour de France-avondshow annex kermis. Tot 20.30 uur treden onder meer op: de accordeonist Raymond Boisserie, Roger Louis en Alain Decordier met wedstrijden voor de jeugd. Daniel Morvant presenteert onder meer de jeugdige accordeonist Pierre Grenier. Sylvain Deschamps, van Radio France Inter, brengt de Show Bic. Michel Rullier speelt op de terrasjes rond het Vrijthof accordeonmuziek en brengt Gerard Polese diverse attracties.

De Tour de France in Limburg !! Op 30 juni en 1 juli 1969 was er voor het eerst in de rijke boeiende historie van dit grootste wielersportevenement ter wereld een Nederlandse stad finishplaats: Maastricht Foto©Wiel Vasmeer

Van 20.30 uur tot 01.00 uur een variétéprogramma op het elektronisch podium van „Europe no. 1″ met o.a. Alain Barrière (Zang- en filmvedette), Les Freres Ennemis (Zanggroep), Harold Kay (sport en spel) en Annie Fratellini en haar dixieland-orkest. Muzikale medewerking verleent het orkest van Raymond Boisserie. Eveneens op het Vrijthof wordt op een groot scherm de film van de etappe Woluwe-Maastricht gedraaid, alsmede (in kleur) de film van de vorige Tourrit. De renners zullen dan inmiddels hun hotels, verspreid over geheel Zuid- Limburg betrokken hebben.

De volgende dag, op 1 juli, moeten zij vroeg uit de veren, want om 10.00 uur (dinsdag) is het voor hen en de begeleiders verzamelen geblazen op de Markt, waarna om 11.30 uur de officieuze start plaats vindt van de derde etappe van Maastricht naar Charleville-Mézières over 210 km via de route: Marktplein, Wilhelminabrug, Wilhelminasingel, Tunnellaan, Scharnerweg, Pres. Rooseveltlaan (Heer) naar Schoolstraat. Daar volgt om 11.45 uur de officiële start, waarna men via de Akersteenweg koers zet naar Cadier en Keer.

De reclamekaravaan moet zich reeds om 9.00 uur opstellen op het parkeerterrein aan de Maastrichter Grachtstraat. Zij vertrekt om 9.45 uur via de route: Maastrichter Grachtstraat, Maast boulevard, Hoenderstraat, Markt Wilhelminabrug, Wilhelminasingel,  Tunnellaan, Scharnerweg, Pres. Rooseveltlaan (Heer), Schoolstraat, Akersteenweg richting Cadier en Keer.

klik en lees het Limburgs Dagblad van 25 januari 1969: Inspectie van etappeplaats Maastricht

De volgende ploegen worden ondergebracht in de navolgende hotels: Bic (Fr) motel vliegveld Zuid-Limburg, Faema (B) Esso-motel Born, Fagor (Sp) Hotel Old Hickory Maastricht, Flandria (B) Hotel In De Hoof Heer, Frimatic (Fr) Hotel La Bourse Maastricht, Kas (Sp) Hotel du Chène Maastricht, Mann (B) Hotel Poshoorn Maastricht, Molteni (I) Hotel I’Empereur Maastricht. Peugeot (Fr) Hotel I’Empereur Maastricht, Salvarani (I) Esso-Motel Born, Sonolor (Fr) Hotel im Weissen Rossl Maastricht, Willem 11 Esso-Motel Born, Officials Tour Hotel du Casque Maastricht.

De dag van de waarheid 30 juni 1969:

Voorwedstrijd voor beroepsrenners: Jan Harings zegevierde

De kleine, vinnige Jan Harings kon zijn geluk niet op. Na een enerverende eindsprint kon hij zijn rechterarm in de hoogte steken. In Maastricht boekte hij zijn vierde zege van dit seizoen. Nadat de jongste professional van de gebroeders Harings zijn vermoeid gezicht had afgewist en door miss Limburgs Dagblad van een stevige klapperd was voorzien, gaf Jan toe, dat de overwinning allesbehalve gemakkelijk tot stand was gekomen. „In de laatste ronde trachtte ik met Harry Steevens de zaken in de kopgroep te blijven regelen. Ik weet, dat ik rap ben, maar ik had angst voor Gerard Koel, Jos Boonen en Cor Schuuring. Zij hadden vrijwel niet aan de leiding gefietst en zijn eveneens snel op de meet”. Jan Harings wees hen evenwel rigoureus terug. „Koeltje” en Harry Steevens moesten hun meerdere erkennen in de coureur, die momenteel in blakende vorm steekt.

Microfonist Chris Delbressine, Foto©Wiel Vasmeer

Reeds in de eerste ronde koos Jan Harings het hazenpad. Leo Duyndam, de onblusbare, zag wel iets in een besluit om weer tussen de wielen plaats te nemen in een vroege ontsnapping. Samen met de Duitser Streng voegde hij zich bij de Scheuldenaar. Ronden lang draaide dit trio voor het peloton uit. Wim Scheepers kreeg in deze periode bandbreuk. Aangemoedigd door talloze Limburgers maakte de Steinse renner 40 seconden goed en kwam terug in de hoofdgroep.

In het profcriterium te Maastricht namen drie deelnemers al vroeg een voorsprong. Het waren (op de foto van links naar rechts) Jan Harings, zijn ploegmakker Leo Duyndam en de Duitser Streng. Zij werden echter door de hoofdmacht tot de orde geroepen.

Onder aanvoering van Arie den Hartog werd de rust in de voorste linies hersteld. Dat zinde Leo Duyndam niet. Met een ware leeuwenmoed stortte hij zich in het avontuur. Zoals dat met de jonge pedaalridder uit Honselersdijk meestal het geval is, bleek ook deze demarrage nutteloos. Verder dan 100 m stonden zijn ploegmakkers van Caballero hem niet toe. Het winnen van enkele premies was voor Leo een schrale troost.

Foto©Wiel Vasmeer

Opnieuw kwam het leven in de wielerbrouwerij toen Harry Steevens zich over het stuur boog. Met een krachtige pedaaltred liep hij uit het peloton weg. Bij half koers had hij meer dan een halve minuut voorsprong. „Mijn doel was om snel een ronde op de hele groep te nemen. Ik voelde me op dat moment er toe in staat. Ik reed bij het leven, maar toch kon ik niet voldoende ruimte scheppen.

door Nico Jessen, Limburgs Dagblad 1 juli 1969

Als ik die lange solo niet had ondernomen dan zou ik waarschijnlijk in de eindsprint gewonnen hebben. Nu leek hét me raadzamer voor Jan Harings de spurt aan te trekken. Mijn hoofdopzet was echter mislukt”, merkte de „witte” uit Elsloo na afloop op. Dat zijn onderneming faalde, was vooral het werk van een dertiental renners, die zich afscheidden van het peloton en Steevens tot de orde riepen. Wim Scheepers, Huub Harings en Jan Krekels hadden de slag gemist als trachtte de Bornse belofte via een solo de schade te herstellen. In het zicht van de haven strandde Krekels eervol. Bij de achtervolgers excelleerde wel Arie den Hartog. Steevens nam het wijze besluit weer tussen de wielen plaats te nemen.

Foto©Wiel Vasmeer

Met vijf Caballero-renners bij de koplopers moest succes wel verzekerd zijn. Het peloton had zich reeds bij de gang van zaken neergelegd. Dit resulteerde in een „lap”, zodat er een onoverzichtelijke situatie ontstond. Hiervan trok zich Wim Deelen geen zier aan. Twintig kilometer voor het einde waagde hij een kans op de overwinning. Hij kreeg de taaie Jan Serpenti aan zijn wiel. Dit duo bouwde een voorsprong van twintig seconden op. Dit vond natuurlijk geen genade in de ogen van de Limburgers Harings, Den Hartog en Steevens. Zij sleurden de grote groep tot bij de vluchters. Daan Holst onderging even later hetzelfde lot. De knapen van ploegleider Gerard Peeters duldden eenvoudig geen ontsnappingspoging. Zij trokken een scherm op waardoor niet gevlucht kón worden.

Foto©Wiel Vasmeer

In de „finale” toonde zich Jan Harings veruit de sterkste. Harry Steevens aasde ditmaal niet zelf op een nieuwe triomf in een criterium, maar baande een spoor voor Jan Harings, voor wie hij de spurt aantrok. Het gevaar kwam niet van de Belgische spurter Jan Boonen. Gerard Koel, de pistier, wrong zich tussen de Limburgse tandem, maar kon de zelfverzekerde Harings niet meer bedreigen.

Finish van de voorwedstrijd voor beroepsrenners; Jan Harings wint afgetekend voor Gerard Koel, Harry Steevens en Cor Schuuring. Foto©Wiel Vasmeer

Om het Caballero-succes compleet te maken finishte Cor Schuuring als verdienstelijke vierde. Arie den Hartog moest zich noodgedwongen in dit sprintduel afzijdig houden. Hoofdschuddend stoof hij als achtste over de finishlijn. Jan Harings nam de felicitaties lachend in ontvangst. „Ik voel me in een prachtige conditie. Ik had eigenlijk niet op dit podium moeten staan. Ik zou me in de Tourkaravaan nog meer in mijn element gevoeld hebben. Jammer, dat onze équipe niet uitgezonden is. Caballero had er gezien de prestaties meer recht op dan de Willem II-ers. Het winnen van een criterium is natuurlijk leuk, maar liever had ik in de Tour de France naam gemaakt.” Een pleister op de wonde voor Jan Harings is waarschijnlijk de cheque van duizend gulden, de beloning voor de winnaar van het Maastrichtse criterium. Menig tourrenner moet daarvoor ettelijke dagen tal van ontberingen voor lief nemen.

Op het podium tussen de Tour-misses winnaar Jan Harings. Foto©Wiel Vasmeer

Alvorens de winnaar van de Touretappe naar Maastricht werd gehuldigd, kreeg prof. Jan Harings de kussen en de bloemen van de LD- Tourmisses Finy Raeven (links) en Ine Moonen. Jan Harings was de man die het profcriterium in Limburgs hoofdstad won.

De uitslag:
1. Jan Harings Sibbe, 100 km in 2.04.38
2. Gerard Koel Amsterdam
3. Harry Steevens Elsloo
4. Cor Schuuring Amsterdam
5. Harry Michiels België
6. Jo van Seggelen Budel
7. Daan Holst Amsterdam
8. Arie den Hartog Elsloo
9. Wim Deelen Nieuwlekkerland
10. Jan Boonen België
11. Gé van de Winden
12. Herbert Wilde Duitsland
13. Johny Brouwer Rotterdam
14. Juliën De Locht op 1.28
15. Theo Verschueren St. Janssteen

Een ereronde met bloemen voor Jan Harings. Foto©Wiel Vasmeer

Wie het weet mag het zeggen…. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Reclamecaravaan Foto©Wiel Vasmeer

De aankomst van de 2e Tour-etappe: De belg Julien Stevens won in Maastricht.

Faema heeft in de tweede etappe de touwtjes strak in handen gehouden. Lomme Driessens had het zo bevolen. Eddy Merckx en zijn vazallen voerden de opdracht stipt uit. Ploegleider Driessens wist dat in Maastricht velen de etappe-overwinning of méér (de gele trui van Merckx) wilden. Hij kende de plannen van Willem II en BIC. Van de Nederlanders Jan Janssen, Eddy Beugels en Eef Dolman, die op het Maastrichtse Volksplein hun supporters op een succes wilden trakteren.

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan hedenmorgen Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Eddy Merckx, gisteren rijdend door zijn geboortedorp. Een gevierd man, een bejubelde renner. En de koning, hij nam de jubel op milde wijze in ontvangst…

Foto©Wiel Vasmeer

door Harry Muré, Limburgs Dagblad 1 juli 1969

Zo sloeg Harm Ottenbros, op het Maastrichtse Volksplein, de meute in de eindsprint. Jan Janssen, Eddy Merckx, Rini Wagtmans Herman van Springel, Marino Basso en hoe ze verder ook allemaal mochten heten legden het loodje. De eerste plaatsen waren toen echter al vergeven. Julien Stevens greep de overwinning en daarmee de gele trui..

De bekende motorstunters met hun zware tweewielers. Foto©Wiel Vasmeer

Faema heeft in de moordend snel gereden rit (in de slotfase werd het gemiddelde tot ver boven de 40 km opgeschroefd) de verdeelde concurrentie lang een ijdele hoop gegund. Na de Côte de Bonny, boorden de Faema’s alle illusies de grond in. Er waren na afloop renners die ontkenden dat Faema superieur was geweest in het strijdgewoel op de hellingen na Rotheux – Rimière.

De bekende motorstunters met hun zware tweewielers vormden de ouverture van het reclamespektakel Foto©Wiel Vasmeer

De ontknoping en de uitslag van de etappe tonen echter duidelijk aan dat de tactiek van Lomme Driessens voor 100% geslaagd is: de etappe overwinning en de gele trui waren voor Julien Stevens, terwijl Faema ook het dagploegenklassement won. Met Eddy Merckx als tweede in het algemeen klassement op 12 seconden van zijn ploegmakker blijft de Belgische equipe dus alle sleutelposities bezetten.

In afwachting van de allereerste Tour-aankomst in Nederland. Foto©Wiel Vasmeer

Felice Gimondi herhaalde nogmaals waar hij sinds de eerste etappe al bang voor is. “Het tempo! Het ligt veel te hoog. De Tour begint pas, maar we moeten nu al alles geven. Als over een paar dagen de cols komen, hebben we geen krachten meer over”.

In afwachting van de allereerste Tour-aankomst in Nederland. Foto©Wiel Vasmeer

Gisteren heeft de slijtageslag de eerste slachtoffers geëist. Jean Monteyne, Serge Bolley (ploegmakker van Jan Janssen) en George Chappe arriveerden te laat in Maastricht. Zij zijn =de eersten die afscheid nemen van de Tour. Bijna ook raakte Willem II zijn eerste renner kwijt: Henk Nijdam. Na 100 km werd hij gelost. Het ging niet meer.

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan  Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Foto©Wiel Vasmeer

Een geluk bij een ongeluk voor de Nederlandse ploeg was dat Leen Poortvliet in de buurt van Hoey door een valpartij achterop raakte. “Ik was bang dat het erg was. Ik dook boven op drie renners die op de grond lagen”, aldus Poortvliet na afloop. Zijn beenwonde was niet ernstig. “Toen ik weer overeind stond, kwam Nijdam opdagen. Ik wist niet eens dat hij achter me was, samen met hem ben ik toen verder gegaan”.

Michael Wright passeert vlak voor het sprintende peloton de finish. Foto©Wiel Vasmeer

Zo sloeg Harm Ottenbros, op het Maastrichtse Volksplein, de meute in de eindsprint. Jan Janssen, Eddy Merckx, Rini Wagtmans Herman van Springel, Marino Basso en hoe ze verder ook allemaal mochten heten legden het loodje. De eerste plaatsen waren toen echter al vergeven. Julien Stevens greep de overwinning en daarmee de gele trui.. .

Sprint van het grote peloton, gewonnen door Harm Ottenbros, Fotocollectie Anefo

Het tweetal arriveerde tot opluchting van Ton Vissers toch nog op tijd in Maastricht, al was het met meer dan 20 minuten achterstand. De ploeg van Willem II is overigens actiever geweest dan de resultaten doen vermoeden. Harm Ottenbros eindigde op de zesde plaats, een prachtig resultaat gezien de slijtageslag die in de laatste kilometers door de Meckxisten aangevoerd werd. Leen Poortvliet heeft in het beging van de etappe getracht met Samyn, Delisle, Galera, Gomez del Moral en Van Looy te springen.

Foto©Wiel Vasmeer

Rik van Looy (en Rudy Altig) hadden de stoot gegeven tot deze ontsnapping, die bij Forville na 60 km vast vormen begon aan te nemen. Bijna drie minuten mocht de groep nemen. Vooral Rik Van Looy trok dat de spaanders er vanaf vlogen. Daarom vertrok Poortvliet uit het peloton. Hij moest gaan proberen Van Looy een steuntje te geven. Maar het liep anders, Poortvliets sprong faalde en de „keizer” zelf is moe.

Foto©Wiel Vasmeer

De eerste die uit de kopgroep terugviel was Janssens. Daarna stokte plotseling het ritme. Het peloton pakte de koplopers bij Rotheux-Rimière, na precies 100 km. Maar nog gaf Rik van Looy het niet op. Nog een keer waagde hij zijn kans. Dat was toen André Poppe die na de ravitaillering doorging, binnen enkele kilometers meer dan een minuut afstand nam van het peloton.

Foto©Wiel Vasmeer

Van Looy trachtte hem in gezelschap van Edy Schutz en Julien Stevens als springplank te gebruiken voor ’n nieuwe aanval. Poppe, Schutz en Stevens kregen gezelschap van Perurena, David, Dancelli en Santambrogio, maar Rik van Looy verdween voorgoed naar de achterhoede.

Foto©Wiel Vasmeer

De tegenstoot van Faema was hard en raak. Eddy Beugels werd er bijna het slachtoffer van „Ik reed op het moment van de attaque van Merckx plat. Toen ik weer opstapte, ging het niet meer. Ineens was het gedaan”, aldus de Sittardenaar die 10 minuten na de winnaar op het Volksplein binnenkwam.

Foto©Wiel Vasmeer

Meteen na de klim van Eben Emael had Faema zijn laatste pion op het schaakbord verschoven, in gezelschap van Willy in ’t Ven, Derek Harrison en Franco Balmanion reed Julien Stevens 45 seconden voor het eerste deel van het in stukken gehakte veld uit. De rivalen van Merckx, Janssen, Gimondi en Poulidor probeerden nog een massasprint te forceren zodat de kansen in de laatste meters wat meer verdeeld zouden worden. Het lukte niet. Stevens bleef voorop en won de eindsprint van Willy in ’t Ven.

Foto©Wiel Vasmeer

Ton Vissers over zijn equipe: „Zij rijden alleen om bij te blijven”
Wat voor Willem II een gloriedag in zijn nog prille Tourbestaan had moeten worden, werd een complete deceptie. „In Maastricht”, zo had de garde van Ton Vissers ’s ochtends in het hart van Brussel nog geroepen, „gaat Eef Dolman het doen. Hij vliegt erin en het moet een hele goeie zijn, die hem vandaag verslaat”. En in het vaderlandse kamp liet men er niets aan gelegen Eef Dolman alvast bij voorbaat te lanceren. Zijn fiets werd volledig die uit elkaar „getrokken” om met extra-lichte banden. 28-spaaks wieltjes en de „grote plaat” weer te worden gemonteerd.

Het was lang wachten maar ook Leen Poortvliet en Henk Nijdam rollen over de finish.  Foto©Wiel Vasmeer

Ton Vissers vlocht inmiddels met zijn equipe snode plannen ineen. „In Maastricht zal een Nederlander willen winnen. Janssen zal gaan en Peugeot rijdt voor Karstens. Op die knapen moeten we letten. We rijden allemaal voor Eef”. En iedereen knikte, terwijl Eef Dolman wat wezenloos in de ruimte staarde, zoals hij dat in volle concentratie pleegt te doen. „Als het in de aanvang niet te hard gaat, dan zal ik er bij zijn. Maar ze moeten mij de tijd gunnen tot na half koers op z’n minst. Zo niet, dan ben ik verkocht”. Ton Vissers schraapte later na de etappe wat mismoedig de scherven bijeen. „Ach, je leert dat er in een dergelijk waanzinnig hard koersverloop helemaal niets te spelen valt. Als het zo doorgaat, ligt straks iedereen op de knieën. We kunnen alleen maar rijden om bij te blijven. Want wat hebben wij nu nog? Pijnen valt ronduit tegen. Dan hou je alleen Wagtmans over. Hij blijft de troef. Misschien dat hij onze naam kan redden”. Maar wordt de vaderlandse equipe gered door het dappere verweer van één, ja slechts één coureur? Het is de troost voor een nu al vrijwel verslagene.

Julien Stevens tijdens de huldiging, Fotocollectie Anefo

 

Uitslag 2e rit:
1 Julien Stevens (Bel)
2 Willy In’t Ven (Bel)
3 Derek Harrisson (GB)
4 Franco Balmamion (Ita)
5 Michael Wright (GB)
6 Harm Ottenbros (NL)
7 Marino Basso (Ita)
8 Christian Raymond (Fra)
9 Pieter Nassen (Bel)
10 Jan Janssen (NL)

Julien Stevens tijdens de huldiging, Fotocollectie Anefo

 

Algemeen klassement:
1 Julien Stevens (Bel)
2 Eddy Merckx (Bel)
3 Rudy Altig (Dui)
4 Jan Janssen (NL)
5 Charly Grosskost (Fra)
6 Felice Gimondi (Ita)
7 Ferdinand Bracke (Bel)
8 Raymond Poulidor (Fra)
9 Pierfranco Vianelli (Ita)
10 Edy Schutz (Lux)

Marino Basso maakt een ereronde in de groene trui. Fotocollectie Anefo

klik en lees deze pagina van het Limburgs Dagblad van 1 juli 1969

klik en lees deze pagina van het Limburgs Dagblad van 1 juli 1969

De volgende dag, op dinsdag 1 juli rond 10.00 uur was het verzamelen geblazen voor derenners, begeleiders en toeschouwers op de Markt, waarna om 11.30 uur de officieuze start plaats vond van de derde etappe van Maastricht naar Charlesville

Fred De Bruijne Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Rik van Looy. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Gerben Karstens. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Domingo Perurena Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Raymond Delisle Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Lucien Aimar. Foto©Wiel Vasmeer

José Samyn Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Désiré Letort. Foto©Wiel Vasmeer

Eddy Merckx. Foto©Wiel Vasmeer

Wilfried David. Foto©Wiel Vasmeer

Wilfried David. Foto©Wiel Vasmeer

Raymond Poulidor. Foto©Wiel Vasmeer

o.a. Arie den Hartog, René Pijnen. Foto©Wiel Vasmeer

Ferdinand Bracke. Foto©Wiel Vasmeer

Felice Gimondi. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Lucien Aimar. Foto©Wiel Vasmeer

klik en lees het Limburgs Dagblad van 2 juli 1969

1952-08-23, Luxemburg, WK op de weg, amateurs

Wereldkampioenschap op de weg voor amateurs

Piet Van den Brekel miste wereldtitel wegens diskwalificatie Limburger finishte gelijk met de Italiaan Ciancola, de nieuwe wereldkampioen

Hein Gelissen bezette de 4e plaats

V.l.n.r: Kees Aanraad, Arend van ’t Hof, Piet van den Brekel, Piet Kooyman, Hein Gelissen en Adri Voorting

Voorbeschouwing:
Bepaald moeilijk is circuit niet, maar wel interessant
Plantaz, uit vorm, op eigen verzoek vervangen door Kooijman

LUXEMBURG, 21 Aug 1952. Donderdagavond is het verzamelen geblazen voor de Nederlandse deelnemers aan de wereldkampioenschappen In Luxemburg. Dan komen de amateurs en de professionals op de weg te Echternach tezamen, waar zij tot Maandagochtend zullen vertoeven. De chef d’equipe, John van Eck, is reeds te Luxemburg aangekomen om voorbereidende maatregelen te treffen. Hij is begonnen, tezamen met zijn commissieleden de heren H. Martin en J. Stol het parcours te verkennen. De heer Martin had dat enkele weken geleden reeds gedaan onder leiding van een vertegenwoordiger van het ministerie van de Sport, dat Luxemburg, in tegenstelling met ons land, rijk is. En over dat parcours, dat 17,5 km lang is en 4km buiten Luxemburg begint en via Bettembourg en Leudelange loopt, heeft hij een uitvoerig rapport uitgebracht aan de leden van de Sportcommissie, die zich dus volkomen hebben kunnen oriënteren. En toen Van Eck en Stol Woensdagmiddag na hun aankomst te Luxemburg het circuit zijn gaan verkennen, beantwoordde de werkelijkheid geheel aan de gegevens van het rapport van de heer Martin.

Wim van Est inspecteerd de fiets van Piet van de Brekel

Wim van Est inspecteerde de fiets van Piet van den Brekel

Gelissen kans op eervolle plaats.
„Bepaald moeilijk is het parcours niet”, zo luidde de mening van de chef d’equipe tegenover onze verslaggever. „Het is heuvelland, er is geen berg in, maar die klim bij Abweiler onmiddellijk na de bocht In het stadje Bettembourg over 650 meter met een stijgingspercentage van 7 tot 9 %, zal toch niet meevallen. Vergeet niet, dat de amateurs het parcours tien keer moeten rijden en de professionals zeventien keer. En dan kan die klim tenslotte in de benen gaan zitten. Moeilijk, neen nogmaals, dat is het parcours niet, maar toch wel interessant. Want let eens op; ongetwijfeld zullen vele renners proberen om op de smalle weg, die overigens in uitstekende staat verkeert, in het prachtige sparrenbos van Leudelange, te ontsnappen. Lichte klims en lichte dalingen, maar bijna nooit vlak en, wat nog belangrijker is, zeer bochtig. Een scherpe demarrage, een drie tot vier honderd meter voorsprong en de vluchtelingen zijn al uit het gezicht verdwenen.”

Kansen voor weglopers.
Wij hebben het parcours zelf rond gereden en wij kunnen niet anders dan de mening van John v. Eck onderstrepen. Het begin van het circuit, van Luxemburg naar Bettembourg is zeer schaduwrijk. De weg is breed, vrij bochtig en ’t wegoppervlak bestaat uit stroef asfalt. Langs dat gedeelte is een luidspreker installatie gemaakt, zodat de vele tienduizenden, die men uit België, Frankrijk, Duitsland, maar ook uit Nederland verwacht, voortreffelijk op de hoogte kunnen worden gehouden van het verloop van de strijd. Enkele kilometers voor Bettembourg houdt ’t bos op. Men heeft er een prachtig uitzicht over het vriendelijke Luxemburgse landschap. Er is een vrij lange afdaling naar Bettembourg. In het plaatsje zelf is een zeer scherpe bocht, waarna onmiddellijk de klim van Abweiler, waarover wij reeds schreven, aanvangt. Daarna volgt het sombere sparrenbos van Leudelange en 4 km voor de finish komen de renners op de grote weg van Esch-sur-Alzette naar Luxemburg, waarin nog een tamelijk lange stijging zit.

De finish, waar tribunes zijn gebouwd, ligt uitstekend en mocht de aankomst en masse zijn, iets, wat wij niet geloven, dan is het wegdek breed genoeg voor een fel betwiste sprint.

Dat men op het laatste ogenblik nog veel te doen heeft, blijkt ook wel uit de verrassende mededeling, welke wij uit de mond van de chef d’equipe in Mondorf les Bains vernamen. Jan Plantaz, nummer drie uit het wereldkampioenschap van het vorig jaar te Varese, de man, die Nederland op de Olympische Spelen te Helsinki heeft vertegenwoordigd, doet niet mee. Niet, dat de sportcommissie besloten had hem te vervangen, maar de Eindhovense amateur heeft zelf gezegd, dat hij op het ogenblik totaal uit vorm is. Dat hij erg tegen het wereldkampioenschap opziet, dat hij moeilijk draait en dat het daarom veel beter zou zijn, indien men hem, Jan Plantaz, zou vervangen door een van de reserves.

Wat kon de sportcommissie van de K.N.W.U. anders doen dan deze eerlijke en zeer sportieve houding respecteren? En dus werd de organisatie-machine in werking gesteld teneinde er zorg voor te dragen, dat Piet Kooyman, de Haagse amateur, die dit seizoen constant goed heeft gereden en als reserve op de lijst stond voor het wegkampioenschap te Luxemburg donderdagavond op tijd in Echternach te doen zijn. De sportcommissie van de N.W.U. stelt in Kooyman veel vertrouwen. Voor de etappe-wedstrijd, welke dit seizoen in Denemarken is gereden, stond hij eveneens als reserve ingeschreven. Op het laatste ogenblik moest hij invallen en dat hij toen ook zijn mannetje heeft gestaan werd wel bewezen door het feit, dat hij het klaar speelde een etappe te winnen.

De meeste kansen op eervolle plaatsen worden voor wat de amateurs betreft door de sportcommissie toegekend aan Gelissen uit Beek, die knap reed in het heuvelland en naarmate het seizoen is gevorderd, een steeds betere vorm is gaan vertonen en aan Adri Voortuig, die te Helsinki in buitengewone vorm was, maar door pech achtervolgd, reeds vrij spoedig nr het begin uitgeschakeld was voor een medaille
Op de professionals komen wij nog nader terug. Zij alleen nog vermeld, dat de amateurploeg dus door het uitvallen van Plantaz definitief als volgt is samengesteld: Adri Voorting (Haarlem), Arend van ’t Hof (Sassenheim), Kees Aanraad (Oud-Gestel), Hein Gelissen (Beek), Piet van den Brekel (Echt L.) en Piet Kooyman (Den Haag).

Erelijst der amateurs:
1934: Leipzig: 1 Kees Pellenaars (Nederland) 113 km in 2.34.02.6; 2 A. Deforge (Frankrijk); 3 André (België).
1935: Floreffe: 1 Mancini (Italië) 152 km in 4.37.16; 2 R. Charpentier (Frankrijk); 3 W. Grundahl Hansen (Denemarken).
1936: Bern: 1 E. Buchwalder (Zwitserland) 145 km in 3.58.02; 2 G. Weber (Zwitserland); 3P. Favalli (Italië).
1937: Kopenhagen: 1 A. Leoni (Italië) 204 km in 5.48.20; 2 F. Sörensen (Denemarken); 3 F. Scheller (Duitsland).
1938: Valkenburg: 1 H. Knecht (Zwitserl.) 170 km in 4.51.59.8; 2 J. Wagner (Zwitserland); 3 Joop Demmenie (Nederland).
1946: Zürich: 1 H. Aubry (Frankrijk) 189 km in 3.12.41; 2 E. Stettler (Zwitserland); 3 H. v. Kerckhoven (België).
1947: Reims: 1 A. Ferrari (Italië) 164 km in 4.18.58; 2 Pedroni (Italië); 3 Gerrit van Beek (Nederland).
1948: Valkenburg: 1 H. Snel (Zweden) 185 km in 5.16.22.1; 2 I. Lerno (België); 3 O. Viinlund (Zweden); 4 Wim van Est (Nederland).
1949: Kopenhagen: 1 Henk Faanhof (Nederland) 194 km in 4.53.42; 2 H. Kass (Luxemburg) 3 Hub. Vinken (Nederland).
1950: Moorslede: 1 Jack Roobin (Australië) 175 km in ‘ 4.29.24; 2 Varnajo (Frankrijk); 3 Ferrari (Italië); 6 Thys Roks (Nederl.); 11 Hans Dekkers (Nederland).
1951: Varese: 1 Ghidini (Italië); 2 Benedetti (Italië); 3 Jan Plantaz (Nederland) ; 5 ex aequo 13 renners w.o. Van Roon en Joris (Nederland).

Luxemburg „verkocht” zijn wereldkampioenschappen, Gepeperde toegangsprijzen, die Zondag variëren van f 20,- tot f 8,-

Wereldkampioenschap op de weg voor amateurs Luxemburg 1952

Officials en renners in dorpen buiten Luxemburgse hoofdstad ondergebracht

Hoensbroekse bus voor Nederlandse deelnemers
MONDORF LES BAINS, 21 Aug 1952 Alle hotels in de stad Luxemburg zitten vol met gasten. Niet alleen zijn er de jaarlijks terugkerende vakantiegangers, maar degenen, die betrokken zijn bij de uitvoering van het Plan-Schumann, zijn allen te Luxemburg gedetacheerd, zodat geen bed meer over is voor de renners, die over enkele dagen zullen deelnemen aan de wereldkampioenschappen op de weg, voor de officials, die oudergewoonte in grote getale de renners vergezellen en voor de journalisten, die uit geheel Europa naar het Groot-Hertogdom zijn gekomen om het nieuws over de verrichtingen van de amateurs en de professionals over de wereld te verspreiden. De Luxemburgse wielerbond zat dan ook volkomen met de handen in het haar. Het is met de organisatie van deze wereldkampioenschappen merkwaardig gesteld.

De Luxemburgse Wielerbond is een naar verhouding kleine organisatie, zonder bureau, zonder geld, zonder employees, wat kon men, toen de organisatie van de wedstrijden om de wereldtitels aan Luxemburg werden opgedragen, anders doen dan de kampioenschappen te „verkopen”? Zo kon een drietal gegadigden gezamenlijk het wegkampioenschap kopen en de baanwedstrijden werden overgedaan, natuurlijk tegen ’n behoorlijke prijs, aan Parijs, waar het Parc des Princes het centrum van de strijd om de regenboogtruien over ’n tiental dagen zal zijn. De kopers van het wegkampioenschap namen enkele rigoureuze maatregelen. De toegangsprijzen voor de wedstrijd der amateurs en voor die der professionals werden naar Nederlandse begrippen behoorlijk opgeschroefd. Zo zal een wielerliefhebber, die Zondag a.s. de course der profs wil bijwonen, van tien uur des morgens tot ongeveer vijf uur in de middag de som van 25 gulden hebben te betalen voor een tribuneplaats. En ’n wat minder dure plaats kost toch nog 15 gulden en lager dan een gulden of acht voor een staanplaats, ergens op het circuit, is men niet gegaan. Met dien verstande, dat degene, die Zaterdag ook de wedstrijd der amateurs wil zien, er afzonderlijk voor zal moeten betalen, wel niet zo prijzig als ’s Zondags, maar toch nog ruim tien gulden voor een plaats op de tribune bij de finish.

Koersverloop

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Indien Piet van den Brekel die zaterdagmiddag in de 8e ronde van de strijd om het wereldkampioenschap voor amateurs geen reservefiets had geaccepteerd van een wild-enthousiaste toeschouwer, dan zou Nederland en in het bijzonder Echt, de woonplaats van de veelbelovende Limburger, nu een wereldkampioen rijk zijn. In een nek-aan-nekrace met de Italiaan Ciancola finishte Piet v. d. Brekel over de meet. Er was nauwelijks verschil merkbaar.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952, de franse ploeg, links Anquetil

Door de jury werd druk beraadslaagd. Aanvankelijk werd v. d. Brekel officieus als tweede geklasseerd in afwachting van de foto-finish. Maar toen kwam plotseling de mededeling dat v. d. Brekel was gediskwalificeerd, omdat hij buiten de materiaalpost door een toeschouwer van een nieuwe fiets was voorzien. Piet gaf alles ruiterlijk toe, maar Nederland kon ondanks alles trots zijn op zijn uitstekende rit, bovendien een uitstekende 4e plaats voor Hein Gelissen, Kooyman op de 5e en Aanraad op de 7e plaats. Een uitstekende prestatie van de Nederlandse equipe.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952, le départ

Hein Gelissen bezette de 4e plaats
De start van de 113 amateurs, een record bij de wereldkampioenschappen, verliep minder vlot. Want de Mexicaan Cepeda was nog geen 10 meter over de streep of hij kwam ten val door slecht sturen, tegelijk met de ler Reid Grodon. De laatste zat onmiddellijk weer op zijn fiets, maar de Mexicaan, die zovele duizenden kilometers had gereisd om aan deze titelwedstrijden te kunnen deelnemen, ging huilend aan de kant van de weg zitten. Zijn fiets was stuk en hij zelf had een verwonding aan het been, zodat hij de strijd moest staken. Het tempo was bijzonder hoog en er werd fel gedemarreerd op de heuvels van het Luxemburgse landschap.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952, in het midden Jacques Anquetil

En toen in de tweede ronde een massavalpartij plaats vond in de bossen van Leudelange, waar de weg zeer smal en bochtig is, profiteerden onmiddellijk enkele renners van de verwarring en namen een voorsprong.
Zes renners, bestaande uit onze landgenoot Piet v. d. Brekel, Jacquet en de Uruguees de Los Santos, kwamen door met een voorsprong van 31 sec op het peloton, dat lang gerekt was. In de grote groep mankeerde een Nederlander, Arend van ’t Hof, die kennelijk moeilijkheden had met zijn derailleur, toen hij langs de eretribune kwam. Bij de valpartij in de tweede ronde waren vier renners ernstig gewond, te weten de Engelsman Graham, de Japanner Kato de Libanees Nalttchayan en de Belgische kampioen van Looy, die een arm brak. Evenals in Helsinki werd hij dus door pech uitgeschakeld. De samenwerking in de kopgroep was uitstekend en in de derde ronde, die in 25 min 18 sec (gem. 41.501 km) ging, groeide de voorsprong van de koplopers geleidelijk.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

In Bettembourg waren zij reeds 300 meter voor het peloton en na Leudelange was de voorsprong 400 meter geworden. Voor de eretribune leidde Piet v. d. Brekel de kopgroep die op 40 sec werd gevolgd door het grote peloton, waarin de 4 Nederlanders zich in de voorste gelederen bevonden. Arend van ’t Hof had gezelschap gekregen van de ler Grodon Reid en de Fin Siven. Zij hadden een achterstand van enige minuten. Kort na het ingaan van de vierde ronde konden de zes vluchtelingen hun voorsprong nog iets vergroten tot 600 meter, maar toen verhoogde het peloton het tempo en 6 kilometer verder, bij Bettembourg , was de kopgroep door de achtervolgers opgeslokt.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952 Rik van looy wordt afgevoerd, arm gebroken

In de zesde ronde kwam de Duitse wegkampioen Walter Becker ten val, waardoor hij een ernstige blessure aan zijn linkervoet opliep. Hij moest naar het ziekenhuis worden overgebracht. Voortdurend werd er gedemarreerd, maar nauwelijks waren twee of drie renners er tussenuit of het peloton versnelde het tempo. En de moedigen, die ondanks het hoge tempo, toch een poging waagden om weg te komen, lieten zich maar weer inlopen.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Na de zesde ronde kwam het peloton volkomen uit elkaar gerukt door met een groepje van acht man op kop onder wie zich Voorting bevond. Ghidini en Guerrini hadden niets van hun achterstand kunnen inlopen en van ’t Hof kwam alleen door, in de steek gelaten door de Deen Hansen.
In de zevende ronde zakte het tempo aanzienlijk, waarvan een stal renners gebruik maakte om een voorsprong te nemen, die bij de eretribune reeds 30 sec bedroeg.

1952 WK Luxemburg, verzorging

1952 WK Luxemburg, verzorging

De Nederlanders waren er niet in geslaagd in deze verrassende uitlooppoging mee te gaan en bevonden zich in de grote groep, die door Piet v. d. Brekel werd geleid. Het vijftal aan kop, bestaande uit de Fransman Thomas, de Zweed Johnsson, de Zwitser Graf en twee Italianen, Fantini en Bruni, had de zevende ronde afgelegd in 27 min 18 sec, gemiddelde 38.461 km. Met nog ruim 50 kilometer voor de boeg hadden zij een redelijke kans deze voorsprong te behouden of zelfs te vergroten. Dat het hun ernst was bleek uit de mededeling, dat de voorsprong in Bettembourg was aangegroeid tot 400 meter.

Van onze landgenoten maakte Piet v. d. Brekel tot nog toe de beste indruk. Hij was steeds in de voorste gelederen te vinden en toen hij in de zevende ronde een lekke band kreeg wist hij zijn opgelopen achterstand spoedig teniet te doen.

Wereldkampioenschap op de weg voor amateurs Luxemburg 1952

In de negende ronde ontbrandde de strijd in volle hevigheid. De demarrages volgden elkaar nu in snel tempo op en bij het passeren van de grote tribune, toen de laatste ronde inging, lagen zes renners op kop, de Nederlander Gelissen, de Italianen Fantini en Ciancola, de Belg van Genechten, de Deen Andersen en de Luxemburger Ludwig. Zij hadden 15 sec voorsprong op een tweede groepje met de Belg Grondelaers, de Fransman Michel, de Luxemburger Hein en de Liechtensteiner Lampert. Kort daarachter kwam een kleine groep met Adri Voorting en enkele meters daarna volgde de rest van het veld, waarin Kooyman, Aanraad en v. d. Brekel bij elkaar reden.

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

In de tiende en laatste ronde werden ook deze zes uitlopers ingehaald en bij de finish, waar de Luxemburgse gendarmerie, bijgestaan door soldaten de grootste moeite had de orde te handhaven en de weg vrij te houden, steeg de spanning met elke seconde.
Arend van ’t Hof, die de gehele middag met ’n grote achterstand had gereden, maar dapper had volgehouden, stapte na de negende ronde af. Minuut na minuut verstreek zonder dat iemand bij de eindstreep met de situatie in de wedstrijd bekend was. Er werden geen berichten meer omgeroepen, totdat plotseling de melding kwam dat er zes man op kop lagen, gevolgd door een groep van 12 en daarachter ’n groep van 28 renners, maar wie zich in deze groep bevonden, bleef een geheim tot enkele tientallen meters voor de finish. Er kwam een grote groep aanstormen, waarin zich aan de kop enige oranje truien bevonden.

1952. WK Luxemburg. Eindsprint. Rechts Piet van de Brekel, links Ciancola.

1952. WK Luxemburg. Eindsprint. Rechts Piet van de Brekel, links Ciancola.

Op de laatste 100 meter kwamen aan de linkerkant van de weg plotseling een Italiaan en een Belg naar voren, gevolgd door een renner, weer in oranje. Het was Piet v. d. Brekel, die met een paar machtige trappen buitenom schoot.

1952. WK Luxemburg. Eindsprint. Rechts Piet van de Brekel, links Ciancola.

Later werd bekend dat van de Brekel gediskwalificeerd was.

Het officiële klassement van het wereldkampioenschap voor amateurs op de weg ziet er als volgt uit:

1 Ciancola (Italië) 175 km in 4 uur 22 min 11.8 sec
2 Noyelle (België)
3 Ludwig (Lux.)
4 Gelissen Ned.)
5 Kooyman (Ned)
6 Michel (Fr.)
7 Aanraad (Ned.)
8 ex aequo:
v. Genechten (B.)
Andersen (Den)
Anquetil (Fr.)
Thomas (Fr)
Joergensen (Den)
Voorting (Ned.)
Heim (Lux.)
15 Bruni (It.)
16 Grondelaers (B.)
17 Gaul (Lux.)
18 Fantini (It.) 4.22.27
19 Marcel Janssens (B.) 4.22.45,4
20 Harold King (G.B.) z.t.
21 Nevin (Austr.) z.t.
22 Reitz (Dld.) z.t.
23 Eward (lerland) 4.23.37
24 Bernard King (G.8.) z.t.
25 Johnsson (Zweden) in 4.27.32
26 Bowes (G.B.) 4.29.45
27 Maue (Dld.) z.t.
Vervolgens een peloton van 23 renners.

ONDANKS DISQUALIFICATIE 

Piet van den Brekel niet geslagen in sprint en dat gaf hem voldoening 

Op de schouders van supporters

Na Ronde van 12 Kantons in Luxemburg vertrouwen in eigen kunnen Echtenaar belofte voor de toekomst
In het Hotel I’Etoile dOr hebben wij Zaterdagavond rustig met Piet van den Brekel, de 20-jarige amateur uit Echt zitten praten. Hij wist, dat hij gediskwalificeerd was, omdat hij een flets van een toeschouwer had genomen. Maar het was hem niet bekend, dat de foto’s en ook de film, welke voor officials en journalisten was vertoond, duidelijk hadden uitgewezen, dat de Italiaan voorbarig tot wereldkampioen was uitgeroepen, want dat nog nimmer een dead heat zo scherp van de foto’s en de film was te lezen als dit keer.

1952 WK Luxemburg huldiging supporters

De U.C.I. had dus weer eens een fout gemaakt, iets, wat de Internationale Wieler Federatie de laatste jaren bij elk wereldkampioenschap overkomt. Ciancola was op dat ogenblik geen wereldkampioen der amateurs op de weg. Daartoe is hij voorbarig gebombardeerd door de rechter van aankomst de Fransman Dupin, die beter, wetende dat er een foto-finish was opgenomen, zijn beslissing onder voorbehoud had kunnen geven. En dan zou Ciancola door de heer Achille Toinard niet zo de regenboogtrui zijn aangetrokken dan zou het Italiaanse volkslied niet onmiddellijk zijn gespeeld. De omstandigheid, dat Piet van den Brekel inbreuk had gemaakt op het wedstrijdreglement, was voor de wedstrijdcommissarissen een gelukkig moment, want nu werd Ciancola titelhouder, omdat onze landgenoot van de uitslagenlijst werd geschrapt. Dit laatste geschiedde, laten wij het ronduit schrijven, volkomen terecht.

1952 Wereldkampioenschap in Luxemburg

Toen wij de Limburger het verhaal van de foto’s en de film vertelden, lichtten zijn ogen even op, hij was niet geslagen in de sprint en dat gaf hem grote voldoening. In Juli van dit jaar is hij 20 jaar geworden. Van de Brekel rijdt pas een jaar als amateur en hij boekte een groot aantal successen. De belangrijkste overwinning is geweest die van de Ronde van de 12 kantons in Luxemburg, waarin hij vertrouwen in eigen mogelijkheden had gekregen. In eigen land heeft hij dit seizoen een tiental overwinningen behaald en nu deze ex aequo plaats bij het wereldkampioenschap…. en toen volgde het verhaal van die laatste ronde.
“Ik heb een grote fout gemaakt”, vertelde van de Brekel. „Ik ben veel te laat geweest met die sprint want anders….”. En in gedachten ging hij nog eens die laatste 500 meter na. De heuvel op en de 150 meter vlakke weg als sluitstuk. Pas op da laatste 150 meter dacht hij aan het feit, dat er misschien een wereldtitel te veroveren was, daarvoor, och, het was een snelle wedstrijd geweest, waarbij hij tussen de wielen was gebleven. Hij, die een jaar amateur was, had geen ervaring in een dergelijke belangrijke wedstrijd en wat had hij beter kunnen doen dat dat?

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Luciano Ciancola, Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

Miroir sprint 324, 25 Aout 1952

„Toen kwam die sprint”, vertelde van den Brekel. En bij het vertellen wordt hij de levendige jongen, die zich nog precies herinnert, wat zich had afgespeeld in die laatste seconden. „Ik voelde, dat ik ingesloten zou worden en daarom moest ik mij los werken. En toen ik vrij lag, om de Belg Noyelle heen, meende ik die blauwe trui ook te pakken te hebben. Dat Ciancola helemaal niet zeker was van de overwinning, bleek duidelijk uit zijn gezicht, dat helemaal niet vrolijk stond. Net als iemand, wien op het laatste ogenblik de zege ontnomen is. En ge begrijpt mijn teleurstelling — ik had al bloemen gekregen en zij hadden mij al op de schouders gehesen toen het Italiaanse volkslied weerklonk”. „Dacht je zelf, dat je gewonnen had?”, vroegen wij…

“Ja, inderdaad, en ik zal u vertellen waarom. Ik heb dit jaar in de verschillende wedstrijden veel geleerd, en een van die dingen is, hoe je een fel betwiste sprint moet winnen, door je met een laatste ruk naar voren te werpen, je voorwiel over de streep te gooien. Kijk maar naar mijn positie op de finish-foto”. „Blijf je amateur?” vroegen wij tenslotte. „Natuurlijk”, luidde het spontane antwoord. „Ik voel me nog te jong om professional te worden. Ik rijd pas een jaar als amateur, ik wacht nog wel even”.

En dat was het avontuur van de jeugdige Limburger, die een zeer sympathieke indruk heeft gemaakt en wat nog belangrijker is, zeer veel voor de toekomst belooft.

 

Column Wiel Verheesen

Column Wiel Verheesen

 

ga naar meer foto's van Piet van den Brekel

1958 Piet van den Brekel, volg de link naar meer foto’s van Piet

2009. Meest genoemde Limburgse sportmoment. Nr 2 !