1937-06-12 Nederlandse Kampioenschappen op de weg te Valkenburg

John Braspennincx landskampioen 1937.

Hij klopte Jan Verveer met 3 lengten, maar Cees Bronger en Kees Valentijn waren te Valkenburg Nederlands beste renners

Jan Theuns Onafhankelijken kampioen

Henk de Hoog bij de amateurs

Als Limburg zich op iets bijzonders voorbereidt, gebeurt dat in den regel uitstekend. Grote sportfeesten en landdagen waren steeds een succes.
Voor “tam-tam” heeft men in het uiterste Zuiden nu eenmaal een zuivere feeling, en het was daarom, dat men ook voor de Nationale kampioenschappen in het Zuiden het beste beentje voorzette om er het beste van te maken.

In Valkenburg, waar men in het verleden al meermalen een wegwedstrijd organiseerde, heeft men van soortgelijke gebeurtenissen onderhand de nodige kaas gegeten, en daarom klopte ook nu weer alles als een bus!
Als een bus, voor zover het de bemoeiingen van “Valkenburg Omhoog” betrof. Met man en macht was men gemobiliseerd, om alle onderdelen te regelen, nodig om een en ander een goed verloop te doen hebben.
’s Morgens, voordat dit sportgebeuren een aanvang nemen zou, stond Zuid-Limburg in zomerse feesttooi na de onweersbui van de nacht van Vrijdag op Zaterdag.

Drie kampioenen onder een dak. Hierboven links Johnny Braspennincx, zoon van de beroemde vader. Johnny werd Zaterdagmiddag alg. kampioen van Nederland maar vader, die ondanks zijn 49 jaar nog meereed bij de veteranen, won in deze klasse ‘ het kampioenschap. In het midden op de foto de renner Theuns, aangenomen zoon van den ouden „Bras”, die bij de onafhankelijken kampioen werd.

’s Morgens. Zaterdags, was de lucht boven de heuvels van dit wonderschone land bewolkt en we dachten dat het optimisme, waarmee men in Valkenburg en omgeving dit wielerfeest, de Nationale kampioenschappen had voorbereid, de domper opgezet zou krijgen. Maar gelukkig brak na veel moeite de zon door en daar lag Limburg weer, zoals het zijn kan op de beste ogenblikken van het jaar: en dan is de uitdrukking: wuivende korenvelden geen versleten zegswijze. Want zo is het inderdaad. En als men van Maastricht naar Valkenburg gaat dan is er weer die altijd bloeiende wisseling in groen en bloemen, die Limburg in de feesttooi zet, nodig om dit gebeuren de nodige luister te geven. Zo werd het een juichende dag van kleur en zon, en men mocht verwachten, dat duizenden naar de Cauberg zouden komen, om getuige te zijn van wat zich hier voltrekken zou.

Tribunes met vlaggen en wimpels wachtten de honderden af, die intussen niet in dien getale opkwamen, als men wel gehoopt had. In de loop van den morgen werden de tenten langs de weg opgeslagen van hen die verwachtten, aan deze wedstrijd een extraatje beter te worden. Vrouwen poetsten de stoep, mannen maakten het voortuintje in orde, en ergens voor een open venster kraaide een ouderwetse grammofoon een schoon lied, ten bewijze, dat Limburg „après tout” ook nog bij Nederland hoort. Dat lied was natuurlijk de onderhand versleten romance van „De mooie molen”.

Valkenburg, het centrum van de gebeurtenis van de dag, is intussen al met de cracks vertrouwd geworden. Al enige dagen immers wordt op en om den Cauberg getraind, en in de verschillende hotels zijn de bekende renners, die van deze wedstrijd een serieuze onderneming willen maken, het middelpunt van de belangstelling.

Vijftienduizend toeschouwers hebben deze wedstrijd gezien, en zij hebben, vooral tegen het laatste uur de spanning beleefd, die een wedstrijd als deze eigen is.

John Braspennincx jr De nieuwe algemene Nederlands Kampioen op de weg in 1937

Jan Gommers en Toon van Schendel over het parcours
In hotel Palanka logeren sinds woensdag al Antoon van Schendel en Jan Gommers, enkele van de meest ernstige overwinningskandidaten voor deze wedstrijd. Kort voor den start spraken we deze renners nog even, en zij noemden het parcours vrij lastig. De Cauberg is wel te rijden voor renners van een van Schendel- of Gommers-reputatie, maar de rust die de renner krijgt na deze berg opgeklommen te zijn, is te gering om 18 ronden lang behoorlijk op kracht te blijven. Bovendien was er, volgens van Schendel, de Geulhemerberg, en hierin zag hij een gevaar, wanneer er een honderdvijftig tegelijk zouden starten. Gelukkig is dit niet gelopen, zoals verschillende renners en ook wij dit verwachtten. Er zijn geen ongelukken van betekenis voorgevallen op dat gedeelte. Maatregelen hiertegen waren voldoende genomen. Wagons stro had men eraan besteed, om de gevaarlijke bocht te maken tot een zo mild mogelijke strandplaats.

Enige kritiek, moge dit een les zijn voor later:

De verkeersregeling was in overleg met den Provinciale Waterstaat en de Politieautoriteiten perfect in orde. Alleen over de regeling voor de Pers  die de N. W. U.- meer speciaal dhr. Swaab de Beer- had getroffen waren de Limburgse journalisten niet bijzonder te spreken. En terecht. Reeds voor de wedstrijd was dhr. Swaab als N. W. U.-autoriteit weinig coulant tegenover de Limb. Pers. De N. W. U. en de Wielersport in het algemeen hebben toch belang bij een zo groot mogelijke publicatie van nieuws, dat vóór den wedstrijd te geven is. Ongeveer 12 dagen voor den wedstrijd hebben we herhaaldelijk aan de N. W. U. opgave van de rennerslijst gevraagd. Het kantoor der N. W. U. weigerde ons die te geven. Later, eerst dinsdag, kregen we een zeer onvolledige rennerslijst via het Alg. Nederl. Persbureau in Amsterdam. Gelukkig hadden we de medewerking van „Valkenburg Vooruit", dat ons de overige rennersnamen opgaf. Zodoende konden we onze lezers gelukkig nog volledig inlichten over het programma.

Op de wedstrijddag was het gebrek aan medewerking van dhr. Swaab de Beer al even groot. Aan de on-attendheid van de N. W. U. was het te wijten, dat de wegen te laat voor het verkeer werden afgesloten. De verkeersborden wezen „vanaf 2 uur" aan. Om kwart over één probeerden de Limburgse journalisten van verschillende kranten met hun eigen wagens den Cauberg te bereiken vanaf Valkenburg. Volgens officiële aanwijzing was dit dus volkomen “en règle”.

Men liet de pers niet door en dhr. Swaab dwong de journalisten een wandeling van 20 minuten te maken, die na de woordenwisseling welke eraan voorafging tengevolge had dat de Limburgse journalisten te laat op hun persplaatsen kwamen. En dit terwijl de auto's klaar stonden, om de Pers naar de voor haar bestemde plaats te brengen. Op deze manier bewees dhr. Swaab de wielersport geen dienst, omdat immers de populariteit van de wedstrijden voor een belangrijk deel afhankelijk is: óók van de bekendheid door de Pers eraan gegeven. Dit moge een les zijn voor later. Men zal waarschijnlijk de Limburgse Pers nog wel eens nodig hebben voor grote wielerwedstrijden in deze provincie. Overigens was er geen wanklank.
Het volksdagblad  14 juni 1937
Bij de nationale weg-kampioenschappen van Nederland welke Zaterdag 13 juni te Valkenburg zijn verreden is wel duidelijk bewezen dat het Valkenburgse circuit voldoet aan de hoogste eisen welke aan een omloop voor het wereldkampioenschap kunnen worden gesteld. Sterke hellingen en dalingen, men denke aan de steile Cauberg en de niet minder steile Geulhemerberg. De eerste moest op en de tweede afgereden worden en wel achttien maal hebben ze het allerbeste van de renners gevraagd. Alleen voor de geboren wegrenners waren in deze wedstrijd de titels te verdienen. 
De landstitel kwam tenslotte terecht bij John Braspennincx die, nadat eenmaal Cees Bronger en Kees Valentijn ongelukkigerwijze uit de koers waren verdwenen de meeste aanspraak op de titel mocht maken. Bronger en Kees Valentijn, dat waren op het Valkenburgse circuit zonder overdrijving de besten van de wedstrijd. Die twee gingen de steile 1200 meter lange Cauberg op met zulk een gemak als reden ze op de vlakke weg. Dat Bronger in het begin van fiets moest veranderen en Valentijn te half-koers zijn ketting afliep was voor geen van beiden bezwaar om dadelijk al hun tegenstanders weer voorbij te snellen en zonder zichtbare inspanning weer aan de kop post te vatten. Wreed is echter dikwijls de teleurstelling voor de wegrenner. Toen van de 185 km, die te rijden waren reeds 175 km waren afgelegd trof tegenslag zowel Bronger als Valentijn opnieuw en werden beiden uitgeschakeld: Bronger door bandbreuk, de jonge Valentijn door kettingdefect.

Drie wielerkampioenen onder één dak

Braspennincx Sr.en Jr. winnaars.
Ook zijn aangenomen zoon kampioen.
Vijftienduizend toeschouwers bij de wedstrijden om het Nederlands kampioenschap.

Het was de wedstrijd voor de familie Braspennincx. „D’n Bras” Sr. won bij de Veteranen. Zijn zoon Johnny werd algemeen  kampioen en zijn aangenomen zoon, Theuns, die bij hem inwoont, werd eerste bij de Onafhankelijken. Een victoriedag dus voor „het huis Braspennincx”. Drie kampioenen onder één dak !

Over de wedstrijd in zijn geheel het volgende : Precies 2 uur starten 150 renners. Mooi opgesteld alsof er een levende damwedstrijd gespeeld wordt, staan de mannen op hun aangegeven nummer. Een wirwar van renners met alle kleurschakeringen worstelt voor de eerste maal de Cauberg op. Wij zullen de eerste 5 ronden maar buiten beschouwing laten, al zij vermeld, dat Gerrit Schulte de eerste was die met een lekke band langs den weg stond. De gemiddelde tijd was per ronde plusminus 18 minuten.

Kees Valentijn

Het eerste uur was een verkenningstocht, waarbij de „grote mannen” zich veel op den achtergrond hielden. Toch kon men al dra bespeuren wie goede en wie slechte klimmers waren. Marijn Valentijn ( kampioen 1935) viel al spoedig uit wegens defect. In de zesde ronde heeft zich een groep renners, w.o. Joep Savelberg en Jan Lambrichs uit het hoofdpeloton losgewerkt. Kees Valentijn voelt zich bij deze groep niet thuis en gaat alleen aan den haal en weet een voorsprong te behalen van ongeveer 200 meter . Ofschoon het nog vroeg is, menen Alfons Stuijts en Cor van der Star toch, dat er gevaar kan dreigen van deze kleine Brabander en zij gaan op pad om Valentijn te halen. Dit gelukt hen en twee ronden later is Stuyts alleen los gerukt, hetgeen deze sterke boy 30 km volhoudt. Ook dit is nog te vroeg, want de andere grote mannen blijven nog zeer gereserveerd, al zijn thans al talrijke kopstukken uit de strijd wegens bandenpech en ook vele renners wegens derailleur-pech. Hieronder bevonden zich ook Joep Savelberg en Willy Vroomen, die op dat moment nog in goede positie lagen.

Limburger koerier 14 juni 1937
De oude Braspennincx wint bij de veteranen

Intussen is de wedstrijd voor Veteranen reeds geëindigd, waarbij een felle strijd werd ontwikkeld tussen Braspennincx Sr. en Willemsen (De vader van Jan Willemsen uit Nuth, heette hij ook Jan? Ik kende hem alleen als "Pa" Willemsen). De Brabander was in de Cauberg iets sterker en zodoende wist hij Willemsen aldaar te kloppen, ofschoon beiden ondanks hun hogen leeftijd (Braspennincx is 49 jaar) nog als jonge mannen de Cauberg opklauterden.
De nieuwe Nederlands kampioen op de weg 1937 bij de veteranen John Braspennincx sr. meldt zich bij de jurywagen

Tot op de helft van den koers is er weinig nieuws te vertellen, alleen dat reeds 60 procent  de strijd heeft gestaakt, waarvan de meesten wegens pech. De voorsprong, die Stuijts lange tijd had volgehouden en waarbij velen in hem reeds de winnaar gingen zoeken, werd mede door de Limburgse krachten te niet gedaan. Er heeft zich een kopgroep gevormd, bestaande uit de renners Hubert Sijen, Cees Bronger, Saarloos, Kees Valentijn, Theofiel Middelkamp en John Braspennincx Jr.

Wielercoryfee Gerrit Bontekoe verfrist een coureur voor hotel restaurant de Geulhemermolen onderaan de Geulhemmerberg. Wagons stro had men eraan besteed om de gevaarlijke bocht te maken tot een zo mild mogelijke strandplaats.

Deze groep heeft Alfons Stuijts achterhaald. Er begint thans tekening in de strijd te komen. Stuijts, die klaarblijkelijk te veel van zijn krachten heeft gevergd, laat thans hard na en verliest steeds terrein. De jonge generatie komt heftig opzetten, waartegen de ouderen niets vermogen. Veler hoop was gevestigd op Antoon van Schendel, welke in Frankrijk zo’n goeden naam had als klimmer, maar deze moest hier in de Cauberg in z’n Nederlandse concurrenten zijn meerderen erkennen. Van de 60 Amateurs die gestart waren, zijn er thans maar weinig meer overgebleven. Tot onze grote verbazing moest van Schendel de ons nog onbekenden amateur de Hoog uit Amsterdam in de Cauberg lossen. Henk de Hoog die nog nooit de Cauberg had gezien, klimt die op alsof het voor hem dagelijks werk is. De rest van de amateurs waren de Silva, Heeren, Banken, Janssen en Rob Souren. Deze kampioen van de Vredesbaan, rijdt hier een pracht wedstrijd, al was hij veel achter, hij bleef buitengewoon goed vol houden. Bij de profs zijn ook bij de grote mannen talrijke slachtoffers gevallen. Zo zagen wij, dat Piet van Nek, die in goede positie lag, uit de strijd moest wegens bandenpech en dat Aad van Amsterdam wegens valpartij eveneens onschadelijk werd gemaakt. Ook hij was nog fit en had op dat moment nog een kans om te winnen. Als nog drie ronden te rijden zijn, gaan wij eens uitkijken wie eventueel de winnaar zal kunnen worden. Onze eerste gedachten gaan naar Cees Bronger, die vanaf den beginne een prachtkoers heeft gereden en zelfs in de 14de ronde een voorsprong had van 50 seconden.

Limburgsch dagblad 14 juni 1937
Onafhankelijken: Hubert “Sjaak” Sijen, de wonderman.

Buitengewoon werk zagen wij dan van de Limburger Hubert Sijen, die met een onverzettelijke wil en doorzettingsvermogen, alsof het een Trueba gold, de vluchteling achter na ging en in één ronde tijds Bronger het zwijgen ging opleggen. Wij vroegen ons af, hoe deze jonge Maastrichtenaar met zo’n geweldig tempo wist vol te houden om dan nog voldoende kracht over te houden om ook de anderen nog in bedwang te houden. Zijn concurrenten profiteerden van zijn kracht, door het wieltje van hem vast te houden. Als hij Bronger te pakken heeft, maakt Valentijn van de gelegenheid gebruik om er tussen uit te gaan, maar weer was Sijen op z’n quivive om ook de kleinen Brabander tot de orde te roepen. Zodoende had Sijen pionierswerk verricht, door alle weglopers juist op het gevaarlijkste moment te gaan halen.

Hubert “Sjaak” Sijen, als eenling niet opgewassen tegen het geweld van de Magneet ploeg

Als de laatste ronde ingaat, zitten 6 renners op kop, n.l, Hubert Sijen,

Kees Valentijn, Theo Middelkamp, Jan Theuns, John Braspennincx en Jan Verveer. Vier mannen van de Magneet en twee anderen. Met grote spanning wordt de eindstrijd van deze laatste ronde tegemoet gezien. Het zijn allemaal renners die voor de overwinning in aanmerking komen.

Bij het ingaan van de laatste ronde, de kopgroep met Sijen, Valentijn, Middelkamp, Theuns, Branspennincx Jr. en Verveer

Tot aan den Geulhemerberg blijven de renners bij elkaar, doch dan schieten Braspennincx en Verveer weg en dan zien wij een gecombineerd spel beginnen. De Magneet is sterk vertegenwoordigd en tegen die macht is thans niet veel meer bestand. Het komt er niet op aan welke renner er wint, maar wel welke fabriek. Het grote gevaar dat dreigde, was ontegenzeggelijk Sijen en deze moest onschadelijk gemaakt worden. Het bleek spoedig dat Theo Middelkamp zich ging belasten om de Limburger het zwijgen op te leggen. Eerst werd Braspennincx en Verveer gelegenheid gegeven om te vluchten. Gedurende dit bedrijf werd Sijen de pas afgesneden om de vluchtende achter na te gaan. Toen de twee vluchters ver genoeg los waren, achtte Middelkamp zijn taak volbracht. In plaats dat hij zijn eigen kans verdedigde offerde hij deze op voor zijn fabriek of ? Middelkamp trok er tussen uit vlak voor de Cauberg en ging naar huis toe.

De eerste Nederlandse prof-wielerploeg Magneet – OK Cycles, dominant aanwezig op het NK te Valkenburg 1937. Bovenste rij van links naar rechts: Albert Gijsen, Gerrit Schulte, Janus Hellemons, Reynen, Aad van Amsterdam, Theo Middelkamp, Stuyts, Jan Gommers, Cees Bronger, Saarloos en chef d’equipe C. Blekemolen Niet op de foto: Ernst Muller, Jan Pijnenburg en Gerrit van de Ruit Onderste rij van links naar rechts: Van Nek, Braspenninx jr., J. Heeren, Lemmers, P. Gommans, M. Heeren, Van Gageldonk, Theuns, Koppelmans

Sijen en Theuns bleef niets anders meer over dan den eindstrijd te betwisten voor de kampioenstitel der onafhankelijken. Braspennincx en Verveer bleven tot aan de eindstreep bij elkaar en het was aan te zien, dat de een voor de ander niet tot den aanval wenste over te gaan. Het was een rechts en een links kijken, totdat plotseling Braspennincx het initiatief nam en met een geweldige sprong de leiding nam, waardoor Verveer werd verrast. Voordat Verveer goed besefte wat er gebeurde, had Braspennincx voldoende voorsprong genomen om met twee lengten te winnen.

De kampioenstrui aan! John Braspennincx Jr. werd algemeen Nederlands kampioen op de weg Zaterdagmiddag. Hierboven worden vele handen toegestoken om hem de kampioenstrui aan te trekken.

Het tweede bedrijf was Sijen contra Theuns. Sijen was zeker van zijn taak om Theuns in de sprint te kloppen en deed dus geen moeite om Theuns te lossen. Wij weten dat Sijen een geweldige sprint en zodoende dachten wij ook, dat deze stoere Limburger beslag zou leggen op een kampioenstitel. Edoch, een 400 meter voor de eindstreep, toen Sijen blijkbaar wilde gaan spurten, kon men uit de verte een gekraak horen hetwelk veroorzaakt werd door het omschakelen van de derailleur, welks kamwieltje blijkbaar het vertikte om de laatste meters z’n werk te doen. Ook Theuns hoorde dit gekraak en ofschoon hij zich reeds als een verloren man beschouwde, gaf dit hem moed om van de gelegenheid gebruik te maken. Hij ging aan den haal.

Hubert Sijen moest de ketting opleggen, waardoor het voor Jan Theuns gemakkelijk viel om zonder veel inspanning den kampioenstitel der onafhankelijken te bemachtigen. Op 30 seconden volgde Sijen, die zeer onder de indruk was. Niet zijn kracht, maar zijn fiets was oorzaak van deze teleurstelling.

Henk de Hoog uit Amsterdam de beste amateur

Als laatste bedrijf werd de strijd der amateurs uitgevochten. Deze categorie was ten gevolge van de heftige strijd der profs ver achter geraakt. Van de 60 amateurs waren er nog slechts een achttal overgebleven. Hierbij was de eenvoudige Amsterdammer de Hoog, wiens naam wij nog nooit te voren gehoord hadden, een der beste klimmers. Ofschoon wij veel hoop hadden op onze Limburgers, n.l. Banken, Janssen en de Silva, hebben zij de kracht van den Amsterdammer onderschat.

Henk de Hoog fietste van Amsterdam naar Limburg, om daar den kampioenstitel te halen voor de amateurs. Hij bracht het er kranig af. Hierboven de Hoog nadat hij achttien keer den Cauberg was opgeklommen op zijn fiets.

Je bent wegrenner, of je bent het niet, je bent klimmer of je bent het niet. Deze stelling is de laatste wedstrijd, nu de wedstrijden op de weg meer en meer in de belangstelling van de grote massa komen te staan meermalen ontwikkeld en aan de hand van den uitslag moet men zeggen dat daarvan veel van aan is. Als eerste bij de amateurs kwam over de finish gestoven een echte, ronde Amsterdamse jongen, n.l. Henk De Hoog, die in zijn hele leven nog niet zo’n berg van het formaat als de Cauberg had gezien maar hij die het toch klaar gespeeld heeft deze col achttien maal te nemen en evenveel malen de bochtige en gevaarlijke Geulhemerberg af te dalen. Een jongen uit het hartje van Holland, uit het vlakke land, won daar. Een geboren wegrenner? Ja, liet moet wel zo zijn. En in zijn sas dat ie met zijn overwinning was, temeer begrijpelijk als men weet, dat hij de laatste 30 km op eigen kracht was aangewezen en dat hij het gedurende de gehele wedstrijd zonder verzorger heeft moeten stellen. Is het niet bewonderenswaardig? — Dames en heren, zo sprak ie voor de microfoon, nadat Swaab de Beer ook hem met de gebruikelijke woorden had gehuldigd, ik ben erg gelukkig, dat ik gewonnen heb, ik ben pas zeventien jaren en in augustus wordt ik achttien. Meer weet ik niet..

Henk de Hoog Kampioen van Nederland op de weg bij de amateurs 1937. Met niet meer dan 85 cent op zak kwam de 17 jarige coureur uit Amsterdam op de fiets naar het Zuiden, om zijn kans te wagen bij het Nederlands weg-kampioenschap op de Cauberg.                                        Klik op de foto en lees meer over Henk’s behaalde kampioenschap…

De tegenstellingen van lief en leed, die men in het leven dagelijks ook pleegt te ontmoeten, treden ook in het bestaan van renners, van jonge mannen, die door middel van het stalen ros aan de kost komen, daarbij de eer van de triomf dikwijls nog het hoogst stellende. Vreugde bij de overwinnaars, teleurstelling en woede bij diegene, die misgegrepen hadden.

De uitslag van het NK 1937 op de weg
Verslag van de wedstrijd voor beroepsrenners, onafhankelijken en amateurs:

Om 2 uur werd aan 150 deelnemers het startschot gegeven. Het weer was tamelijk warm en er stond een lichte wind waarvan de renners geen hinder hadden. De eerste ronde wordt een beetje terrein verkend. Gerrit v. d. Ruit en de Korver komen met 150 meter voorsprong door, in 3e positie Gijsen en dan volgt de groep. In de 2e ronde gaat C. Valentijn die bij de beklimming van de Cauberg het snelst is, op kop met de Korver, Stuyts en v. d. Ruit. De voorsprong van dit groepje is 300 meter op het peloton. Marinus Valentijn heeft pech met zijn versnellingsapparaat en moet opgeven. Verschillende opgaven vielen reeds aan te stippen als van Clignet, Reynen, Louis van Schijndel, Reuter, Hellemons, v. d. Broek e.a. Overige vermeldenswaardige gebeurtenissen doen zich de volgende ronden niet voor. Het peloton wordt in stukken uiteengerukt. Als we met de volgauto tegen het einde van de 7e ronde langs de renners rijden zijn Bronger en C. Valentijn weg met Overweel en v. d. Baan aan hun wiel. Stuyts heeft 45 sec. achterstand op deze leiders. C. Valentijn weg. Een renner in vorm weet dikwijls zelf niet waartoe hij in staat is. Dat zien we de volgende ronde als we met onze volgauto langs de renners suizen. We rijden eerst het grote peloton voorbij, waarin we zien van Amsterdam, v. d. Ruit, Gageldonk, van Tichelt, Vaessen, de Hoog, Lambrichs e.a. Piet Gommans, de landskampioen 1936 demarreert om op een groep voor hem te geraken, waarbij we o.a. zien Gijsen, Stuyts, v. d. Star, v. d. Baan, Verveer, en Saarloos. We passeren dan Bronger en Overweel en moeten dan ver rijden Kees Valentijn zit zeker met 2 min. voorsprong op de grote groep. Kees vertelde ons na afloop dat hij van mening was dat de overige renners gevallen waren want hij was nog niet eens van plan geweest om zó hard weg te komen! Kees Valentijn rijdt dan in prachtig tempo gedurende 20 km alleen op kop maar Bronger en Overweel lopen op hem in en als de ketting van Valentijn afloopt gaan zij hem even voorbij. Kees heeft echter rap hersteld en krijgt terug aansluiting.

Bij de tiende beklimming van de Cauberg neemt Stuyts een voorsprong. Alleen v. d Star kan hem volgen, en met een achterstand van ongeveer 5 sec. komt hij als tweede op de top aan. Bronger, Overweel, Gijzen, J. v. d. Baan en Valentijn jr., volgen op een halve minuut. Daarachter komt een peloton van 17 renners, dat  1 min. 25 sec. achter ligt en waarin we o.a. opmerken, J. Braspennincx, H. Sijen, Motké, Peek, H. de Hoog (de eerste amateur), J. Verveer, Middelkamp, A. van Schendel, A. Vaessen, Hopstaken. Het grote peloton, dat hierna  kwam en zeker een achterstand had van ongeveer 2 minuten werd aangevoerd door G. v. d. Ruit. Aan te stippen valt dat de Roosendaalsche amateur Hopstaken die nog in fraaie positie zat door pech moest opgeven. In het geheel waren nog slechts een goede 40 renners in koers. Prachtig werk van Bronger. Stuyts wordt al spoedig nagezet door Bronger. De Roosendaler nadere steeds meer op Stuyts die hij weet te bereiken. Met kracht demarreert Bronger over Stuyts heen die moet lossen en achter geraakt. Bronger vindt het nog wat te vroeg en laat zich inlopen door Verveer, Overweel, C. Valentijn en Saarloos. Verveer was dus prachtig bijgekomen. 

Middelkamp, Sijen, Braspennincx en Theuns trokken er ook tussenuit om zich bij de kop te voegen. Maar nu gaat Bronger plotseling weg en toont zijn capaciteiten. Na in de eerste ronde ongeveer 2 minuten te hebben achter gestaan, na al het werk, dat hij heeft moeten verzetten om deze achterstand in te lopen, na de bergen, die hij heeft moeten verzetten om bij te komen, na kilometers lang achter Stuyts aangejaagd te hebben, gaat hij.... rustig lopen. Met elke kilometer groeit zijn voorsprong en bij het begin van de 14e ronde heeft hij reeds 48 seconden veroverd op een groep van 8 achtervolgers: Overweel, J. Braspenninx, C. Valentijn, H. Sijen, J. Theuns, Middelkamp en J. Saarloos. Stuyts ligt op ongeveer 1,5 minuut, terwijl A. van Schendel is teruggevallen tot op ongeveer 2 minuten met H. de Hoog (1e amateur) en A. Maas aan zijn wiel. Telkens als Bronger de Cauberg opgaat wint hij veld. Zijn voorsprong groeit tot 54 sec. Maar dan gaat C. Valentijn in de achtervolgende groep aan het sleuren. In de 17e ronde liep Kees Valentijn Bronger in, die zich tactisch liet terugvallen met de bedoeling tegen het einde opnieuw voorsprong te nemen. C. Valentijn liep intussen 20 sec. uit, maar werd toen ook ingelopen.

De strijd zou gestreden worden tussen Bronger, Verveer, Sijen, Theuns, Valentijn en Braspennincx met Bronger en C. Valentijn als de grote favorieten. Maar toen kwam voor Bronger bandbreuk terwijl 7 km voor het einde C. Valentijn wegens kettingpech de strijd moest staken. Kees Valentijn kreeg dit ongeval toen hij nog juist voorsprong had genomen.... De eindsprint is gereden tussen Johny Braspennincx en Verveer. Met 3 lengten voorsprong won Johny Braspenninx. Theuns en Sijen volgden op de derde en vierde plaats, aangezien Middelkamp, toen hij in de gaten kreeg dat er voor hem niets meer te verdienen viel dan een medaille, de strijd staakte. Theuns werd kampioen van de onafhankelijken en de Hoog (Amsterdam), die met 10 min. achterstand aankwam, werd amateur-kampioen. Een keurige prestatie van deze 17-jarige jongen. Dit kereltje was vrijdag even per fiets naar Valkenburg gekomen en had zonder verzorging de strijd aangepakt.

De uitslagen bij de veteranen werd de oude Braspennincx kampioen, en met Theuns die bij Braspennincx inwoont, kreeg Princenhage dus drie kampioenen ineens.

Hier volgen de uitslagen:

1 John Braspennincx, algemeen kampioen, tijd over 182 K.M. 5 uur 31 min. 37 sec.; 2 Jan Verveer, Lokeren (België), 3 Fred Mosterd, Rotterdam.

Onafhankelijken: 1 Jan Theuns, Princenhage, tijd 5 uur 32 min. 26 sec., 2 Hubert Sijen, Maastricht, 3 J. Saarloos, Rotterdam.

Amateurs: 1 Henk de Hoog, Amsterdam in 5 uur 41 min. 52 sec.; 2 L.Heeren, Breda, 3 Jan Banken, Ubach over Worms (Lb.)

Veteranen: 1 J. Braspennincx sr., Princenhage 50 K.M. in 1 uur 40 min. 10 sec., 2 . J. Willemsen, Nuth (Lb.), 3. W. Buitendijk, Rotterdam.

Sport in beeld De revue der sporten jrg 30 1937 no 46 14-06-1937
Een goede generale repetitie.

De nationale wegkampioenschappen droegen dit maal een bijzonder karakter omdat zij waren te beschouwen als een generale repetitie voor het volgende jaar, wanneer op het zelfde circuit de internationale wegkampioenschappen verreden zullen worden. Alle hens waren aan dek, om het verloop van de koers zo goed mogelijk te doen slagen. De besturen der gemeenten, waardoor heen het circuit gelegd was, hadden hun volle medewerking verleend, terwijl ook de Prov. Waterstaat zijn onmisbare steun verleende door het verkeer over de prov. wegen, die een deel van ’t circuit uitmaakten gesloten te houden en over andere wegen om te leggen. Een groot aantal rijksveldwachters en manschappen van de Koninklijke Marechaussee, wier directe chefs zich mede op de hoogte stelden van de loop der zaken, hielden goede orde langs de weg. De totale organisatie van de wegkampioenschappen berustte bij de Ver. „Valkenburgs Belang”. De regeling was in orde, zodat men met een gerust hart de wereldkampioenschappen in 1938 tegemoet kan zien. Valkenburg, Zuid-Limburg, de N.W.U. gaat een grote tijd tegemoet.

 

1935-06-22 1e KKK Ronde van Hoensbroek

De Kasteel Kermis Koers in Hoensbroek 

Belangrijkste wielergebeurtenis van het jaar 1935.
Meer dan honderd renners aan de start.
Radio-reportage van Han Hollander.
Filmopnames van Polygoon

Het eerste Limburgse beroepsrenners criterium werd gehouden in Eygelshoven in 1934. De belangstelling was aldaar van dien aard dat spoedig meerdere wedstrijden van dit soort volgden. Het in 1935 volgende mega evenement was de eerste KKK van Hoensbroek met meer dan 100 renners aan de start, welke voor de organisatoren met burgemeester Martin aan het hoofd een groot succes is geworden.

Naar schatting waren ongeveer 20 a 23.000 toeschouwers langs het schitterende parcours samengestroomd, die eerst getuigen waren, hoe de Belgische amateurs de prijzen weghaalden voor de neuzen van hun Nederlandse collega’s terwijl zij later eveneens tot de ervaring moesten komen, dat ook de Belgische profs een voor een onze landgenoten de baas waren. Onze landgenoot Theofiel Middelkamp was met zijn 5e plaats de eerste Nederlander.

De Belg Frans Dictus won onbedreigd in den tijd van 3 uur en 20 minuten, gevolgd door zijn landgenoot Louis Duerloo, met wie hij na de 20ste ronde was uitgelopen, waarin zij samen met de regelmaat van een klok hun voorsprong op het peloton vergrootten. Zij waren toen voor de anderen onbereikbaar en slechts pech of ongeval had voor dit tweetal de eerste twee plaatsen verloren kunnen doen gaan. In de laatste ronde beschikte Dictus nog over voldoende reserves om met een grote spurt als eerste over de finish te gaan.

Het is niet onbekend meer wie de grondlegger van de eerste grote Limburgse wielercriteriums is geweest. Het eerste criterium werd gehouden in Eygelshoven (1 september 1934, klik hier en lees). De belangstelling was aldaar van dien aard dat spoedig meerdere wedstrijden van dit soort volgden. De Edelachtbare Heer J. H. Martin, toentertijd burgemeester van Eygelshoven, was de initiatiefnemer van dien koers. Het valt dus niet, te verwonderen dat, toen Burgemeester Martin van gemeente veranderde en in Hoensbroek zijn intrek nam, aldaar door hem ook spoedig de idee geopperd werd eenzelfde wedstrijd in het leven te roepen. Gezien het resultaat van Eygelshoven had dhr. Martin spoedig ook in Hoensbroek mensen bereid gevonden, deze onderneming — ook voor de ingezetenen van niet te onderschatten waarde — te steunen.

Reeds in Oktober 1934 stond het vast dat in 1935 de ”K.K.K.” van Hoensbroek er zou komen, dank zij Burgemeester Martin. Nauwelijks was de winter voorbij of er werd begonnen met de voorbereidingen, want wil een dergelijk criterium in alle opzichten goed slagen, dan moet alles tot in de puntjes verzorgd worden, vooral daar het in de bedoeling ligt de K.K.K. ieder jaar te houden.
De Limburgers aan de start van de eerste Ronde van Hoensbroek

Allereerst werd een vergadering gehouden, waarin een zestal werkcommissies werden gekozen. Een financiële opzet werd gemaakt, waarbij bleek, dat de voorbereidingen rond f 3000.- zouden kosten. Hieruit volgt al direct, dat niets nagelaten is ter perfectionering van deze koers. Het laat zich begrijpen, dat in den aanvang bij niet ingewijden enig pessimisme ontstond, want om f 3000.— zomaar bij elkaar te trommelen is in den tegenwoordige tijd geen peulenschilletje. De laatste dagen is dit pessimisme echter grotendeels verdwenen, daar de belangstelling ten top is gestegen.

 

Om 2.30 uur wordt door Pastoor Röselaers het startschot gelost voor een groep van 60 amateurs Limburger Koerier 24 Juni 1935Voorbeschouwing:

Limburger Koerier 12 Oktober 1934
Algemeen Dagblad 3 Mei 1935
Limburger Koerier 3 Mei 1935
Limburgsch Dagblad 23 Mei 1935:

De groote internationale „Burgemeester Martin”

Zaterdag 22 Juni.

klik en lees de krant

Na vele moeilijkheden te hebben overwonnen is Hoensbroek er in geslaagd een „Ronde van Hoensbroek” te organiseren. Deze wedstrijd zal plaats hebben op Zaterdag 22 Juni a.s. op een bij uitstek gunstig traject n.l. rond het Kasteel van Hoensbroek. Deze prachtige weg met een novomac dek en een flinke breedte, op sommige plaatsen zelfs 13 Meter, is 2.8 K.M. lang. Een mooier parcours is haast niet denkbaar. Bij de startplaats worden honderden zitplaatsen ingericht. Duizenden toeschouwers hebben een ruime blik op de renners. Er worden 2 categorieën  toegelaten namelijk Prof & Onafhankelijken en Amateurs. De prijzen voor de eerste categorie zijn van f 250 (5000 francs) 1e prijs tot f 10 (200 francs) de 22e prijs, in totaal meer dan f 1000 aan geldprijzen. Voor de amateurs zijn de prijzen eveneens groot, zoals rijwielen enz. De amateurs starten om 2 uur n.m. en rijden 70 K.M. en de profs om 4.30 uur en hebben 125 K.M. af te leggen. Inschrijfgeld bedraagt voor profs f 1 en voor amateurs f 0.50, hetgeen voor de start moet worden gestort. De inschrijving staat open tot en met 3 Juni 1935. Inschrijvingen te richten aan P.J. van Els Prinsenstraat 13 Heerlen met duidelijke opgaaf van Categorie, adres en licentienummer. De renners zullen goed doen zich spoedig op te geven, aangezien de mogelijkheid niet is uitgesloten dat inschrijvingen zullen worden afgewezen, wegens beperkt aantal deelnemers. Wij verwijzen de renners naar de advertentie in dit blad, waarin de prijzen zijn vermeld en tevens het adres van inschrijving. Na ontvangst van hun adres, zal hun een contract worden gezonden, zodat iedere renner vooraf wordt gecontracteerd. De renners gelieven niet te vergeten hun licentie-nummer te vermelden en categorie profs, onafhankelijk of amateur.

Limburgse renners met verzorgers, v.l.n.r: vier renners: Clignet, M. Kisters, J. Pisters en Bern. Koumans
Limburger Koerier 4 Mei 1935
reglementenboekje 1e KKK Ronde van Hoensbroek, 22 juni 1935, klik en bekijk het complete boekje
reglementenboekje 1e KKK Ronde van Hoensbroek, 22 juni 1935, klik en bekijk het complete boekje
Limburgsch dagblad 23 Mei 1935:

DE GROOTE RONDE VAN HOENSBROEK.

De neringdoenden krijgen een goeden dag.
Klik en lees de krant

Weer is meer dan een week voorbij gegaan, zonder dat we iets van de Ronde van Hoensbroek vernamen. De organiserende commissie had het erg druk, vandaar dat zo weinig nieuws werd doorgegeven, zodat wij zelf op zoek gingen om een en ander te vernemen. Met de hele commissie werd het te rijden traject nog eens in studie genomen en wij moeten zeggen, dat dit circuit als ’t ware speciaal voor dit doel werd aangelegd. De mensen die hier een kijkje gaan nemen, zullen dien dag genieten van eerste klas wielersport, terwijl de entrees voor iedereen toereikend zijn gesteld. De verdere inrichting van het parcours bespreken wij nog nader, wanneer de grote mannen die reeds hebben ingeschreven, bekend worden gemaakt. Wij mogen gerust thans reeds aannemen, dat Hoensbroek een tweede „Brasschaet” zal worden, die telken jaren in grotere omvang zal worden verreden.  Voor de plaats zelf, voor de neringdoenden in Hoensbroek en omstreken is deze opzet van grote waarde, vooral wanneer men weet, dat de autoriteiten van Hoensbroek alle medewerking verlenen om die dag ook den middenstand ten volle te laten profiteren. Na afloop van de course zullen alle zaken in Hoensbroek geopend blijven tot 12 uur en de café’s tot 1 Uur ’s nachts. Hierbij komt nog, dat „De Ronde van Hoensbroek” alle vorige gehouden wedstrijden zal overtreffen. Ook vernamen wij nog, dat talrijke premies beschikbaar zijn gesteld, die de wedstrijd spannend zullen maken. Op ruim 500 M. voor de finish — de breedte van dien weg is daar 13 M. macadam — worden de premies aan de renners bekend gemaakt door „Janssen met de witte vlag” de bekende term van de Ronde van Eygelshoven. Wij maken de renners er nog op attent, dat de inschrijving op Maandag 3 Juni a.s. sluit en nadien geen enkele aanmelding meer kan worden aanvaard.

Limburger Koerier  7 Juni 1935:

De groote ronde van Hoensbroek.

klik en lees de krant

Nadat de inschrijving geopend werd, regende het contract-aanbiedingen bij de commissie. Deze is nu tot schifting overgegaan en heeft bereids met diverse grote mannen gecontracteerd. Wie? Veel liet de commissie niet los. Toen wij er naar vroegen, lachte de secretaris geheimzinnig, maar wij hadden toch gelegenheid uit het dikke dossier enige namen te noteren.

Dictus, de winnaar van de Zondag j.l. verreden ronde van Roozendaal, Billiet, de winnaar van Amstenrade, „Don Fredo” ofwel Haemerlinck, de Koning der kermiskoersen, enz. Van de Nederlandsche renners was ook het keur genomen, zoals Valentijn, gebroeders Vroomen, Muller. Clignet, terwijl met nog eenige renners onderhandeld wordt

Tevens is de commissie bezig met het afsluiten van een contract met een renner uit het land van Mussolini. Meer konden wij niet los krijgen.

Wat het traject aangaat, ook dit is nog eens herzien. Op deze prachtige wegen is een Belgische zege niet te voorspellen, immers onze Limburgse jongens zullen zich hier niet de kaas van het „wielerbrood” laten eten. Zij hebben met de winnaars van Amstenrade een zuur appeltje te schillen. Een Belgische zege is niet 100 pct.

Wielerclub Nuth, geheel rechts Jan Pisters

 De dag voor de koers:

programmaboekje 1e KKK Ronde van Hoensbroek, 22 juni 1935, klik en bekijk het complete boekje
Limburger Koerier  20 Juni 1935:
Bezoekt op 22 Juni de Groote KKK Ronde van HOENSBROEK, de Limb. Brasschaet

Deelname van renners van wereldvermaardheid.
Grootste sportevenement van dit wielerseizoen.
Aanvang Amateurs (54) om 2.00 uur; Professionals en Onafhankelijken (59) om 4.30 uur.

WEDSTRIJD VOOR IEDER TE VOLGEN. RECHTE STUKKEN VAN 200, 600 en 800 M.
VLAKKE, BREEDE WEGEN EN GEEN HELLINGEN. SNEL TEMPO
POLYGOON FILMT.  A.V.R.O. REPORTAGE.

De heer HAN HOLLANDER naar HOENSBROEK.

De uitzending van de A.V.R.O. geschiedt op Zondag.

Klik en lees de krant

Thans staan wij aan de vooravond van een groot wielergebeuren. Groter dan ooit in Limburg of Nederland werd georganiseerd. Ook belangstelling voor dezen wedstrijd bleef niet in een klein kringetje rondom Hoensbroek, doch de naam K.K.K. werd de laatste dagen ook besproken tot ver over onze grenzen.

HET DOEL VAN DEZE KOERS.

Dat de initiatiefnemer niet alleen de wielersport bij de organisatie voor ogen had, laat zich begrijpen. Hij combineerde twee belangrijke factoren, nl. de wielersport en de charitas. Het werd dus geen opzet, om ten eigen bate winst te maken. Het overschot, dat van deze wedstrijd zou komen, komt ten goede aan Armbestuur, Crisis-Comité enz. in de gemeente Hoensbroek en wij hopen van harte, dat dit overschot heel groot mag zijn. De sportieve opzet wordt daardoor meer dan 100 pct. Uit dit oogpunt alleen is een woord van hulde aan Burgemeester Martin hier niet misplaatst.

PARCOURS EN INRICHTING.

Reeds bij onze eerste berichten hebben wij vermeld. dat het uitgezochte circuit zich bij uitstek leende voor een dergelijke koers. De lengte van het parcours is 2800 meter lopende over snelle novomac- en macadamwegen, met vier zeer goed te nemen bochten. De start en finish liggen op een 600 meter recht stuk met een breedte van 13 meter.. zodat ieder renner zich volkomen kan geven in premie- en eindspurt. Zodra zij de finish voorbij zijn volgt op 100 meter een zeer grote bocht, met een spiraal breedte van 40 meter. Weer 100 meter voorbij deze bocht is een grote ruimte voor de verzorging der renners, hetgeen uitsluitend op deze plaats is toegestaan. In het traject zijn twee, voor een renner onbeduidende hellingen. In de Overbroekstraat, waar de weg het smals is, namelijk  4 a 5 meter, wordt, geen publiek toegelaten; dit met het oog op het gevaar voor de renners. In de bocht voor de Heerbaan, plusminus 600 meter  voor de finish, staat “Janssen met de witte vlag”, die de renners de premies zal aankondigen. Op de Heerbaan, tegenover de finish, zijn grote tribunes opgebouwd, waarop ongeveer 1000 personen kunnen plaats nemen. Nabij deze plaats zal door twee muziekkorpsen, nl. de “Harmonie”  van Hoensbroek en het muziekkorps van de Staatsmijn Emma worden geconcerteerd. Het verloop van den wedstrijd wordt doorlopend bekend gemaakt door middel van 6 grote en enkele kleine luidsprekers. De controle is zo scherp georganiseerd, dat onregelmatigheden uitgesloten moeten worden geacht. Over het gehele traject zijn geheime controleurs, speciale boetecommissarissen, verzorginscontrole enz. terwijl voor iedere 2 renners een rondeteller is aangewezen met speciale ronde-tel-staten. Deze controleurs zitten op een verhoging, zodat zij de deelnemer tot 100 meter kunnen volgen. Deze methode is onmisbaar gebleken, aangezien het meermalen is voorgekomen dat renners 1 of meer ronden uit de strijd bleven. Verder zijn voor de regeling van het verkeer 60 politieambtenaren aanwezig, benevens een groot aantal padvinders. Men ziet hieruit, dat de regeling van de wedstrijd zeer goed is verzorgd. Groote parkeerplaatsen zijn rondom het parcours in ruime mate aanwezig.

DE RENNERS-DEELNEMERS.

Wanneer wij in deze voorbeschouwing alle renners hier zouden gaan bespreken, zou deze pagina te klein zijn, want het grootste aantal der renners zijn mannen van naam en specialisten op dit gebied. Er schreven 178 renners in, waarvan 78 amateurs en 117 profs en onafhankelijken. Hoe ongaarne ook, moesten de organisators noodgedwongen tot schifting overgegaan, zodat de besten in aanmerking kwamen. Er zullen thans starten 55 amateurs en 59 profs. Bij de amateurs starten 44 Nederlanders, 9 Belgen en 2 Duitsers en bij de profs 38 Nederlanders, 16 Belgen en 5 Duitsers.

De Amateurs: 25 ronden of 70 K.M. start om 2 uur.

Profs en onafhankelijken: 45 ronden of 126 K.M Start 4.30 uur.

 

Twee Limburgse kampioenen, Piet Kersten en jan Pisters (1934)

Wij achten het overbodig om deze renners individueel te bespreken, want het is ene onmogelijkheid te voren, zelfs niet bij benadering, een overwinning van deze of gene te voorspellen. Het, is met de wielrenners niet meer zoals enige jaren terug, toen er maar enkelen waren die voor zo’n overwinning in aanmerking kwamen. Toen kon men ongeveer zeggen, wie zou zegevieren. Thans is het anders. Het groots leger van renners heeft de laatste jaren zulke verrassingen gebracht, dat er thans 10-, 20-tallen renners zijn, die in zo’n koers onderling op èèn lijn gesteld kunnen worden.

Deelnemende amateurs
Deelnemende Profs en Onafhankelijken
DE KANSEN VAN DE NEDERLANDERS.

De amateurs brengen meestal de grootste verrassingen. Wie had b.v. vóór 1934 gehoord van een Pellenaars? De Wereldkampioenstitel maakte hem met een slag populair. Onder een groot aantal jonge krachten, schuilen altijd van die grootheden, die plotseling naar voren komen en een meesterstuk uithalen. Ook bij deze deelname verwachten wij een Nederlandsche verrassing. Wij hebben een goede hoop op Wolfhagen. Brouns, Buyck. Rulkens, Hermans, Lammerts, Smolenaars, Buijzen of Braspennincx. Bij de Belgische deelnemers zijn zeer goede krachten, o.a. Segers, Ignoul, Staeren, Loncke en Thielens, doch de bovengenoemde Nederlanders achten we zeker zo sterk.

Jan Wauters; Raes
P. van Nek; Wolfhagen
Muller; Duerloo

Profs en onafhankelijken. Valentijn is een onzer meest bekende wegrenners, die ook in deze koers een der beste van de onzen zal zijn. Toch gaat onze hoop nog meer uit naar onze Limburgers, nl.: W. Vroomen, Clignet, M. Vroomen, Bockkom, Muller, van Wunnik, enz. Juist het bijna geheel vlakke traject, komt ten goede aan de snelle renners, waar de kracht der Belgen veel zal worden tegengegaan. Ook de afstand nl. 126 km ligt juist in de lijn van onze baanrijders die ook reeds voorheen hebben getoond de wegwedstrijden onder de knie te hebben. Volgens aan ons verstrekte gegevens mogen wij ook den naam noemen van Middelkamp. Deze renner is woonachtig in België, doch is Nederlander, die zich speciaal toelegt op wegwedstrijden en criteriums en daarin zeer goede plaatsen heeft bezet tegen de beste Belgen.

Bockum; Billiet
Clignet; Hamerlinck
Van Wunnik; Valentijn

Dat voor België goede krachten aanwezig zijn is bekend, namen, zoals Haemerlink, Dictus, Billiet, Duerloo, Wauters, Horemans, Peers, Mertens, Leemans spreken voor zich zelf. Wij kunnen aannemen, dat deze mannen zullen trachten de Hollanders van zich af te schudden, zoals zij dat in Amstenrade klaar speelden. Dit zal hun in Hoensbroek echter niet zo glad zitten. Wij geven de Limburgers een zeer goeden raad om als een man bij de Belgen te blijven, d.w.z. dat wanneer de Limburgers ieder een Belg voor hun rekening nemen, deze geen kans krijgen om los te komen. In ieder geval dient hiervoor te worden gewaakt, om niet te worden verschalkt. Van de Duitsers noemen wij Esser en Reilander als de besten, doch geven hun weinig kans op een overwinning, daar het overige veld te sterk is.

Kisters; Plantaz
Tacken; Beckers
Wagenaar; Renzen

Wij zullen het hierbij laten, voor wat betreft de kansen. In ieder geval kan worden aangenomen, dat er vinnig en hard gestreden zal worden, om de ƒ 250.— in de wacht te slepen.

Voor de Profs is in totaal ƒ 1220.— aan geldprijzen aanwezig, verdeeld over 22 prijzen. De deelnemers zijn allen contractueel verplicht, zodat men kan rekenen dat de lijst zo als in dit blad aangegeven, zonder uitzondering compleet is. De prijzen voor de amateurs, zijn in vergelijking met de profs zeer hoog te noemen. De eerste prijs is een race-flets ter waarde van ƒ 85.—.

Quax; Castermans, Cober; Vinders; Bertram; Bindels
j. Aerts; K. Wildschut
M. Vroomen; W. Vroomen
DE PREMIE-REGEN

Bij de profs zowel als bij de amateurs, zijn tot heden per 2 en 3 ronden vaste premies, waarbij als voornaamste premie 2 diamanten ringen (van de North State sigaretten). Verder: geldpremies. fototoestellen, vulpennen, enz. enz. Niet alleen de renners, maar ook het publiek zal met premies worden verrast. De bekende North-Stateman zal zich tussen het publiek begeven, om aldaar rijkelijk te doen blijken van de mildheid der fabriek-directie.

HAN HOLLANDER AAN DE MICROFOON.

Het is gelukt dhr. Han Hollander, de bekende sportreporter van de A.V.R.O. bereid te vinden de microfoon te bedienen. De wedstrijd zal tevens worden opgenomen op grammofoonplaten, welke na afloop en des Zondags door de A.V.R.O. ten gehore zullen worden gebracht. Verder komt de filmmaatschappij Polygoon om de “K.K K.” te verfilmen, zodat het verloop van den wedstrijd enkele dagen na afloop, op het witte doek kan worden gehoord en gezien. Men ziet dus dat de organisators niets hebben nagelaten om den K. K. K. tot een der beste wedstrijden te maken, die ooit in Limburg werden gehouden.

Han Hollander aan het werk tijdens de Ronde van Hoensbroek 1935
DHR. ADRIAN NAMENS N. W. U. AANWEZIG.

De Nedederlandse Wielren Unie zal worden vertegenwoordigd door het hoofdbestuurslid dhr. Adrian.

Het traject biedt voor 50.000 personen plaats. Er is voor gezorgd dat het publiek een ruime blik heeft over de wedstrijd. Op de Heerbaan waar 12000 mensen kunnen staan, zijn de renners tot 500 meter ver te zien. Na afloop van den wedstrijd blijft het tot 1 uur ’s nachts feest in Hoensbroek. Alle zaken blijven tot 12 uur open en de café’s tot 1 uur.

VAN ACHTER DE SCHERMEN.
„Hoe wordt een „Ronde in elkaar gezet? Ziet hier het recept. Men neme een traject, een groep renners, wat publiek, enige prijzen, en het succes is verzekerd, mits... degenen, die het verder organiseren, het menu zo smakelijk weten te maken, dat het eenieder aanstaat. Deze zijn de koks, die in de stilte werken, waarvan de gasten niets merken. Het zijn ook de koks, die nooit lof uitingen: dat het smaakt, dat het goed bevallen is horen. Mag ik de harde werkers, „de koks van dit rondenmenu" vanaf deze plaats hartelijk dank zeggen voor de vele uren van moeite, opoffering en inspanning. Naast deze woorden van dank een opwekking,  „tot het volgend jaar". Hoensbroek's middenstand zal het weten te waarderen."
H. MARTIN, Burgemeester.

Uw sportredacteur. z'n lach en z'n traan.
De zaak is maar: Hoe krijg je zo gauw vijfentwintig duizend mensen bij elkaar, die het de moeite waard vinden, om eens te komen kijken. Zijn zij er een keer geweest, dan zijn zij klant voor alle volgende jaren, daar kan men veilig op rekenen. Als je op een regenachtige Dinsdagmiddag in Hoensbroek komt, je ziet een stuk of wat mensen bezig met den bouw van een grote tribune, je hebt bovendien gemerkt, dat de hele Mijnstreek volgepakt is met allerlei aanplakbiljetten en je maakt een globaal berekeningetje van wat dit gevalletje wel kosten zal, dan krijg je lichtelijk de rillinkjes over het vege lijf bij de gedachte, die de burgemeester van Hoensbroek al menig stukje gemoedsrust zal hebben gekost: Hoe krijg je zo gauw vijf en twintig duizend mensen bij elkaar. Als je de uitvinder bent van een artikel, dat erin gaat als keek, een artikel, dat, omdat men er nu eenmaal geen patent op krijgen kan al door verschillende anderen op meer of minder goede wijze werd geïmiteerd, dan moet je je klanten goed bedienen, en wanneer het dan een artikel is, dat in de buitenlucht moet worden genuttigd, terwijl je gelijks tot je ergernis ondervindt, dat moeder natuur ongezouten met de crisis meedoet, dan denk je toch in beve aan de angstaanjagende nachtelijke uren die burgemeester Martin den laatsten tijd moet hebben doorgemaakt. Als je dan een ambtswoning hebt, die mijnschade vertoont als je het hart hebt, om in je bed te rillen kan men zich voorstellen, met hoeveel geest drift Zaterdagmiddag den burgemeester van Hoensbroek feliciteren als we maar een beetje zonneschijn hebben. Er heerst hoogspanning in Hoensbroek. Bakkers, kruideniers en kasteleins durven het hardop te zeggen, maar eigenlijk is het zo dat ze er allemaal op rekenen, dat ze er een slaatje uit kunnen slaan. En als het een beetje wil, lukt dat ook… D’r zijn al bakkers geweest, die gevraagd hebben om langer te mogen werken, allemaal vanwege verse kadetje, dat naar we hopen, lichter verteebaar zal zijn dan dat van de ronde van Amstenrade waar een wielrenner met meer succes vijf-en-twintig gulden aan premies won, dan dat men op de perstribune een broodje met kaas verwerken kon. De zaak is dus dat dhr. Martin de uitvinder is van de „Ronden". Het vorig jaar in Eygelshoven zei men: nou ja... laten we maar eens afwachten... En toen het op afwachten aankwam, bleek, dat geen enkele bakker van het dorp, en geen slager, en evenmin de brouwerij, het kon bijhouden. De uitvinder had succes gehad, en hoe ! Aangezien een burgemeester van Hoensbroek moeilijk een ronde van Eygelshoven kan gaan organiseren, is dhr. Martin het dit jaar met de ronde van Hoensbroek gaan proberen, de grote K.K.K.-wedstrijd, hetgeen beduidt, dat het de „Kasteel-Kermis-Koers" is. Ik weet niet, in hoeverre men met plezier burgemeester van Hoensbroek is, maar dit is zeker, nergens in Limburg kan men met zoveel succes een ronde van dit formaat in elkaar zetten, als juist rondom het oude kasteel, en dit is dus voor een sportief burgemeester een stokpaardje…

Laten we maar eerlijk afspreken, dat als we er niet van zagen gebeuren, dat dit 't jaarlijks terugkerend wielersportgebeuren zal gaan worden van het allergrootste formaat voor ons land, wij er ons niet zo druk over zouden maken. Maar nu het een keer zo is, sla ik ook op den trommel en steek de trompet, of hoe zeggen ze dat ook weer, omdat zo iets niet alle dagen voor komt.

„Polygoon" komt het geval verfilmen, en Han Hollander komt, om de gebeurtenis op de AVRO-grammofoonplaat vast te leggen, en daarmee hebben we het beste van het beste. Het feit, dat het in Amsterdam de moeite waard wordt gevonden, om er Hollander op af te sturen, zegt al voldoende voor de betekenis van dezen wielersportzaterdagmiddag, dunkt, me zo.

Het wachten is op het startschot
Hollands trio aan de start (foto WK 1935) Middelkamp, Stuyts en C. Heeren

Wedstrijd verslag

Limburgsch Dagblad 24 Juni 1935:
DE RONDE VAN HOENSBROEK DE BELGEN TOONEN ZICH WEER ONWEERSTAANBAAR DE STERKSTEN.

DE EERSTE ELF PLAATSEN, UITGEZONDERD DE 5de DOOR BELGEN BEZET.

DICTUS WINT DEN KOERS IN DEN TIJD VAN 3 UUR 20 MINUTEN, GEVOLGD DOOR ZIJN LANDGENOOTEN DUERLOO EN VERHAGEN.

DE NED. RENNER MIDDELKAMP EINDIGT OP DE 5de PLAATS.

20.000 à 23.000 TOESCHOUWERS WAREN AANWEZIG.

Klik en lees de krant
Onder buitengewoon grote belangstelling is Zaterdag de eerste ronde van Hoensbroek verreden, welke voor de organisatoren met burgemeester Martin aan het hoofd een groot succes is geworden. Naar schatting waren ongeveer 20 a 23000 toeschouwers langs het schitterende parcours samengestroomd, die eerst getuigen waren, hoe de Belgische amateurs de prijzen weghaalden voor de neuzen van hun Nederlandse collega's terwijl zij later eveneens tot de ervaring moesten komen, dat ook de Belgische profs een voor een onze landgenoten de baas waren. Uitgezonderd de 5de plaats welke voor onzen landgenoot Middelkamp was, bezette de Belgen de eerste 11 plaatsen. Dictus won onbedreigd in den tijd van 3 uur en 20 minuten, gevolgd door Duerloo, met wie hij na de 20ste ronde was uitgelopen, waarin zij samen met de regelmaat van een klok hun voorsprong op het peloton vergrootten. Zij waren toen voor de anderen onbereikbaar en slechts pech of ongeval had voor dit tweetal de eerste twee plaatsen verloren kunnen doen gaan. In de laatste ronde beschikte Dictus nog over voldoende reserves om met een grote spurt als eerste over de finish te gaan. De prestaties van de Ned. profs doen daartegenover wel wat min aan, maar daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat de meesten hunner als zuivere pistiers den strijd moesten aanbinden tegen mannen van de weg. De 5de plaats werd zoals gezegd door Middelkamp, waarna de Groen en Heere op de 12e en 13e plaats volgden, terwijl Valentijn als no. 14 arriveerde. Onze Limburgse jongens is het dezen koers niet voor den wind gegaan. Ofschoon zij goed het tempo tot het einde hebben volgehouden — er werd zeer snel gereden — konden zij het tegen het geroutineerde rijden van de Belgen niet bolwerken en moesten zij zich ten slotte met de laatste plaatsen tevreden stellen. Vluggen, W. Vroomen, Bockom, Muller en Clignet waren jammer genoeg genoodzaakt den strijd te staken. De Ned. renners stonden van meet af aan reeds voor een moeilijke taak. Zij moesten de strijd aanbinden tegen geroutineerde wegrenners, als Dictus, Billiet Hamerlinck, Duerloo en Raes, kerels, die de knepen van het vak kennen, die al zijn mogelijkheden door en door verstaan en weten wat er in een wegwedstrijd te koop is. Daarom stond het voor ons reeds bij voorbaat vast, dat de zege voor de Belgische kopstukken zou worden. Na de 20ste ronde was het een uitgemaakte zaak, dat de eerste twee plaatsen, behoudens onvoorziene omstandigheden, voor de Belgen Dictus en Duerloo zouden worden, die gesteund door hun moreel overwicht langzaam maar zeker hun voorsprong op het peloton opvoerden en tenslotte onbereikbaar meer waren. De spanning om de twee eerste plaatsen was toen feitelijk reeds verdwenen, waarna aller interesse uitging, voor wie de volgende plaatsen zouden zijn. De derde plaats bezette glansrijk Verhagen, ook weer een Belg, die tegen het einde van den koers kans zag zich van t peloton los te werken. Hij zette onweerstaanbaar door om tenslotte als no. 3 met 40 sec. achterstand op Duerloo te arriveren. Ook de volgende 8 plaatsen waren voor de Belgen, die elkaar braaf gezelschap bleven houden, met Haemerlink aan het hoofd, die er deze middag niet altijd even sportieve praktijken op na hield, waarvoor hij van de jury enige malen werd gewaarschuwd. Onmiskenbaar hebben de Belgen dus weer hun superioriteit op de weg aangetoond, al waren alle omstandigheden voor hen gunstig om dat op zulk een grootse wijze te doen.
Theofiel Middelkamp, met een 5e stek de beste geplaatste Nederlander
Perfecte organisatie.

De organisatoren zullen ongetwijfeld met grote tevredenheid op deze eerste ronde van Hoensbroek terugzien. Daartoe hebben zij alle reden. Het weer heeft prachtig meegewerkt, een stralend zonnetje, dat het verblijf op de perstribune, niet altijd even aangenaam maakte, begunstigde deze koers, iets wat we na de regenachtige dagen van den laatste tijd niet hadden durven hopen. De publieke belangstelling overtrof alle verwachtingen. Zoals gezegd waren er over 20.000 toeschouwers, waaronder, naar men ons vertelde, er 16.000 betalenden waren. Er werden door de meisjes van de KJV 3000 programmaboekjes verkocht, zodat alles bij elkaar genomen na aftrek der onkosten een mooie som aan het plaatselijk crisiscomité van Hoensbroek Konï worden afgedragen, ten behoeve waarvan deze ronde was ingericht. De organisatoren hadden voor een perfecte regeling gezorgd. Gemeentepolitie, rijksveldwacht en marechaussee, hielden toezicht langs het parcours, padvinders bewezen allerlei diensten, het Rode Kruis bood haast altijd gewaardeerde hulp, waar nodig aan, de pers werd vertroeteld, jury en wedstrijdcommissie zorgden, dat de wedstrijd naar goede orde verliep. En daar tussen door hield burgemeester Martin, van wie het initiatief tot deze ronde was uitgegaan, een waakzaam oog op het geheel, opdat alles naar wens zou marcheren. Burgemeester, met behulp van Uw stad medewerkers, was alles perfect in orde, het was model en daarvoor onze hulde!

De start der amateurs, Nieuwe Tilburgsche Courant 24 juni 1935

In deze opsomming zouden wij nog haast vergeten, dat de Radiocentrale van Brunssum op verschillende plaatsen langs het parcours luidsprekers had aangebracht, zodat naast de mededelingen voor het publiek „Jansen met de witte vlag” telkens op tijd een sprint gewaarschuwd kon worden. Over muziek hebben wij ook niet te klagen gehad. De Harmonie van de Staatsmijn Emma en die van Hoensbroek bliezen er lustig op los en zorgden voor de nodige „stimmung”. En dan waren er Zaterdag nog enige gasten in ons midden. De Polygoon en Profilty vertoonden zich met hun filmwagens, om het meest interessante op het celluloid vast te leggen. En dan was er de Avro met den populaire Jan Hollander, die een gedeelte van den wedstrijd op de hem eigen prettige en vlotte manier heeft „omgeroepen”. Het is alzo een succes geworden, dat het beste belooft voor de tweede ronde.

DE WEDSTRIJD.

Om 2.30 uur wordt door den Z.Eerw. Heer Pastoor Röselaers het startschot gelost voor een groep van 60 amateurs, die het 2800 meter lange traject 25 keer zullen rijden, zodat deze dus 70 K.M. te rijden hebben. Reeds aanstonds wordt er een flink tempo ingezet en onder leiding van Verheul wordt de eerste ronde afgelegd in 16 3/5 sec. Het eerste slachtoffer is Schipper, die defect krijgt en een ronde achter raakt om later uit den strijd te verdwijnen. In de tweede ronde zijn het Staeren en Verheul die het peloton leiden en wordt de ronde in 4.25 2/5 afgelegd. Reeds noteren we Rulkens en Lutters als achterblijvers. Bij de derde ronde is er een premie welke Tulleneers weet binnen te palmen voor Helden met een kleine voorsprong op het peloton maar ze zetten niet door, zodat alles weer bij elkaar komt.

Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)

Al spoedig komen dan opgevers en een der eersten is Leton, die wegens ziekte den strijd staakt. De ronde wordt thans in 4.23 en 4.33 gereden. Ramaekers weet in de 5e ronde de premie van de North State te winnen. In de 6e ronde heeft Staeren een voorsprong van 50 meter op de groep en rijdt de ronde in 4.23 3/5. maar hij wordt weer ingelopen door Seyen, die samen de 7e ronde met 40 meter voorsprong passeren, doch in de 7e ronde is de groep weer intact Leistra en Verheul staken den strijd. Dan zijn het Hermans en Frederiks die 60 meter voor het peloton liggen doch Frederiks en Hermans vallen weer terug en worden aan de leiding vervangen door Bruysen en Clerx, die met 40 meter voorsprong alleen aan den kop liggen.

In de 12e ronde weet Braspennincx met 40 meter voorsprong op het peloton te passeren, doch wordt direct gevolgd door Clerx terwijl ook Staeren zich bij hem voegt en deze weten 70 meter voorsprong te halen. In de 15e ronde heeft Braspennincx een voorsprong van 40 meter en zet flink door maar het zal hem niet lukken want het pechvogeltje zit hem op de hielen en bezorgd hem een lekke band zodat hij in de 17e ronde een 200 meter achterstand op de groep heeft, terwijl Tulleners met 500 meter voor het peloton is gekomen en er verder alleen van door gaat.

Hubert (Sjaak) Sijen, in de finale als eenzaat in de achtervolging op Tullenaers, redt het niet alleen, maar eindige toch nog mooi als 3e in de pelotonsprint.

De ronde werd voordien gereden in 4.48 1/5 sec, doch in de 17e ronde doet Tulleners er slechts 4.41 3/5 over, hij vergroot zijn voorsprong en legt de 18e ronde af in 4.26 2/5 sec. en heeft reeds 36 sec. voorsprong op de groep welke hij in de 20e ronde opvoert tot 40 sec. Als hij bemerkt dat hij niet gehaald wordt doet hij het iets kalmer aan, doch heeft nog steeds 27 sec. voorsprong bij de 21e ronde, waar een groep van 5 man hem volgt, terwijl een 2e peloton van 13 man hier kort achter zit.

Seyen weet zich van de groep los te maken en gaat alleen achter den vluchter aan, doch deze zet flink door en in de 22e ronde heeft hij 26 sec. voorsprong op Sijen, terwijl de groep op 56 sec. volgt, Sijen die zo strijdlustig was, kan zijn voorsprong niet houden en wordt door Staeren, Lammerts, Hermans en Ignoul ingelopen, terwijl Tulleners nog steeds met 32 sec. voorsprong aan de kop ligt.

De bekende Kaveeweefabrikanten zijn op het toneel verschenen en schenken een tweetal bekers één voor de winnaar amateurs en één voor de winnaar der profs. Tulleneers behoudt een voorsprong van 30 sec. op de groep die er echter niet stil bij bluft, maar de leider doet de ronde in 4.32 zodat de groep hem niet meer bereiken kan.

De laatste ronde gaat in en Tulleneers, die zeker is van de zege stormt moedig verder en komt alleen toe, terwijl de groep op 36 sec. volgt.

De uitslag van de amateurs luidde: 

1. A.Tulleners B in 1 uur 54 min.
2. J.Staeren B op 35 sec
3. H.Seyen, Maastricht, op 1 lengte.
4. P.Hermans B.
5. M.Ignoul B.
6. N.Slangen.
7. F.Lammerts
8. A.Heeren.
9. P.Segers B.
10.G. Tielens B.
11.W. Buysen.
12.Frederiks.
13.Jongen.
14.de Witte.
15.Clerx.
Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)
Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)

Als dan de drie eerste amateurs een ereronde gedaan hebben, verschijnen de profs, welke onder de tonen der nationale volksliederen een voor stellingsronde afleggen en om 5.30 uur wordt door burgemeester Martin het startschot gelost en trekken 58 stoere kerels de baan op om hun kansen te wagen. Het is ten prachtige blik die kerels in hun bonte shirts te zien passeren. Het is de Groen, die de bende in de eerste ronde aanvoert en de ronde wordt in 4.26′ 1/5 afgelegd. Er is voor de deelnemers heel wat te verdienen, want een groot aantal premies is er reeds beschikbaar gesteld, terwijl er nog verschillende andere volgen, want de bekende firma Wolf en Hertzdahl geeft al aanstonds 5 premies van f 10 en er zal hier wel flink voor gestreden worden.

De eerste premie in de 3e ronde is een sigarettenetui van de North State en deze wordt door Leemans binnen gepalmd, die de ronde in 4.15 aflegt. Hierna volgt de eerste premie van f 10 en dit is iets voor den Limburger Clignet, die de ronde in 4.15 4/5 sec. doet.

Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)

Het Oranje-comité van Eygelshoven heeft een premie van f 10 beschikbaar gesteld in de 5e ronde en hier heeft Velraeds zijn zinnen op gezet en weet deze dan ook binnen te palmen voor v. Wunnink en Pekel, die iets voor die groep liggen, die door Billiet wordt aangevoerd. In de 6e ronde is er een premie van zes flessen wijn van Martini en Velraeds schijnt een liefhebber van het druivennat te zijn want hij kaapt deze voor de van Heeren weg, die ook al belust op een slokje was. Peers en Quax raken de voeling met den hoofdgroep kwijt en volgen reeds ver achter, terwijl Heitzer de strijd opgeeft in de 9e ronde weet Horemans beslag te leggen op een premie van f 3.50 voor Valentijn.

In de 10e ronde heeft Valentijn de leiding met Hooremans, Wouters en Dictus. In de 11e ronde heeft de Moderne Wegenbouw Mij. een premie van f 15 beschikbaar gesteld, die door Dictus met een formidabele spurt voor Hooremans, Wouters en Valentijn wordt gewonnen. De groep zit op 25 sec. achter. De volgende premie van f 6 is voor Wouters en de vier leiders hebben 12 sec. voorsprong. Een premie van f 10 van W. en H. wordt ditmaal door Hooremans gewonnen, terwijl Valentijn in de volgende ronde beslag legt op een vulpen van de North State.

In de 17e ronde weet Dictus een premie van f 6 binnen te palmen en de vier leiders zijn nog steeds bij elkaar. Haemerlinck volgt op 15 sec. en de groep getrokken door Billet op 25 sec.

In 1 uur zijn afgelegd 36 km. Het peloton maakt een valpartij en Bokkom, Willems en Aerts vallen als slachtoffers uit de strijd. Een premie van f10 van W. en H. wordt door Wouters binnen gepalmd voor Hooremans die alleen op kop zitten, op 7 sec. volgt Haemerlinck en op 17 sec. het peloton. In de 19e ronde Hooremans en Valentijn alleen terwijl de groep op 10 sec. volgt. In de 20e ronde is er een gouden ring door de North State beschikbaar gesteld, en de ijdele Dictus, die graag met diamanten pronkt, weet er alleen van door te gaan en pikt deze ring meteen binnen. Hij doet deze ronde in den kortste tijd en wel 4.12 2/5 sec, dus een gemiddelde snelheid van 40 K.M. Het peloton onder leiding van Haemerlinck volgt op 15 sec. Dictus blijft alleen voorop, Haemerlinck en de Groen volgen op 10 sec. het peloton op 15 sec. In de 23e ronde palmt Dictus een premie van f 15 geschonken door de Ned. Wegenbouw Mij. binnen en heeft 15 sec. voorsprong. In de 23e ronde is het Duerloo gelukt om uit de groep te schieten en zich bij Dictus te voegen en deze twee weten 23 sec voorsprong te nemen op het peloton.

De f 10 van W. en H. welke in de 24e ronde betwist worden, weet Duerloo voor Dictus te winnen. Het peloton onder leiding van Haemerlinck volgt op 18 sec. Laatstgenoemde krijgt van de jury een waarschuwing om het peloton niet op te houden. In 2 uur 76 km . Een premie van f 6 is voor Dictus. Thans komt er tekening in de strijd. De beide uitlopers verstaan elkaar en gaan overhands aan de kop. Een premie van f 5 is weer voor Dictus. Velraeds wint een camera van de North State. De twee leiders hebben dan reeds een voorsprong van 50 sec. op de groep. In de 33e ronde weet Verhagen zich los te maken en volgt de leiders op 57 sec, terwijl de groep op 1 min. 10 sec. volgt. Een premie van f 10 van de fa. Lennarts en Asdonk voor de eerste Limburger, is voor Renzen.

In de 35e ronde zijn Duerloo en Dictus 1.05 voor op Verhagen en v. d. Wijngaard en 1.29 op de groep. De premie van f 10 van W. en H. wordt door Verhagen gewonnen in de 36e ronde, die met v. d. Wijngaard op 1.3 van de leiders volgt; op 1.34 Cardinaals, Loncke en Hooremans op 1.46 de groep. In de 38e ronde een premie van f 10 van de Limb. Radio-Centrale voor de eerste Limburger is voor Velraeds. De leiders hebben reeds 1.10 voorsprong op Verhagen en v. d. Wijngaard bij wie Velraeds is, die een ronde achter is. Op 1.30 Loncke, Hooremans op 1.40 de groep.

Nieuwe Apeldoornsche Courant 24-06-1935

In de 40e ronde een gouden ring van de North State, te betwisten door de groep, wordt een prooi van Valentijn. De leiders vergroot en hun voorsprong. In drie uur zijn afgelegd 114 K.M. De leiders met 1.4 min. voor Verhagen en v. d. Wijngaard, op 1.35 de groep. In de 42e ronde Duerloo en Dictus op kop gevolgd op 1.36 door Verhagen en v.d. Wijngaard met Velraeds, op 1.47 Valentijn voor de groep. In de 43e ronde Dictus en Duerloo nog steeds op kop, op 52 sec. v.d. Wijngaard, Verhagen en Velraeds, op 1.37 Middelkamp, Mertens, Hooremans, op 1.41 Biliet met de groep. Het veld raakt uit elkaar en wordt in 4 groepen verdeeld. Voorop nog steeds de twee leiders, daarna Verhagen en v.d. Wijngaard, daarna volgt Middelkamp, die zich eveneens heeft los gemaakt, even later Loncke alleen, dan ’n groepje onder leiding van Haemerlinck, waarna de grote groep.

Frans Dictus, winnaar bij de profs
Louis Duerloo, 2e bij de profs

Het einde nadert en in de laatste ronde weet Dictus zich van Duerloo los te maken om al leen toe te komen onder de daverende toejuichingen van het publiek, terwijl ook de overige deelnemers gescheiden binnen komen.

De uitslag van de Profs en Onafhankelijken luidde:

1 F. Dictus, België in 3 uur 20 min.
2 L. Duerloo, België op 100 meter.
3 A. Verhagen, België op 40 sec.
4 K. v. d. Wijngaard, België op 50 sec.
5 T. Middelkamp, Holland op 55 min.
6 A. Loncke, België op 1.08 min.
7 A. Haemerlinck, België op 1.12 min.
8 M. Raes, België op 1 lengte.
9 A. Billiet, België op 2 lengten.
10 P. Martens, België
11 F. Horemans, België
12 De Groen, Holland
13 C. Heeren, België
14 J. Wouters, België
15 M. Valentijn, Holland
Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)
Een blik in het programmaboekje van de 1e KKK ronde van Hoensbroek, (archief Rob Pelt)
Limburger Koerier 24 Juni 1935:
klik en lees de krant
Limburgsch dagblad 26 Juni 1935:

Limburgsch dagblad 2 Juli 1935:

Limburgsch dagblad 31 Juli 1935:
DE COMING-MAN:

HARRY BROUNS

Een dezer dagen knoopten we een gesprek aan met de bekenden Heerlense wielrenner Harry Brouns. Het begon eigenlijk over de afvaardiging naar de wereldkampioenschappen. Want zoals men misschien weet, viel ook Brouns de eer te beurt, om bij de tien mannen te zijn, welke aan de trainingswedstrijden in Floreffe hebben deelgenomen. Als men nu weet, dat er in Nederland een kleine drie duizend amateur-wielrenners zijn, dan zal men ongetwijfeld een goed rijder moeten zijn, om bij de 10 uitverkorenen te kunnen zijn. Welnu, dit is Brouns zeer zeker. Eigenlijk gezegd wordt er aan hem niet genoeg aandacht geschonken. Hij is nu 19 jaar oud, dus een leeftijd, waarop nog een succesvolle lijd kan volgen. In 1932 begon hij zijn wielerloopbaan bij de adspiranten. Van de 6 wedstrijden won hij er vier, werd één-maal 2e en één-maal 5e. In 1933 ging hij over naar de nieuwelingen, en reed er 23 wedstrijden mee, en dit mag wel een succesjaar voor hem genoemd worden, want hiervan won hij maar liefst 17 maal de 1e prijs, een keer 2e en 2 maal 3e en moest enige malen wegens pech opgeven. Iin 1934 besloot Brouns het in de Amateurklasse te gaan proberen. En alras bleek, dat hij ook hier niet als een vreemdeling in Jeruzalem ronddwaalde. Hij begon alvast met vijftien wedstrijden te rijden, ging 7 maal met den erepalm strijken, werd vier maal 2e; 2 maal 6e, en werd enige malen gedwongen op te geven. En als men nu nagaat, dat hij deze wedstrijden in 1934 allen in België gereden heeft, dan zal men begrijpen, dat dit geen peulschilletjes zijn. Het is voldoende bekend, hoe geweldig de Belgen in wegcoursen zijn. Ze worden dan ook de beste ter wereld genoemd. Brouns sprak nog over de wedstrijden welke hij meegemaakt heeft en de Ronde van Hoensbroek. Daar kwam hij als 4e man bij de amateurs aan, maar toch werd hij, op een voor hem onverklaarbare wijze, niet in het bezit van zijn prijs gesteld. Hoe ik ook protesteerde, zei hij, het hielp niets. Enfin, deze jongeman belooft veel goeds voor de toekomst, en laten we hopen, dat vooral de heren van de N.W.U. een oogje op hem houden, dan zullen we binnen onafzienbare tijd ook een kampioen in de wielerwereld in het Zuiden hebben. Dat dit niet zo gemakkelijk gaat, weet iedereen, en ook Brouns, maar te oordelen naar de door hem gemaakte prestaties kunnen we toch met een gerust hart de toekomst tegemoet zien. Brouns,  good luck!

Klik en lees de krant
Ik nam ooit zelf nog deel aan de KKK ronde van Hoensbroek, deze medaille viste ik uit de kist met prijzen op mijn zolder, met moet in 1971 of 1972 zijn geweest…

1932-12-04 Kerkrade – Köln, wegwedstrijden voor Aspriranten en Nieuwelingen, 85km

Jan Lambrichs: Ik had op een doek wel „Ziel” zien staan, maar wist ik niet, dat daarmee de finish was bedoeld.

„Ik zou het echt nog wel eens willen overdoen. Maar dan zou ik het beslist niet anders doen”, verzekert oud-wielrenner Jan Lambrichs die op 21 juni 1915 in Bunde werd geboren.

Goedlachse Jan was de jongste uit een gezin, van acht kinderen. Zijn vader was chef-molenaar op een papierfabriek in Meerssen. Toen vader hogerop moest, wat hij niet wilde, werd hij landbouwer. Ik zou hem zijn opgevolgd als mijn broer Andre zaliger me niet in het zadel van een renfiets had geholpen”.

„Mijn debuut als beginneling was hoopgevend. Al in de eerste beste wedstrijd op een grasbaan in Bunde waren de bloemen voor mij.

Het jaar daarop had ik zelfs de beginnelingenklassieker (aspiranten) Kerkrade -Keulen kunnen winnen, als ik beter Duits had gekend. Ik had op een doek wel „Ziel” zien staan, maar wist ik niet, dat daarmee de finish was bedoeld. Daardoor kon mijn medevluchter de ereronde maken op de wielerbaan van Keulen.

Ik kwam laatste weer in contact met Roger Peusmans, als amateur reed hij nog bij TWC Maastricht, ik was zijn ploegleider destijds. Roger is een achterneef van Jan Lambrichs en drijft samen met zijn vrouw Sandra een goed geoutilleerde rijwielzaak aan de St. Pieterstraat 59 in Kerkrade: Tweewielers Bisschops, CUBE is zijn merk. Hij beheert het "Lambrichs archief". Daarin trof ik bijgaande "DRU Ere Oorkonde" aan, voor mij een reden voor nader onderzoek naar deze koers en Jan Lambrichs' anekdote over de "Fernfahrt Kerkrade/Kaalheide - Köln/Birkendorf, gr pk
DRU Oorkonde Kerkrade – Köln 4 Dezember 1932, Zweiter Sieger Jan Lambriex bij de aspiranten, collectie Roger Peusmans
Belangrijkste uitslagen Jan Lambrichs

1939 2e in de 2e etappe Ronde van Frankrijk, 8e in eindklassement Ronde van Frankrijk

1944 2e in Oupeye

1946 1e in de 6e etappe Ronde van Spanje, 1e in de 10e etappe Ronde van Spanje, 3e in eindklassement Ronde van Spanje

1948 1e in 7e etappe Ronde van Nederland, 1e in GP Rotterdam

1951 1e in de Ronde van de 3 Meren (Zwitserland), 2e in 5e etappe Ronde van Duitsland

1952 2e in 8e etappe Ronde van Duitsland

1953 1e in de Ronde van de 4 Kantons (Zwitserland), 2e in de Ronde van Haspengouw

1954 2e in de Ronde van de 4 Kantons (Zwitserland), 3e in de 6e etappe Ronde van Zwitserland
Klik en ga naar Tweewielers Bisschops
Links Jan Lambrichs, 1934
Limburgsch Dagblad 17 november 1932:
VOORBESCHOUWING

GROTE VAARDIGHEIDSRIT

VAN KAALHEIDE NAAR KEULEN.

De renclub „Vooruit” te Kaalheide houdt in samenwerking met de wielerclub „Schwalbe” te Keulen de 4e December een vaardigheidsrit. De prijzen worden gesteld door de club te Keulen: o.a. Beker, diploma’s en kunstvoorwerpen. Vooraleer de renclub „Vooruit” op het verzoek voor samenwerking is ingegaan, heeft die aanvrage een punt van bespreking uitgemaakt in de bestuursvergadering van „Vooruit” te Kaalheide. Op deze vergadering werd van verschillende bestuursleden gevraagd, of het niet mogelijk was de directie van de zesdaagse te Keulen voor deze wedstrijd te interesseren. Door het bestuur werd besloten een bestuurslid naar Keulen te zenden, om daar die zaak te gaan bezien, om een oplossing te vinden. In de Rheinlandhalle heeft toen een bespreking plaats gevonden met dhr. Schweitzer, directeur der Rheinlandhalle. Het voorstel van „Vooruit” werd hem uiteengezet en hij nam het voorstel aan. Dhr. Schweitzer stelde voor het volgende: de directie der Rheinlandhalle zet als prijs voor de winnaar van de Nieuwelingen als voor de Aspiranten een lauwerkrans met sjerp. Op de ene kant van de sjerp komt te staan: „Ter herinnering aan de Vaardigheidsrit Kaalheide—Keulen”, op de andere zijde: „Gesticht door de directie der Rheinhandhalle te Keulen 1932.” De kransen worden in de Rheinlandhalle aan de winnaars aangeboden, waarna een ereronde wordt gereden. De namen van de winnaars worden bij het uitzenden van het verslag der zesdaagse door de radio mede vermeld.

Limburgsch Dagblad donderdag 17 november 1932

In het gesprek verklaarde de heer directeur: U kunt aan de sportvrienden in Limburg zeggen; dat hij als directeur der Wielerbaan te Keulen, de prestaties der Limburgse renners weet te schatten, en dat hij vast voornemens is vier a vijf Limburgse jongens bij de zesdaagse te Keulen te laten starten, en daarbij heeft hij namen genoemd als: Vroomen, Klignet, Kisters, Bokkum en Muller. Op de vraag van het bestuurslid van Vooruit of bovengenoemde renners al hadden gecontracteerd, werd hem geantwoord: Het was alleen nog maar een kwestie van getal, maar op vier konden de Limburgse sportvrienden vast rekenen. Op de vraag welke klasse van renners „Vooruit” wou laten starten, werd hem medegedeeld „nieuwelingen en aspiranten”. Dat heeft „Vooruit” menen te moeten doen om ook de jeugdige renners aan te moedigen. Voor de winnaars van beide groepen is zodoende kans om eer te behalen en naam te maken. De renclub „Vooruit” hoopt dat hun vertrouwen in Nieuwelingen en Aspiranten in Keulen niet beschaamd zal worden, en dat zij zullen tonen dat de Limburgse jongens kunnen rijden niet alleen in mooi, maar óók in slecht weer. Het traject van de wedstrijd loopt: Kaalheide, Herzogenrath, Alsdorf, Heugen, Julich, Bergheim, Keulen. Tot achter Herzogenrath is de wedstrijd geneutraliseerd en dienen de groepen bij elkaar te blijven. Tot Bergheim wordt gereden onder controle van „Vooruit” en vandaar tot aan de eindstreep neemt de Keulse club de controle over. Om verkeerd rijden te voorkomen is afgesproken, dat op elke hoek waar moet worden ingereden een renner van Keulen staat met een vlag, om den weg aan onzen jongens aan te geven. Mocht ’t zijn dat de renners na den wedstrijd het huldigingsfeest, aangeboden door de Keulse club, of de zesdaagse willen bij wonen, hun kleren bij het bestuur tezamen gebonden en met hun naam af geven, dan nemen de controle-auto’s die kleren mede naar Keulen. Met ’t oog op het publiek dat de wedstrijd tot Keulen zou willen volgen, is de volgende regeling getroffen. Tot en met 28 November kunnen diegenen die mede willen gaan hun eigen opgeven bij het rijwielmagazijn „Limburgia” H. Groothedde Kleingraverstraat Spekholzerhelde. Bij genoegzame deelname wordt door „Vooruit” gezorgd voor bussen aan normale prijs. Deze vaardigheidsrit is alleen voor nieuwelingen en aspiranten en deze moeten zich dan ook voor den 28ste November hebben opgegeven in ’t nieuwe clublokaal van „Vooruit” bij H. Dörr, Dahliastraat Kaalheide. Na den 28sten November worden geen aanmeldingen meer aangenomen, wegens het regelen van den rit.

In dezelfde krant: HET 24 UUR RECORD

Naar we vernemen is de oud-renner M. Snackers uit Eygelshoven van plan het 24 uur record aan te vallen. Hij heeft hiervoor eer speciale stayerfiets vervaardigd, waarmee hij zal proberen om het record te verbeteren. Hij is thans van plan om Zaterdag 19 Nov. des morgen om 8 uur een proefrit te doen naar Amsterdam achter de motor en zal hierin worden geholpen voor de bekende motorrijder C. v. d. Hoven welke hem zal gangmaken.

We wenschen de heeren veel succes bij hun proefneming.

Selectiewedstrijden voor Kerkrade – Keulen:
Limburgsch Dagblad donderdag 24 november 1932
Limburger Koerier dinsdag 29 november 1932
Limburgsch Dagblad vrijdag 2 december 1932
Limburgsch Dagblad donderdag 7 december 1932
Limburger Koerier 7-12-1932:
WEDSTRIJDVERSLAGEN

KAALHEIDE—KEULEN 85 km

Janssen en Geilenkirchen winnaars.

De belangstelling, welke er bestond voor deze betrouwbaarheidsrit Kaalheide—Keulen, deed het beste verwachten. De verwachtingen werden dan ook niet beschaamd en er verschenen 77 rijders, beginnelingen en nieuwelingen aan den start. Het traject bedroeg 85 K.M. Het Duitse grondgebied, dat aldra bereikt was, werkte aanstekelijk, want daar werd er al direct onophoudelijk gejaagd.

Limburgsch Dagblad donderdag 7 december 1932

Bij de nieuwelingen toonde zich de renner Pfennings uit Sittard een renner met uitstekende kwaliteiten. Onophoudelijk rukte deze het peloton uit elkaar, zodat na 40 K.M. nog slechts 12 renners het hoofdpeloton vormden. Diverse valpartijen deden er zich voor. welke het peloton in 3 groepen splitste. In de eerste groep merken wij op Pex, Janssen, Schols, Reull, Janssen, v. d. Laan en Klot. Ongeveer 15 K.M. voor de finish ontmoeten wij een flinke helling, waar Janssen uit Kerkrade ontsnapt. Op 500 M. volgden Janssen en Kloot, daarachter Koffler, Pex en v. d. Laar. De strijd was nu voor goed ontbrand, Janssen hield alleen dapper stand en behield zijn voorsprong, alzo na juist 2 uur rijden als winnaar eindigende

Uitslag Nieuwelingen wedstrijd: 

1e Janssen (Kerkrade)

2e Janssen (Brunssum)

3e Kloot (Geleen)

4e Koffler (Brunssum)

5e Pex (Maastricht)

6 v. d. Laan (Sittard)

De Aspiranten volgden 17 min. later, waarvan Geilenkirchen en Lambrix zich eveneens op bovengenoemde berg losrukten. De kleine Lambrix kwam in de sprint slechts een half wiel te kort en moest de overwinning aan Geilenkirchen laten. Deze deden er 2 uur 17 minuten over. Bij de beginnelingen mogen wij de kleine Lambrix (Bunde) wel de uitblinker noemen. Ongetwijfeld zal dit moedige ventje zijn weg wel vinden.

Uitslag Aspriranten wedstrijd: 

1e Geilenkirchen (Kerkrade)

2e Lambrix (Bunde)

3e Wolfhagen (Schinveld)

4e Gevers

5e Hutarts

 6e Haarkens
Jan Lambrichs

Na afloop had er een huldiging plaats in het clublokaal der rennersclub „Die Schwalbe” te Keulen, waarna des avonds op de Rheinlandhalle een ereronde voegde, en de zesdagenrijders eerbiedig den onderkant der baan voor deze jeugdige pedaalridders vrijlieten. De grondleggers van dezen rit waren de leiders van de R. C. „Vooruit” Kaalheide, welke de dankbare steun ondervond van de M. R. C. „Kettinggangers” De ontvangst der Hollandse renners en leiders in Duitsland was oprecht hartelijk, er werd menig woordje gesproken door Duitse sportfiguren, die gaarne hoopten, dat thans een vriendschapsbond gelegd was tussen de Nederlandsche en Duitse wielerverenigingen, waarvan zij het volgende seizoen nog meer hopen te merken. Van Nederlandsche zijde dankte dhr. Frederix voor deze spontane woorden, en hij zal terwille de productiviteit der wielersport in Duitsland en Nederland gaarne zijne medewerking verlenen. Na afloop hiervan werd er een bezoek gebracht aan de Rheinlandhalle, waar wij de verrichtingen der zesdagen-mannen eens gingen bewonderen.

Limburgsch Dagblad vrijdag 8 december 1932

Eerst echter reden zoals reeds aangehaald de twee winnaars onder luide toejuichingen een ereronde. Hierna sprak dhr. H. Hasch uit Spekholzerheide door de microfoon enkele woordjes tot de Duitse sportvrienden. Daarna ging onze aandacht naar de Zesdagenmannen, in het bijzonder naar de Limburgers, waarbij wij opmerkten, dat Vroomen uitstekend reed, Clignet niet veel voor hem onderdeed en Müller door diverse valpartijen zeer gehandicapt was. Onnodig te zeggen, dat wij na zulk een lange en zware dagtaak naar huis verlangden, waar wij pas om 4 uur een verdiende rust vonden.

Limburgsch Dagblad vrijdag 8 december 1932
Limburger Koerier zaterdag 9 december 1932

De zesdagen van Keulen in vogelvlucht:

Klik op het artikel om de krant te lezen

Limburgsch Dagblad vrijdag 2 december 1932
dag 1, zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier zaterdag 3 december 1932
dag 2 en 3, zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 5 december 1932
dag 4, zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 6 december 1932
dag 5, zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 7 december 1932
dag 6, zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 8 december 1932
nabeschouwing zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 9 december 1932
Nabeschouwing zesdagen van Keulen 1932
Limburger Koerier 12 december 1932
Sechstagerennen in der Rheinlandhalle Köln

Am 10. Oktober 1928 fiel der Startschuss für das erste Kölner Sechstagerennen in der Rheinlandhalle in Köln-Ehrenfeld. Die 166,66 Meter lange Radrennbahn aus Holz war vom Münsteraner Architekten Clemens Schürmann geplant worden. Es gewannen die Kölner Lokalmatadoren Gottfried Hürtgen und Viktor Rausch, und Willi Ostermann textete: „Das war ein Spurt, das war ein Spürtchen, es lebe Rausch, es lebe Hürtgen!“ Die „schwarzen Husaren“ Rausch/Hürtgen konnten mit der Austragung von 1930 das Kölner Sechstagerennen ein zweites Mal für sich entscheiden. Das letzte Rennen vor dem Zweiten Weltkrieg fand 1933 statt. Die NS-Sportführung hatte die Regeln für Sechstagerennen so geändert, dass sie finanziell nicht mehr lukrativ waren; auch stand ein mögliches Verbot im Raum.