1936-06-08 Piet Gommans

Piet Gommans vertelt…

‘De tijden zijn veranderd, maar één ding is gebleven. Je moet hard op de pedalen kunnen trappen. Anders tel je niet mee.”

Limburgs Dagblad 4 Maart 1984:

door Wiel Verheesen

Alsof hij maandag vijfentwintig in plaats van vijfenzeventig wordt. Het gesprek met Piet Gommans uit de Buttingstraat in Hoensbroek is net een wielerkoers. Demarreren, stilvallen, weer aanvallen. „Zie je het de hedendaagse profs al doen?”, vraagt hij. „Met fiets en rugzak naar Brussel, daar per nachttrein naar Toulouse en vervolgens starten in een vierdaagse etappekoers met Parijs als eindpunt?”

Van de wedstrijd om de Ned. kampioenschappen op den weg 1936 wist de amateur Piet Gommans uit Reuver als eerste de finish te bereiken, zodat hij niet alleen kamp. amateur, doch zelfs algemeen landskampioen werd over alle klassen. (Mooi Limburg 13-06-1936)

Piet Gommans hoeft niet eens een tandje hoger te schakelen om het antwoord op de vraag te geven. Hij schuift een paar velgen, een trapper en een schroevendraaier opzij, richting mini-werkbank in de hoek van de kamer, want een dag zonder sleutelen aan de fiets is voor hem een verloren dag. „Man”, zegt hij. „Ze lachen je uit als je het hebt over de wijze hoe wij vroeger naar de koers trokken, zeker als ze horen, dat je aan een expeditie als Toulouse-Parijs een paar tientjes hebt overgehouden. Ze stappen liever in het vliegtuig en ze logeren in de beste hotels. Renners van vandaag de dag zijn Verwend. Zij hebben geen armoede gekend.” Piet Gommans, die in de Ronde Van Blerick 1948 zijn profloopbaan afsloot met een schedelbasisfracuur als gevolg van een zware val, heeft praktisch zijn hele leven in de wielersport doorgebracht. Hij zou, als iemand bij aanklopte, meteen als raadgever van jonge renners willen optreden.

Piet Gommans begon zijn wielercarrière in 1934. In 1936 werd hij Algemeen Kampioen van Nederland op de weg als amateur. Daarbij versloeg hij Cees Pellenaars die eerste bij de profs werd (zie finishfoto).
De allerlaatste ronde die Piet Gommans gereden heeft, was de Oranje-ronde van Blerick (L)1948. Hij werd niet vermeld in de starterslijst maar ging toch echt van start. Thuis had hij al gezegd: ,,Dit wordt mijn laatste course, hier ga ik winnen!” Al snel was Gommans met drie man vooruit, er waren nog drie rondes te rijden en hij had op dat moment de meeste punten in het puntenklassement.
Hij was bezig met een prima ronde te rijden, toen het noodlot toesloeg. Gommans reed op dat moment dicht langs het publiek om minder wind te vangen. Een kind dook ineens uit het publiek voor hem de weg op, om een blaadje van "Het Thuisfront", dat men uitgooide, op te rapen. Gommans probeerde uit te wijken maar kwam ten val. De klap was zo hard dat hij aan de andere kant van de straat met zijn hoofd op de stoeprand terecht kwam.
In het ziekenhuis constateerde men dat Gommans o.a. een schedelbasis-fractuur opgelopen had. De arts stond versteld toen hij na drie dagen uit de coma bijkwam. Piet Gommans heeft het van te voren geweten: De Oranjeronde te Blerick 1948 was werkelijk zijn laatste course, het einde van zijn wielercarrière!
Piet Gommans kon na het beëindigen van zijn wielercarrière het wielerwereldje geen gedag zeggen en werd mecanicien van onze jongens. In 1949 ging hij als mecanicien al mee naar de Ronde van Zwitserland en uiteraard de Tour de France. De laatste ieder jaar tot en met 1957. Daarna heeft hij zelf de nodige begeleiding gegeven aan verschillende renners, zoals b.v. Jan Hugens.


Bericht uit Sportecho 5 april 1939: "Zoowel in de Nederlandsche, als in de Belgische pers - ook in ons blad - is gemeld dat de vorige week zondag Jan Gommers als 17e was aangekomen in den "Omloop van Luik". Wij worden er echter op gewezen, dat hier een vergissing in het spel moet zijn en dat niet Jan Gommers uit Dongen, maar PIETJE GOMMANS uit Reuver (L), die enkele jaren geleden het algemeen kampioenschap van Nederland op den weg veroverde, deze prestatie te Luik leverde. We nemen van een en ander gaarne nota en spreken tevens de hoop uit, dat de sympathieke Limburger dit jaar weer eens goed aan zijn trek moge komen. Piet Gommans is lang door het pechvogeltje achtervolgd geweest en brak verleden jaar nog een pols, zoodat nu ook voor hem de zon wel weer eens mag gaan schijnen!" einde citaat Hetty Gommans

Hij bruist nog van energie. De fiets en alles wat daarmee verband houdt boeit hem, ook al heeft hij zijn herinneringen niet in plakboeken bewaard. Aan de muur hangt slechts één foto, die duidelijk maakt, dat men bij een wielerfan op bezoek is. „De renner, die je daar ziet is Hein Gelissen uit Beek. Het is een beeld van het WK 1952 voor amateurs in Luxemburg, waar een andere Limburger, Piet van den Brekel, gediskwalificeerd werd. Hij had van fiets verwisseld op een plaats waar het niet toegestaan was. Moet je nagaan. Van den Brekel was precies gelijk met de Italiaan Ciancola in eerste stelling over de streep geflitst, maar in plaats van de regenboogtrui of minstens een plaats op het podium werd hij uit de uitslag geschrapt.” Vanmiddag, als het peloton in de Omloop Het Volk over de Vlaamse hellingen en kasseiwegen dendert, op jacht naar winst in de eerste belangrijke koers van het jaar, zit Piet Gommans aan de TV gekluisterd. Niets van hetgeen de camera in de huiskamer brengt zal hem ontgaan, maar alléén de beelden van het strijd verloop zijn voor deze gouwe ouwe niet eens genoeg. Hij heeft té lang in het vak gezeten om ook niet verder te kijken. „Ik wil zien hoe de slag in mekaar steekt. Wie flikt wie? Welke belangen worden gediend? Moet er nog een rekening uit het vorige seizoen vereffend worden? Allemaal vragen, die mij boeien.”

https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB06%3A000008466%3A00007
1937 De eerste Nederlandse prof-wielerploeg Magneet – OK Cycles Bovenste rij van links naar rechts: Albert Gijsen, Gerrit Schulte, Janus Hellemons, Reynen, Aad van Amsterdam, Theo Middelkamp, Stuyts, Jan Gommers, Cees Bronger, Saarloos en chef d’equipe C. Blekemolen Niet op de foto: Ernst Muller, Jan Pijnenburg en Gerrit van de Ruit Onderste rij van links naar rechts: Van Nek, Braspenninx jr., J. Heeren, Lemmers, P. Gommans, M. Heeren, Van Gageldonk, Theuns, Koppelmans

Hij is, de vroegere wegkampioen en mecanicien van Pellenaars’ Tour de France ploeg, op dezelfde dag jarig als Gerrie Knetemann. „De zesde maart. Het verschil zit ‘m overigens niet alleen in het bouwjaar”, aldus Gommans. „Zo link als De Kneet in de koers en ook daarbuiten is, zo gehaaid ben ik nooit geweest. Het verandert verder niks aan mijn opvatting over hem, dat hij een toprenner is geweest.” Iemand uit een gouden generatie waartoe ook Jan Raas, Joop Zoetemelk en Hennie Kuiper hebben behoord. „In een eerder stadium hadden wij eveneens van dergelijke toppers. Denk maar eens aan Jo de Roo, Peter Post en Jan Janssen, of nóg eerder aan Wim van Est, Jan Nolten, Wout Wagtmans, Theo Middelkamp en Gerrit Schulte. Begrijp me goed. Ik kan mij wel een^ opwinden als ik zie hoe perfect alles voor de hedendaagse renners geregeld is in tegenstelling tot vroeger, maar ik weet ook als geen ander hun prestaties te waarderen. Daar doen de commerciële belangen, waar ik het al over had, niets aan af.” Betere verzorging, uitgekiend materiaal, ploegensysteem en premiestelsel. De tijden veranderen. Oók in het cyclisme. „Het zijn”, zegt hij, „allemaal prima zaken, maar het komt er in eerste instantie toch op aan, datje zo hard mogelijk op de pedalen kunt duwen. Als je in de finale niet bij de eersten zit tel je niet mee. De vorstelijke bedragen gaan dan naar andere bankrekeningen.

Limburgs Dagblad 4 maart 1984 Klik en lees de krant

Piet Gommans (‘Limburger in hart en nieren’) vormt al een twee-eenheid met de wielersport sinds hij met de bagage sjouwde van renners, die op het vroegere baantje van Blerick aan de slag gingen. „Mijn ouders hadden vlakbij de baan een café. Amper een halfjaar -na mijn geboorte in Heer waren zij naar het noorden van de provincie verhuisd. In het café kwamen de : renners vaak hun gewonnen prijzen ophalen. Ik raakte helemaal in de ban van de sport. Nu nog ruik ik de massageolie op de benen van Richter en Moeskops, legendarische sprinters uit een lang vervlogen tijdperk. Mijn vader» vond het maar niks, dat ikzelf ook wilde koersen. Het plan liet mij niet los en toen wij naderhand naar Reuver verhuisd waren begon ik te sparen om een racefiets te kunnen kopen. Ik was negentien toen mijn droom in vervulling ging.

Nieuwe Venlosche courant 13 Juni 1936

Drie jaar later werd ik op dezelfde fiets kampioen van Nederland. Het was 8 juni 1936, de verjaardag van mijn vader.” De titel werd behaald in Hoogerheide. Het was een open kampioenschap. Profs, onafhankelijken en amateurs tegelijk aan de start. Ruim driehonderd man in totaal. Iedere categorie, inclusief de naderhand opgeheven klasse van onafhankelijken, kreeg wél een aparte kampioen. Piet Gommans was nog amateur. Kees Pellenaars, die op de tweede plaats beslag legde, veroverde de hoofdprijs bij de beroepsrenners. „De Pel probeerde mij voor zijn karretje te spannen. Wij maakten deel uit van een kopgroep, die uit een man of negen bestond. ‘Trek je de sprint voor mij aan?’, vroeg hij in de laatste ronde. ‘Ik zal je goed betalen. Bovendien word jij dan toch nog eerste van de amateurs. Ik gaf geen antwoord. Bekijk het maar, dacht ik. Een paar kilometer vóór het einde demarreerde ik. Toen ik omkeek zag ik, dat ik dat de kans er was om stand te houden.” Het lukte. Aan de streep had hij twee lengten over. Hoewel Pellenaars als profkampioen gehuldigd werd keek hij allesbehalve vriendelijk naar Gommans.

Uit het prachtige boek Heerlen Wielerstad door Wiel Verheesen: Over de wielerhistorie van een stad Ter gelegenheid van de Europese Kampioenschappen tijdrijden voor Beloften die in 2006 in Heerlen zijn gehouden heeft sportjournalist Wiel Verheesen de rijke wielerhistorie van Heerlen opgetekend. In een reeks verhalen komen niet alleen de wedstrijden en organisaties van recente datum aan de orde. Er wordt ook teruggegaan naar de eerste decennia na de oorlog en naar de periode die aan de Tweede Wereldoorlog voorafging. Wiel Verheesen schrijft over het Nederlands kampioenschap in 1929 met Joep Franssen, over mensen als Piet Gommans, Jan Hugens en Eddy Merkx, over de Ronde van Nederland in 1948, het kunstwielrijden op Heerlerheide, over de KKK-ronde en de Omloop van de Mijnstreek en uiteraard de Profronde: show en amusement, ook over de veldrit in Hellegat en de Amstel Gold Race. Kortom, een boek dat tekst en uitleg geeft over alle evenementen en persoonlijkheden die in Heerlen met wielrennen te maken hadden.

„Naderhand hebben wij het goed met mekaar kunnen vinden. Dacht je anders, dat ik in de jaren vijftig een aantal keren met hem als mecanicien naar de Tour de France was getrokken?

Limburgsch Dagblad 11 Augustus 1950:
Piet Gommans glundert bij het ophalen van oude herinneringen, waarbij figuren uit een voorbije periode van de vaderlandse wielergeschiedenis verschijnen als Janus Hellemons, Buuron, Hopstaken, v.d. Heijden, Valtentijn e.a., Je moet weten, dat ik al van mijn zesde jaar af met mijn vader naar het wielrennen ging kijken. Ik was zo trots als een aap, als ik het koffertje van een of ander grootheid mocht dragen en als je dan nog een kwartje kreeg voor dat karweitje was je dag helemaal goed". Van dat alsmaar rennen zien kreeg Piet Gommans zelf goesting erin en op 1 Aug. 1933 werd hij lid van wielerclub „De Valk" te Blerick en trad als actief renner op. Het duurde niet lang, voordat Piet Gommans op de voorgrond trad en toen hij in Juni 1936 — hij, de amateur die algemeen kampioen van Nederland werd, was hij een onzer sterkste troeven voor de Olympiade in Berlijn. Hij zou de Olympische Spelen niet beleven, aangezien hij tijdens de selectiewedstrijden ziek werd. „Ik was in die dagen een beetje overtraind en bovendien voelde ik mij niet goed. Tot op vandaag weet ik nog niet wat mij overkomen is", vertelt Piet Gommans verder, alsmaar namen en dat: uit zijn geheugen goochelend. Maar we ging hij datzelfde jaar met Gerrit Schulte, naar de wereldkampioenschappen op de weg in Zwitserland. Het fortuin was hen hier niet gunstig. In de 14e ronde kreeg hij een lekke band, en dat bezorgde hen een achterstand van 7 minuten Deze tegenslag is typisch voor de pech vogel Piet Gommans geweest. Pechvogel ja dat is hij inderdaad geweest. Geen greintje fortuin heeft Piet Gommans in zijn carrière ontmoet. In 1939 marcheerde hij, zoals de Vlamingen het plegen te noemen, terribel en in 1940 toen Piet Gommans op het punt stond grote beloften in te lossen ontketende nazi-Duitsland de tweede wereldoorlog in al zijn hevigheid, ieders en ook zijn illusies vernietigend. Tijdens de bezetting stond zijn fiets op zolder, maar niet zodra waaide de wind weer uit een gunstige hoek en nam het vaderlandse wielerleven zijn aanloop naar een normaal niveau of Piet Gommans hervatte zijn oude stiel, reed overal, waar hij maar kon en was ook in België een graag geziene coureur. Maar in 1948 maakte een ernstige val te Blerick aan zijn carrière 'n einde. Hij, die al negen maal zijn sleutelbeen brak, liep toen een schedelbasisfractuur op, zweefde enige maanden op de rand van de dood, maar tegen het einde van het jaar herstelden zijn krachten en in Jan. 1949 keerde hij in de huiselijke kring terug. Hij achtte het toen maar het beste om er een punt achter te zetten. Hij ging in de groothandel van zijn schoonvader, en zou een gezapig burger zijn geworden, ware het niet, dat de liefde voor de wielersport diep in zijn hart nog brandde en toen hij de uitnodiging kreeg om als mecanicien van de nationale ploeg in de Ronde van Nederland op te traden, greep hij de kans met beide handen aan....
Limburgs Dagblad 30 juli 1955: De groeten uit de Tour En hier is dan de beloofde kaart van Piet Gommans uit Hoensbroek van de Nederlandse Tour de Franceploeg met de hartelijke groeten aan alle sportvrienden en bekenden. De kaart is ondertekend door Wim van Est. Jan Nolten, Jef Hinsen, Wout Wagtmans, Daan de Groot, Hein van Breenen, Piet Gommans, Jos. Guerlache, Cees Joossen en Kees Pellenaars.

Onvergetelijk jaren. Weetje nog? Wim van Est als eerste Nederlander in de gele trui en vervolgens bij de afdaling van de Col d’Aubisque in het ravijn. Of Jan Nolten, die zich manifesteerde als een klimmer van wereldformaat en duelleerde met Coppi, Bartali, Geminiani en andere toppers. Nolten was een groot renner, maar te wisselvallig om uiteindelijk de grote slag, een ereplaats of nóg meer, in de Ronde van Frankrijk binnen te halen.” Wout Wagtmans is er dichter bij geweest, zowel in 1953 als 1956, maar ook hij redde het niet. Het is alsof Piet Gommans weer met het witte eskadron over Alpen en Pyreneeën trekt als hij terugdenkt aan de euforie van toen.

PIET GOMMANS UITVERKOREN VOOR DE MAGNEET-PLOEG. In navolging van enkele grootere rijwielfabrieken in het buitenland, heeft de Magneet-rijwielfabriek te Weesp het plan opgevat om nog dit jaar een eigen ploeg samen te stellen, die zal uitkomen op diverse grootere internationale wegcoursen. Reeds heeft bovengenoemde fabriek een keuze gedaan uit de voornaamste en beste wegcoureurs van Nederland, ten einde dit plan zoo goed mogelijk te doen slagen. Tot een dezer uitverkorenen behoort onze algemeen kampioen op den weg, Piet Gommans, die, met nog enkele renners van super klasse, in de komende wedstrijden de Magneet-kleuren zal verdedigen. Gemeld zij nog, dat dit de eerste Nederlandsche fabrieksploeg zal zijn. (Mooi Limburg 10-04-1937)

„Ik weet nog, dat wij tijdens de Tour 1953 een rustdag hadden in Monte Carlo. De ploeg was uitgenodigd door een Nederlander, die aan de Rivièra een hotel had. Iedereen ging mee, behalve Wagtmans. ‘Ik concentreer mij op de etappe van morgen’, zei hij. ‘Die win je toch niet voegde Gerrit Voorting er aan toe, want Gino Bartali is jarig. Reken maar, dat hij zal toeslaan. Hoe de verjaardag van Bartali verder is verlopen doet verder niet ter zake, wél dat hij in Gap als tweede over de finish reed, enkele seconden na … Wagtmans.” Het nationaal kampioenschap, dat Piet Gommans in 1936 veroverde leverde hem een afvaardiging naar de wereldkampioenschappen op. De titelstrijd werd in Zwitserland verreden. „Ons land had een volledige profploeg afgevaardigd, maar bij de amateurs waren wij met slechts twee man present. Gerrit Schulte en ik. Geen van de twee bereikte de finish.”

Piet Gommans (foto wielersite.net)

„Weet je wat ik mij van de trip ook al tijd herinner? Arie van Vliet werd op de Oerlikonbaan in Zürich wereldkampioen sprint. De volgende dag zijn wij met heel stel naar Küssnacht getrokken. Daar werd een herdenkingsbijeenkomst gehouden op de plaats waar precies een jaar eerder de Belgische koningin Astrid bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen.”

De Waarheid 25 Augustus 1951

Als Piet Gommans, die jarenlang in Hoensbroek een rijwielzaak had, over zijn eerste WK vertelt en daarbij de naam van zijn toenmalige ploegmakker Gerrit Schulte laat vallen, voegt hij er onmiddellijk aan toe hoeveel bewondering hij altijd voor deze wielerreus heeft gehad. „Schulte was uniek. Een vechter van nature. Hij had geen doping nodig. Zijn karakter was al een enorme stimulans. Op een gegeven moment, het was in Olympia’s Tour door Nederland voor amateurs op het einde van de jaren vijftig, zei hij tegen mij: ‘Piet, nu heb ik mijn betere ik ontdekt. Ik wist meteen wat en wie hij bedoelde. Schulte was in de ban van mijn plaatsgenoot Jan Hugens, die toen nog aan het begin stond van zijn loopbaan.” Hugens verwierf als piepjong amateur reeds faam als tijdrijder. Hij schitterde in alle grote koersen en het was logisch, dat men hem een geweldige carrière als prof voorspelde.

GOMMANS WEER ONAFHANKELIJKE Men zal zich herinneren hoe 3e Limburgsche amateur-renner Piet Gommans eind 1936 te Hoogerheide algemeen kampioen van Nederland werd. Hij is daarop naar de klasse der beroepsrenners overgegaan, reed hier bijwijlen uitstekend, doch had dan weer £ Gommans heeft nu voor dit seizoen besloten het als onafhankelijke te probeeren omdat hij dan aan meer wedstrijden kan deelnemen. Bovendien hoopt hij bij deze categorie het perioden dat het heelemaal niet ging. zelfvertrouwen te herwinnen dat hem terug den renner zal doen zijn die in 1936 te Hoogerheide 300 concurrenten uit het wiel reed.

„Hij heeft”, zegt Piet Gommans, „schitterende dingen laten zien, maar hij werd niet de internationale topper, die hij had kunnen worden. Wijlen de fameuze Jacques Anquetil, uurrecordhouder en vijfvoudig winnaar van de Tour, kocht hem weg. Anquetil sloeg twee vliegen in een klap. Hij had een ijzersterke helper aan zijn zijde en tegelijk een concurrent minder. Man, als ik in gedachten Jan Hugens weer zie rijden, dan denk ik: hij had de grote klasse.”

Op zekere dag stond Piet Gommans voor de keuze, of in de handel van zijn schoonvader gaan of in het vak stappen, dat zijn hart had. Piet Gommans koos het laatste en zo kan men hem sedert een maand of drie in een rijwielzaak aan de Amstenraderweg te Hoensbroek vinden, waar hij voor zich en. de zijnen een goed stuk brood verdient. Zijn halve familie van vaders kant zit in de metaalindustrie en waar Piet Gommans van huis uit niet alleen machinebankwerker is, maar bovendien in zijn beste jaren een coureur van erkende kwaliteit en klasse was lag het voor de hand, dat hij het laatste koos, waarvoor hij enige papieren en diploma’s in de wacht moest slepen, zonder welke hij een eigen zaak niet kon beginnen, al viel aan zijn vakmanschap niet te twijfelen. He: bloed kruipt nu eenmaal waai het niet gaan kan en zo loopt Piet Gommans met grote en kleine sleutels in zijn werkplaats rond, repareert en verkoopt fietsen en tussen zijn dagelijkse beslommeringen door treedt hij op geregelde tijden als mecanicien van de Ned. Tour de France-ploeg op. Dezer dagen nog pakte hij zijn koffers met allerhande materiaal, aangezien de N.W.U. zijn diensten weer van node had voor de Ned. ploeg in de wereldkampioenschappen te Luik en Moorslede. Piet Gommans is als het ware met de wielersport vergroeid en er is maar weinig voor nodig om hem aan het praten te krijgen over zijn overigens niet erg fortuinlijke carrière — hij brak negen maal zijn sleutelbeen en zijn laatste val in Blerick bracht hem aan de rand van het graf— en hij overrompelt zijn bezoeker met jaartallen en data, dat zijn vulpen over het papier van zijn blocnote schiet om hem op de voet te kunnen volgen. Klik op de krant en lees verder..

2018-02-23 VCVH TopParken sportcafé Schin op Geul

De seizoensopening 2018 met de “Vrienden Club van Honderd”.
Sportcafé bij 
Brasserie Woodz in Schin op Geul.
met Ken Heugen en Wim van Duivenbode bij WOODZ.
Restaurant Woodz (eigenaar wielerenthousiast Ken Heugen) met de jarige gastheer Wim van Duivenbode, Columnist Wiel Verheesen, gespreksleider Peter Bouwels die op het podium de wielerkampioenen Jan Krekels en Reinier Honig interviewde, bijgaand een kleine sfeerimpressie en een samenvatting van het gesprek met oud-Maastrichtenaar Reinier Honig, aandacht voor de Olympische medaille van Jan Krekels en de toespraak van Wiel Verheesen.
Vrienden Club van Honderd opening wielerseizoen 2018, Sportcafé bij Brasserie Woodz in Schin op Geul. — met Reinier Honig, Peter Bouwels en Jan Krekels bij WOODZ.
Verjaardagscadeau voor Wim van Duivenbode, Giclee Tom Dumoulin gemaakt door Miriam Vleugels - Visual Artist uit Kerkrade. 

De prachtige Giclee’s van Tom Dumoulin zijn trouwens nog te koop !! 
Binnen 2 weken zijn er al 40 stuks verkocht van het te verkopen vastgestelde maximum van honderd stuks.

Sportfanaten vragen of wij er ook gewone posters van willen laten maken. Dit zal niet gebeuren. De Vrienden Club van Honderd hebben afgesproken dat er niet meer dan 100 stuks worden verkocht voorzien met handtekening van kunstenares Miriam Vleugels en profrenner Tom Dumoulin. Tevens zal Tom op de hoogte gehouden worden van de opbrengst die, geheel ten goede komt aan het amateur wielrennen. Ook op het mooie schilderij waarvan de giclee’s zijn gemaakt zijn al verschillende biedingen geweest. De teller staat nu op € 3500.- en ook als dit schilderij ten gelden word gemaakt zal t.z.t. alles terug vloeien naar de amateur wielersport. de giclee’s kosten per stuk € 100.- en kunnen alleen besteld worden via de email info@vcvh.nl met vermelding van telefoonnummer zodat u terug gebeld kan worden.
meer info:
https://www.vcvh.nl/nl/2018/01/update-van-de-100-stuks-giclees-tom-dumoulin/
Verjaardagscadeau voor Wim van Duivenbode, Giclee Tom Dumoulin gemaakt door Miriam Vleugels – Visual Artist uit Kerkrade. met Peter Bouwels en Wim van Duivenbode bij WOODZ

Stayerkampioen Reinier Honig: 

Over stoppen wil Honig absoluut nog niet denken. “Ik koers gewoon nog heel graag
Afgelopen maand prolongeerde Reinier Honig in het Sportpaleis Alkmaar zijn in 2017 veroverde nationale stayerstitel, bij het wielercafé gisteren in Schin op Geul vertelt hij openhartig over zijn ervaringen in de sport. Gespreksleider Peter Bouwels, de nieuwe voorzitter Wcl Bergklimmers valt met de deur in huis: “Reinier, je rijd zowel op de baan als op de weg, waar geef je de voorkeur aan?
— met Reinier Honig en Peter Bouwels in gesprek bij het Sportcafé bij Brasserie Woodz

Het liefst rijd ik op de weg, dat is toch het hoogst haalbare in onze sport en er is wat te verdienen, de baan ik leuk om erbij te doen. Van zo’n klassieker op de weg, daarvan gaat mijn hart harder kloppen, dat is toch het leukste om te doen, het liefst koers ik trouwens in de heuvels.

Ik reed een jaar bij Vacansoleil, ik had toen best een goed jaar maar op het laatst van het seizoen wist ik nog steeds niet of ik kon aanblijven bij de ploeg. De laatste koersen van dat seizoen reed ik in Italie; Piemonte en Lombardije. In Piemonte werd ik 5e en in Lombardije zat ik in de vroeg ontsnapping. De ploeg Acqua & Sapone wilde me graag hebben en bij Vacansoleil zou ik blij moeten zijn als ik mocht blijven, toen was de keuze snel gemaakt. Daar ben ik toen een jaar gebleven waarna ik overstapte naar Landbouwkrediet, het merk waar ik 2 jaar voor reed, hierna telkens nog een jaar voor Crelan-Euphony en Team Vorarlberg waarna de overstap kwam naar “Roompot – Oranje Peloton”. Je kreeg bij die ploeg één of twee jaar de kans om je te bewijzen, het was immers een opleidingsploeg, bedoeld om mogelijk door te stromen naar een grotere ploeg dan wel terug naar af.

Vrienden Club van Honderd Wielercafé 2018 bij TopParken in Schin op Geul. — bij WOODZ.

Ik was al 31 toen ik daar tekende. Ik heb er gewoon twee mooie jaren gehad en heb totaal geen hard feelings over het feit dat het contract niet verlengd werd. Afgelopen jaar reed ik weer voor Team Vorarlberg, de continentale ploeg, net een niveau onder Roompot, ik had hier meer tijd om op de baan te rijden. Dat ging zo goed dat ik in 2017 Nederlands stayer kampioen werd.

Ooit, in 2008, behaalde ik zilver in het Europees kampioenschap stayeren en dacht dat moet ik nog eens een keer rechtzetten, ik had dus een mooi doel voor dat seizoen. Helaas is het nog steeds niet gelukt om de titel te pakken want ik werd weer 2e. Ik zie het wel weer als een uitdaging voor het komende seizoen.

Trouwens toen ik naar het EK wilde het afgelopen seizoen bleek er bij de KNWU geen geld beschikbaar mijn reis en verblijf in Berlijn waar dit kampioenschap werd gehouden. Ik vond het maar raar, ik wilde best op eigen gelegenheid daar naar toe reizen maar wilde wel graag bij de selectie verblijven in het hotel, in verband met de verzorging, en onder andere de massage en zo, ik zag me niet op een hotelkamertje voor mezelf pasta koken enzo.
— met Reinier Honig, Peter Bouwels en Jan Krekels bij WOODZ.

Iemand zei “waarom begin je niet een crowdfunding actie”. Ik dacht het is best veel geld wat er nodig is want de gangmaker moest ook betaald worden. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan maar ongelooflijk, binnen 17 uur was het geld bij mekaar…

Mijn gangmaker Jos Pronk, hij is net zo oud als ik, heb vroeger nog gekoerst Hij is het broertje van Matthé Pronk. In Alkmaar op de baan trainde ik, dat was altijd ’s avonds na 10 uur, want ik mocht daar eerder de baan niet op in verband met die uitlaatgassen. We hebben er flink getraind.

Ik ben weliswaar 34 jaar maar mijn ambities zijn om nog een paar jaar door te gaan, momenteel heb ik geen ploeg maar ik heb afgelopen winter wel getraind alsof eh…

Aanstaande Zondag ga ik Gent Staden rijden met “Wielerploeg Groot Amsterdam”, maar als morgen een koers is rijd ik gewoon mee voor de prijzen, dat weet ik zeker…

met Reinier Honig en Marc Lotz bij WOODZ.
Dit jaar 50 jaar geleden:
Mexico 1968, de Olympische Zomerspelen van de XIXe Olympiade.

Bij Sportcafé bij Brasserie Woodz in Schin op Geul mocht ik er in bijten. Het was echt niet nodig, het checken of hij wel echt was. Dit is de enige echte gouden Olympische medaille van Jan Krekels

Hij kijkt er met trots op terug de olympische spelen van Mexico 1968, er wordt ook nog vaak over gesproken. Ik reed destijds een jaar samen met zijn neven René en Carlo Kekels bij de amateur ploeg Boels Verhuur Benotto, zeker man, goeie maten van me, net als Jan.
1968 Summer Olympics gold medal Team time trial Joop Zoetemelk Fedor den Hertog Jan Krekels René Pijnen in Mexico-Stad.

Met Jan’s zege in OS ploegentijdrit op de weg, maar ook met zijn zeges in de Ronden van Oostenrijk, Limburg, Overijsel, en de omloop der Kempen. Het waren de mooie visitekaartje voor de overstap naar de beroepsrenners. Ronde van Zuid Holland meen ik ook nog.

Jan Krekels

Hij kreeg een mooi contract bij Caballero en de verwachtingen voor de neoprof waren hoog. Hij leefde naar de etappekoers Parijs Nice toe met grote verwachtingen maar 2 weken voor Parijs Nice werd Jan ziek. Toch startte Jan, maar het werd een deceptie, in de derde etappe staakte hij ontredderd de strijd. Thuisgekomen meteen naar bed, een vrij ernstige griep had (weer) toegeslagen. Hierdoor miste hij de klassiekers waar zijn zinnen op had gezet. Bijna twee maanden waren zo verloren voor hij weer langzaam opnieuw met trainen kon beginnen. Voor de Tour werd hij niet geselecteerd, maar wist later dat seizoen te midden van de Tourcracks toch de prestigieuze Acht van Chaam te winnen en een tweede plaats in de GP Fourmies.

Acht van Chaam 
Amstel Gold Race
In 1971 won hij de 19e etappe in de Ronde van Frankrijk en in 1972 won hij twee etappes in de Ruta del Sol en werd hij tevens eerste in het eindklassement. In 1977 werd hij tweede bij het Nederlands Kampioenschap op de weg achter Fedor den Hertog en voor Gerrie Knetemann. Die andere koersen waar hij zich liet gelden, ik moet ze eens op een rijtje zetten, daar zitten verbazende belevenissen bij.
Op 31 jarige leeftijd stopte hij met koersen, “we waren niet verzekerd en in die massasprints moest ik te veel risico’s nemen, het was niet verantwoord aangezien er financieel niet veel tegenover stond, maar spijt heb ik nergens van gehad, het was een mooie tijd die ik niet had willen missen.
 
Mexico
Joop Zoetemelk, Fedor den hertog, Jan krekels en Rene Pijnen: Olympisch kampioen te Mexico
Mexico 1968 Joop Fedor Jan en Rene

Rene Pijnen: Als een trein spoorden de wielrenners over het stoffige Mexicaanse asfalt. "We zaten te sterven op de fiets, Vooral bij het begin van het tweede gedeelte hadden we het moeilijk. Ik zag de wereld voor een doedelzak aan. Steeds flitste het door me heen: 'Houden we dit vol of storten we in?' We kwamen er doorheen door elkaar goed te steunen en steeds maar weer de kop te nemen als iemand terugviel."

Tien kilometer voor de finish leek het noodlot toe te slaan. Fedor den Hertog moest met een lekke band afhaken. Het overgebleven trio ging verder en passeerde de witte kalklijn na twee uur, zeven minuten en 49 seconden. Daarna was het wachten op de binnenkomst van de concurrenten Zweden en Italië. Een klein half uur later bleken zij niet aan de tijd van Nederland te zijn gekomen.
http://www.olympischsporterfgoed.nl/cms/showpage.aspx?id=9944
column van Wiel Verheesen
Dit maal geen column maar een aantal persoonlijke herinneringen aan de koers als journalist. -met Wiel Verheesen bij WOODZ.
Door omstandigheden geen column van Wiel Verheesen dit maal maar naast enkele persoonlijke herinneringen aan de koers als journalist, Wiel is een onnavolgbaar specialist in anekdotes, had hij een rede waarbij hij de toehoorders iets op het hart wilde drukken.

Eerst was er aandacht op het nieuwe samenwerkingsverband tussen wedstrijdorganisaties in Limburg. Wiel benadrukte echter dat de verhouding tussen de huidige inzet van de organisaties voor bepaalde wedstrijden en de stimulatie van de aanwas van de Limburgse jeugd in de wielersport geheel zoek is.

Hij nam als voorbeeld het jaar 1968, vijftig jaar geleden, somde de Limburgse wedstrijden van dat jaar op. De “lopende Limburgse wieler-encyclopedie” noemde de 8 profkoersen dat jaar en de 30 amateurkoersen, noemde zelfs de namen van de winnaars, en wat voor winnaars, ik ga ze hier niet vermelden maar inderdaad, renners met grote status in onze sport.

Bij het Limburgs kampioenschap in Wijlre dat jaar 80 deelnemers bij de amateurs, 83 bij de nieuwelingen, 50 bij de aspiranten, totaal een 200 licentiehouders. Waar is die tijd gebleven? Hoeveel hebben we er nu? 20, 30? Er is werk aan de winkel !!

In verband hiermee noemde hij Ad Wijnands​ als groot voorbeeld. De naar zijn mening ondergewaardeerde crack van weleer, die toch tientallen internationaal vermaarde wedstrijden won, is nog steeds bezig met de begeleiding en ontwikkeling van de Limburgse jeugd in de wielersport. Petje af voor een dergelijke inzet, het is echter broodnodig! Wiel: “kijk, dat zijn de mensen waar we het van moeten hebben”. We wensen Adje spoedig herstel toe, we vernamen van Wim van Duivenbode dat hij, helaas, toch weer kwakkelt met zijn gezondheid. We wensen Ad veel sterkte en courage toe !!
pk

Vrienden Club van Honderd met het wielerseizoen 2018 bij TopParken in Schin op Geul. John Ramakers vertelt over de plannen van wielervereniging Maaslandster — met Wim van Duivenbode en John Ramakers bij WOODZ.
Vrienden Club van Honderd Wielercafé 2018 bij TopParken in Schin op Geul. — bij WOODZ.

 

Vrienden Club van Honderd

De Vrienden Club van Honderd (VCvH) bestaat officieel sinds 18 maart 2014.

De Stichting Vrienden Club van Honderd opereert geheel zelfstandig en is niet verbonden met andere stichtingen of verenigingen.

ga naar VCvH

Het doel van de Vriendenclub van Honderd is het genereren van fondsen om de (amateur) breedtesport te promoten, in de ruimste zin van het woord.

Valkenburg 1-12-2015 Reünie Limburgse oud renners, veel anekdotes

De club is ontstaan vanuit het in Limburg enorm populaire wielrennen, waardoor momenteel de hoofdmoot van de activiteiten in het kader van wielerwedstrijden plaatsvindt. Het Vrienden Club van Honderd Sportcafé of het sponsorpaviljoen tijdens de Eurode Omloop in Kerkrade zijn enkele voorbeelden van deze netwerkbijeenkomsten. Het Vrienden Club van Honderd Sportcafé wordt meerdere malen per jaar georganiseerd rondom een wielerwedstrijd en is een besloten bijeenkomst voor (potentiële) sponsoren en genodigden. Tijdens deze geheel verzorgde avond brengt onder meer oud-sportjournalist Wiel Verheesen zijn mondelinge column en treden diverse gastsprekers, waaronder ook oud-profrenners.

foto's Jos Tossings en Peter Bouwels
19-06-2017 Valkenburg presentatie “Limburg en de Tour” door Wiel Verheessen

Onze leden zijn hoofdzakelijk zakenmensen en in mindere mate particulieren die de breedtesport, waaronder het wielrennen, een warm hart toedragen. Iedereen kan lid worden met een bijdrage vanaf honderd euro of door een sponsoring in natura een met minimale waarde van dit zelfde bedrag.

Valkenburg 1-12-2015 Reünie Limburgse oud renners
19-06-2017 Valkenburg presentatie “Limburg en de Tour” door Wiel Verheessen
19-06-2017 Valkenburg presentatie “Limburg en de Tour” door Wiel Verheessen
19-06-2017 Valkenburg presentatie “Limburg en de Tour” door Wiel Verheessen

Het werkgebied van de Vriendenclub van Honderd omvat geheel Limburg, waarvan het grootste gedeelte in Zuid-Limburg.

Martin van der Borgh

Vrienden Club van Honderd Sportcafé
Wij organiseren ook onder meer het bekende Vrienden Club van Honderd  Sportcafé van de Limburgse Wielerfanaat Wim van Duivenbode in verschillende plaatsen van Limburg.
De man die tweemaal mede de Tour naar Nederland haalde ( 1978 Leiden ) en een doorkomst vanuit Scheveningen door Leiden in 1973. Hij organiseerde veel Landelijke sportevenementen in de Randstad zoals de Int. Bloemenmarathon ( een etapperace voor rolstoelatleten ) en ja wel dertien maal.

Het TopParken Sportcafé is alleen toegankelijk voor de leden van de Vrienden Club van Honderd of met speciale uitnodiging.
 TopParken Sportcafés te houden in 2018

Valkenburg 1-12-2015 Reünie Limburgse oud renners, foto Jos Tossings
Rob Ruijgh, ambassadeur van de Vrienden Club van Honderd

Bennie CeulenWiel Verheesen, sportjournalist en auteur van o.a. Trainers waar Limburg trots op is, Limburg Wielerland, Heerlen Wielerstad en vele andere boeken en die ook wekelijks een column schrijft voor verschillende weekbladen, ondersteunt ook de Vrienden Club van Honderd en is als sprekend columnist verbonden met het Vrienden Club van Honderd  Sportcafé.

Wiel Verheesen, Wim van Duivenbode

Sportprijzen
Wij reiken de bekende Herman Kusters-Trofee ( van Kusters Promo Gifts te Spaubeek ) uit aan een amateur talent, man of vrouw, uit een tak van de wielersport.

Annemarie van Duivenbode, Marcel Gouka

De Firma Breman-Geelen heeft ook een prijs ( bokaal ) verbonden met de stichting Vrienden Club van Honderd.
De Breman-Geelen aanmoedigingsprijs genoemd. Deze prijs is voor iemand die haar of zijn sport met veel beleving uit oefent ongeacht leeftijd enz..

Herman Kusters, Jo Dorscheidt, Marcel Gouka

Jo Dorscheidt trofee
Deze prijs wordt gegeven aan een vrijwillig(st)er die altijd klaarstaat om een evenement te begeleiden. Jo Dorscheidt is één van de oprichters van de Vrienden Club van Honderd. Helaas is hij overleden op 30 oktober 2016. Hij bleef altijd bij de vrijwilligers even stilstaan en maakte een praatje met hun. Om hem niet te vergeten, wat hij voor de vrijwilligers heeft gedaan, is deze mooie trofee uitgebracht. Het heet dan ook: Jo Dorscheidt trofee Vrijwilliger van het jaar.

met eroicafietsenspecialist Jean Lamerichs

Wielergemeente van het jaar
Wij, de Vrienden Club van Honderd in samenwerking met oud (prof) renners geven jaarlijks een oorkonde aan een gemeente die het wielrennen hoog in het vaandel heeft staan. Deze prijs is voor de eerste maal in 2016 vergeven aan de gemeente Valkenburg aan de Geul. Zie de button Trofeeën.

9-9-2016 Wielercafé Eurode Omloop
Kees Boelhouwers, Henk Steevens, Hub Harings

Beschermheer:
Burgemeester dhr. Ralf Krewinkel ( gem. Heerlen) is benoemd tot beschermheer van de Vrienden Club van Honderd. Daarnaast zal hij de uitreiking verrichten van de Herman Kusters Trofee, die de Vrienden Club van Honderd jaarlijks uitreikt aan een aanstormend (wieler) talent.

Leo Knops, Nico Paas, Hub Harings, Gène Beckers, Wiel Frissen

Goede doelen: Stichting wensulance

Het doel van stichting Wensulance is het gratis vervullen van “laatste wensen”, voor niet, of mindermobiele, ernstig zieke, chronisch zieke, of (pre) terminale patiënten.

 Iemand die gezond is heeft duizend wensen.
 Iemand die ernstig ziek is heeft er maar één!

Stichting Wensulance is een non-profit organisatie met een particuliere ambulance, welke door vrijwilligers ( chauffeur en begeleider) word bemand.  www.wensulance.nl

In gesprek met Berry Thoolen
Lid worden van de VCvH is laagdrempelig: de club werkt niet met ingewikkelde sponsorcontracten. Met een jaarlijkse bijdrage ter waarde van minimaal honderd euro (financieel of materieel) bent u van de partij. U ontvangt uitnodigingen voor de Limburgs Vrienden Club van Honderd Wielercafés en diverse activiteiten door het jaar.
Lees meer.. vcvh sponsorenbrief
https://www.vcvh.nl