1969-06-30 Maastricht, aankomst 2e etappe Tour de France

De Tour de France in Limburg !! Op 30 juni en 1 juli 1969 was er voor het eerst in de rijke boeiende historie van dit grootste wielersportevenement ter wereld een Nederlandse stad finishplaats: Maastricht

FAEMA hield ook in tweede etappe touwtjes strak in handen.
ETAPPEZEGE EN GELE TRUI VOOR JULIEN STEVENS.
Willem II raakte bijna Henk Nijdam kwijt.
Jan Harings wint het prof-criterium (voorwedstrijd).

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan  Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Foto©Wiel Vasmeer

Tout-Maastricht zag in eigen stad in 1969 de Tour. Maastrichtenaren en duizenden vreemdelingen keken toe hoe een vazal van Eddy Merckx, de vroegere Belgische kampioen op de weg, Julien Stevens, niet alleen de etappeoverwinning, maar bovendien de gele trui greep. Zij zagen verder hoe Jan Janssen in de kop van het peloton eindigde, hoe Willem II-ploegleider Ton Vissers op het Volksplein nerveus heen en weer liep. Twee van zijn discipelen, Leen Poortvliet (val) en Henk Nijdam (inzinking), waren ver achterop geraakt. Gelukkig arriveerden zij nog net voor de sluiting van de controle aan de finish. Niettemin verloor de Tourkaravaan twee dappere soldaten: de Fransen Chappe en Bolley. Voor hen is het Grote Avontuur gedaan.

Klik en lees het Limburgs Dagblad van 19 juni 1969: Organisatie aankomst Tour in Maastricht is nu rond

Voorbeschouwing:

Maastricht maandag 30 juni en dinsdag 1 juli een „wielerstad”.
Voor aankomst Tour criterium voor profs.

Als maandagmorgen 30 juni de klok 10.00 uur slaat, zullen de leden van de Toer en Wielerclub Maastricht (even) adem mogen halen. Nog niet opgelucht, want dan begint het pas. Dan staat men nog enkele uren voor de aankomst van de Tour de France-reclame- en wielerkaravaan op het Volksplein te Maastricht. Pas om 11.45 uur dinsdagmorgen weten de mannen van de Toer en Wielerclub zeker of ze ook opgelucht adem kunnen halen. Dan weten ze of de organisatie perfect is verlopen, of alles ging, zoals zij het zich gewenst hadden. Nou ja, er zullen hier en daar wel enige schoonheidsfoutjes aan de organisatie kleven, maar dat is niet verwonderlijk wanneer men weet wat er rond 15.30 uur (maandagmiddag) allemaal Maastricht zal binnenrollen, want een Tour-karavaan is een compleet „dorp” dat drie weken lang van plaats tot plaats verhuist. Een voor een outsider „wilde boel” een „dwaze massa”, die moeilijk te temmen valt. En toch is dat nu precies wat de Maastrichtse organisatoren proberen te doen. Let wel: proberen.

De deelnemende ploegen Tour de France 1969

Om 13.00 uur gaat op het Volksplein een criterium van start waaraan 59 beroepsrenners deelnemen. Zij strijden 100 km lang voor “De Grote Prijs Vroom en Dreesmann Maastricht NV”. Het circuit is als volgt: Volksplein start en finish, Brouwersweg, Proosdijweg, Gildenweg, Ambachtsweg, Volksbondweg, Volksplein. Deze wedstrijd, met deelname van de Caballero-ploeg, de Duitse Batavus ploeg,  de rest van de Willem 11-ploeg en een vijftal Belgen, telt mee voor de Trofee Caballero met als eindprijzen respectievelijk 5000, 4000 en 2000 gulden. Verder zijn er voor de individuele renners vijftig prijzen beschikbaar. Een eerste prijs van 1000 gulden, een laatste prijs (voor de 50ste plaats) van 25 gulden. De permanence, de Sporthal van £et stedelijke Lyceum, is bereikbaar via de rotonde Kon. Emmaplein en de rotonde ziekenhuis St. Annadal. Rondom de sporthal is voldoende parkeergelegenheid voor de auto s van de deelnemers.

Beeld van de drukte bij de finish van de 2e etappe Tour de France in Maastricht, Fotocollectie Anefo

Rond 15.30 uur verwacht Maastricht de spectaculaire Tour de France-reclamekaravaan,  die de volgende route zal volgen Cannerweg, Bieslanderweg, Cannerplein, Elisabeth Strouvenlaan, Ambachtsweg, Volksbondweg en Volksplein. Deze karavaan rijdt bijna twee uur vooruit op de wielrenners, die rond 17.15 uur het Volksplein zullen finishen. Het is de finish van de tweede etappe van Woluwe-St. Pierre naar Maastricht over 179 km. De wielrenners en volgers nemen deze route: Cannerweg, Bieslanderweg, Cannerplein, Elisabeth Strouvenlaan, Ambachtsweg. Volksbondweg en Volksplein.

Om 17.30 uur volgt dan de huldiging van de etappewinnaar, drager van de gele trui, leider puntenklassement en eerste Nederlander. Die huldiging vindt eveneens plaats op het Volksplein door de Tour de France Miss Maastricht, gesponsord door het „Limburgs Dagblad”.

Vanaf 17.30 uur kan iedereen (gratis) terecht op de Tour de France-avondshow annex kermis. Tot 20.30 uur treden onder meer op: de accordeonist Raymond Boisserie, Roger Louis en Alain Decordier met wedstrijden voor de jeugd. Daniel Morvant presenteert onder meer de jeugdige accordeonist Pierre Grenier. Sylvain Deschamps, van Radio France Inter, brengt de Show Bic. Michel Rullier speelt op de terrasjes rond het Vrijthof accordeonmuziek en brengt Gerard Polese diverse attracties.

De Tour de France in Limburg !! Op 30 juni en 1 juli 1969 was er voor het eerst in de rijke boeiende historie van dit grootste wielersportevenement ter wereld een Nederlandse stad finishplaats: Maastricht Foto©Wiel Vasmeer

Van 20.30 uur tot 01.00 uur een variétéprogramma op het elektronisch podium van „Europe no. 1″ met o.a. Alain Barrière (Zang- en filmvedette), Les Freres Ennemis (Zanggroep), Harold Kay (sport en spel) en Annie Fratellini en haar dixieland-orkest. Muzikale medewerking verleent het orkest van Raymond Boisserie. Eveneens op het Vrijthof wordt op een groot scherm de film van de etappe Woluwe-Maastricht gedraaid, alsmede (in kleur) de film van de vorige Tourrit. De renners zullen dan inmiddels hun hotels, verspreid over geheel Zuid- Limburg betrokken hebben.

De volgende dag, op 1 juli, moeten zij vroeg uit de veren, want om 10.00 uur (dinsdag) is het voor hen en de begeleiders verzamelen geblazen op de Markt, waarna om 11.30 uur de officieuze start plaats vindt van de derde etappe van Maastricht naar Charleville-Mézières over 210 km via de route: Marktplein, Wilhelminabrug, Wilhelminasingel, Tunnellaan, Scharnerweg, Pres. Rooseveltlaan (Heer) naar Schoolstraat. Daar volgt om 11.45 uur de officiële start, waarna men via de Akersteenweg koers zet naar Cadier en Keer.

De reclamekaravaan moet zich reeds om 9.00 uur opstellen op het parkeerterrein aan de Maastrichter Grachtstraat. Zij vertrekt om 9.45 uur via de route: Maastrichter Grachtstraat, Maast boulevard, Hoenderstraat, Markt Wilhelminabrug, Wilhelminasingel,  Tunnellaan, Scharnerweg, Pres. Rooseveltlaan (Heer), Schoolstraat, Akersteenweg richting Cadier en Keer.

klik en lees het Limburgs Dagblad van 25 januari 1969: Inspectie van etappeplaats Maastricht

De volgende ploegen worden ondergebracht in de navolgende hotels: Bic (Fr) motel vliegveld Zuid-Limburg, Faema (B) Esso-motel Born, Fagor (Sp) Hotel Old Hickory Maastricht, Flandria (B) Hotel In De Hoof Heer, Frimatic (Fr) Hotel La Bourse Maastricht, Kas (Sp) Hotel du Chène Maastricht, Mann (B) Hotel Poshoorn Maastricht, Molteni (I) Hotel I’Empereur Maastricht. Peugeot (Fr) Hotel I’Empereur Maastricht, Salvarani (I) Esso-Motel Born, Sonolor (Fr) Hotel im Weissen Rossl Maastricht, Willem 11 Esso-Motel Born, Officials Tour Hotel du Casque Maastricht.

De dag van de waarheid 30 juni 1969:

Voorwedstrijd voor beroepsrenners: Jan Harings zegevierde

De kleine, vinnige Jan Harings kon zijn geluk niet op. Na een enerverende eindsprint kon hij zijn rechterarm in de hoogte steken. In Maastricht boekte hij zijn vierde zege van dit seizoen. Nadat de jongste professional van de gebroeders Harings zijn vermoeid gezicht had afgewist en door miss Limburgs Dagblad van een stevige klapperd was voorzien, gaf Jan toe, dat de overwinning allesbehalve gemakkelijk tot stand was gekomen. „In de laatste ronde trachtte ik met Harry Steevens de zaken in de kopgroep te blijven regelen. Ik weet, dat ik rap ben, maar ik had angst voor Gerard Koel, Jos Boonen en Cor Schuuring. Zij hadden vrijwel niet aan de leiding gefietst en zijn eveneens snel op de meet”. Jan Harings wees hen evenwel rigoureus terug. „Koeltje” en Harry Steevens moesten hun meerdere erkennen in de coureur, die momenteel in blakende vorm steekt.

Microfonist Chris Delbressine, Foto©Wiel Vasmeer

Reeds in de eerste ronde koos Jan Harings het hazenpad. Leo Duyndam, de onblusbare, zag wel iets in een besluit om weer tussen de wielen plaats te nemen in een vroege ontsnapping. Samen met de Duitser Streng voegde hij zich bij de Scheuldenaar. Ronden lang draaide dit trio voor het peloton uit. Wim Scheepers kreeg in deze periode bandbreuk. Aangemoedigd door talloze Limburgers maakte de Steinse renner 40 seconden goed en kwam terug in de hoofdgroep.

In het profcriterium te Maastricht namen drie deelnemers al vroeg een voorsprong. Het waren (op de foto van links naar rechts) Jan Harings, zijn ploegmakker Leo Duyndam en de Duitser Streng. Zij werden echter door de hoofdmacht tot de orde geroepen.

Onder aanvoering van Arie den Hartog werd de rust in de voorste linies hersteld. Dat zinde Leo Duyndam niet. Met een ware leeuwenmoed stortte hij zich in het avontuur. Zoals dat met de jonge pedaalridder uit Honselersdijk meestal het geval is, bleek ook deze demarrage nutteloos. Verder dan 100 m stonden zijn ploegmakkers van Caballero hem niet toe. Het winnen van enkele premies was voor Leo een schrale troost.

Foto©Wiel Vasmeer

Opnieuw kwam het leven in de wielerbrouwerij toen Harry Steevens zich over het stuur boog. Met een krachtige pedaaltred liep hij uit het peloton weg. Bij half koers had hij meer dan een halve minuut voorsprong. „Mijn doel was om snel een ronde op de hele groep te nemen. Ik voelde me op dat moment er toe in staat. Ik reed bij het leven, maar toch kon ik niet voldoende ruimte scheppen.

door Nico Jessen, Limburgs Dagblad 1 juli 1969

Als ik die lange solo niet had ondernomen dan zou ik waarschijnlijk in de eindsprint gewonnen hebben. Nu leek hét me raadzamer voor Jan Harings de spurt aan te trekken. Mijn hoofdopzet was echter mislukt”, merkte de „witte” uit Elsloo na afloop op. Dat zijn onderneming faalde, was vooral het werk van een dertiental renners, die zich afscheidden van het peloton en Steevens tot de orde riepen. Wim Scheepers, Huub Harings en Jan Krekels hadden de slag gemist als trachtte de Bornse belofte via een solo de schade te herstellen. In het zicht van de haven strandde Krekels eervol. Bij de achtervolgers excelleerde wel Arie den Hartog. Steevens nam het wijze besluit weer tussen de wielen plaats te nemen.

Foto©Wiel Vasmeer

Met vijf Caballero-renners bij de koplopers moest succes wel verzekerd zijn. Het peloton had zich reeds bij de gang van zaken neergelegd. Dit resulteerde in een „lap”, zodat er een onoverzichtelijke situatie ontstond. Hiervan trok zich Wim Deelen geen zier aan. Twintig kilometer voor het einde waagde hij een kans op de overwinning. Hij kreeg de taaie Jan Serpenti aan zijn wiel. Dit duo bouwde een voorsprong van twintig seconden op. Dit vond natuurlijk geen genade in de ogen van de Limburgers Harings, Den Hartog en Steevens. Zij sleurden de grote groep tot bij de vluchters. Daan Holst onderging even later hetzelfde lot. De knapen van ploegleider Gerard Peeters duldden eenvoudig geen ontsnappingspoging. Zij trokken een scherm op waardoor niet gevlucht kón worden.

Foto©Wiel Vasmeer

In de „finale” toonde zich Jan Harings veruit de sterkste. Harry Steevens aasde ditmaal niet zelf op een nieuwe triomf in een criterium, maar baande een spoor voor Jan Harings, voor wie hij de spurt aantrok. Het gevaar kwam niet van de Belgische spurter Jan Boonen. Gerard Koel, de pistier, wrong zich tussen de Limburgse tandem, maar kon de zelfverzekerde Harings niet meer bedreigen.

Finish van de voorwedstrijd voor beroepsrenners; Jan Harings wint afgetekend voor Gerard Koel, Harry Steevens en Cor Schuuring. Foto©Wiel Vasmeer

Om het Caballero-succes compleet te maken finishte Cor Schuuring als verdienstelijke vierde. Arie den Hartog moest zich noodgedwongen in dit sprintduel afzijdig houden. Hoofdschuddend stoof hij als achtste over de finishlijn. Jan Harings nam de felicitaties lachend in ontvangst. „Ik voel me in een prachtige conditie. Ik had eigenlijk niet op dit podium moeten staan. Ik zou me in de Tourkaravaan nog meer in mijn element gevoeld hebben. Jammer, dat onze équipe niet uitgezonden is. Caballero had er gezien de prestaties meer recht op dan de Willem II-ers. Het winnen van een criterium is natuurlijk leuk, maar liever had ik in de Tour de France naam gemaakt.” Een pleister op de wonde voor Jan Harings is waarschijnlijk de cheque van duizend gulden, de beloning voor de winnaar van het Maastrichtse criterium. Menig tourrenner moet daarvoor ettelijke dagen tal van ontberingen voor lief nemen.

Op het podium tussen de Tour-misses winnaar Jan Harings. Foto©Wiel Vasmeer

Alvorens de winnaar van de Touretappe naar Maastricht werd gehuldigd, kreeg prof. Jan Harings de kussen en de bloemen van de LD- Tourmisses Finy Raeven (links) en Ine Moonen. Jan Harings was de man die het profcriterium in Limburgs hoofdstad won.

De uitslag:
1. Jan Harings Sibbe, 100 km in 2.04.38
2. Gerard Koel Amsterdam
3. Harry Steevens Elsloo
4. Cor Schuuring Amsterdam
5. Harry Michiels België
6. Jo van Seggelen Budel
7. Daan Holst Amsterdam
8. Arie den Hartog Elsloo
9. Wim Deelen Nieuwlekkerland
10. Jan Boonen België
11. Gé van de Winden
12. Herbert Wilde Duitsland
13. Johny Brouwer Rotterdam
14. Juliën De Locht op 1.28
15. Theo Verschueren St. Janssteen

Een ereronde met bloemen voor Jan Harings. Foto©Wiel Vasmeer

Wie het weet mag het zeggen…. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Reclamecaravaan Foto©Wiel Vasmeer

De aankomst van de 2e Tour-etappe: De belg Julien Stevens won in Maastricht.

Faema heeft in de tweede etappe de touwtjes strak in handen gehouden. Lomme Driessens had het zo bevolen. Eddy Merckx en zijn vazallen voerden de opdracht stipt uit. Ploegleider Driessens wist dat in Maastricht velen de etappe-overwinning of méér (de gele trui van Merckx) wilden. Hij kende de plannen van Willem II en BIC. Van de Nederlanders Jan Janssen, Eddy Beugels en Eef Dolman, die op het Maastrichtse Volksplein hun supporters op een succes wilden trakteren.

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan hedenmorgen Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Eddy Merckx, gisteren rijdend door zijn geboortedorp. Een gevierd man, een bejubelde renner. En de koning, hij nam de jubel op milde wijze in ontvangst…

Foto©Wiel Vasmeer

door Harry Muré, Limburgs Dagblad 1 juli 1969

Zo sloeg Harm Ottenbros, op het Maastrichtse Volksplein, de meute in de eindsprint. Jan Janssen, Eddy Merckx, Rini Wagtmans Herman van Springel, Marino Basso en hoe ze verder ook allemaal mochten heten legden het loodje. De eerste plaatsen waren toen echter al vergeven. Julien Stevens greep de overwinning en daarmee de gele trui..

De bekende motorstunters met hun zware tweewielers. Foto©Wiel Vasmeer

Faema heeft in de moordend snel gereden rit (in de slotfase werd het gemiddelde tot ver boven de 40 km opgeschroefd) de verdeelde concurrentie lang een ijdele hoop gegund. Na de Côte de Bonny, boorden de Faema’s alle illusies de grond in. Er waren na afloop renners die ontkenden dat Faema superieur was geweest in het strijdgewoel op de hellingen na Rotheux – Rimière.

De bekende motorstunters met hun zware tweewielers vormden de ouverture van het reclamespektakel Foto©Wiel Vasmeer

De ontknoping en de uitslag van de etappe tonen echter duidelijk aan dat de tactiek van Lomme Driessens voor 100% geslaagd is: de etappe overwinning en de gele trui waren voor Julien Stevens, terwijl Faema ook het dagploegenklassement won. Met Eddy Merckx als tweede in het algemeen klassement op 12 seconden van zijn ploegmakker blijft de Belgische equipe dus alle sleutelposities bezetten.

In afwachting van de allereerste Tour-aankomst in Nederland. Foto©Wiel Vasmeer

Felice Gimondi herhaalde nogmaals waar hij sinds de eerste etappe al bang voor is. “Het tempo! Het ligt veel te hoog. De Tour begint pas, maar we moeten nu al alles geven. Als over een paar dagen de cols komen, hebben we geen krachten meer over”.

In afwachting van de allereerste Tour-aankomst in Nederland. Foto©Wiel Vasmeer

Gisteren heeft de slijtageslag de eerste slachtoffers geëist. Jean Monteyne, Serge Bolley (ploegmakker van Jan Janssen) en George Chappe arriveerden te laat in Maastricht. Zij zijn =de eersten die afscheid nemen van de Tour. Bijna ook raakte Willem II zijn eerste renner kwijt: Henk Nijdam. Na 100 km werd hij gelost. Het ging niet meer.

Juichend, de handen los van het stuur, flitste de Belg Julien Stevens op het Maastrichtse Volksplein over de finish. Hij behaalde daar niet alleen de etappezege maar deed bovendien een succesvolle greep naar de gele trui, dat hem, wanneer de karavaan  Maastricht weer zal verlaten, de schouders sieren zal.
Foto©Wiel Vasmeer

Een geluk bij een ongeluk voor de Nederlandse ploeg was dat Leen Poortvliet in de buurt van Hoey door een valpartij achterop raakte. “Ik was bang dat het erg was. Ik dook boven op drie renners die op de grond lagen”, aldus Poortvliet na afloop. Zijn beenwonde was niet ernstig. “Toen ik weer overeind stond, kwam Nijdam opdagen. Ik wist niet eens dat hij achter me was, samen met hem ben ik toen verder gegaan”.

Michael Wright passeert vlak voor het sprintende peloton de finish. Foto©Wiel Vasmeer

Zo sloeg Harm Ottenbros, op het Maastrichtse Volksplein, de meute in de eindsprint. Jan Janssen, Eddy Merckx, Rini Wagtmans Herman van Springel, Marino Basso en hoe ze verder ook allemaal mochten heten legden het loodje. De eerste plaatsen waren toen echter al vergeven. Julien Stevens greep de overwinning en daarmee de gele trui.. .

Sprint van het grote peloton, gewonnen door Harm Ottenbros, Fotocollectie Anefo

Het tweetal arriveerde tot opluchting van Ton Vissers toch nog op tijd in Maastricht, al was het met meer dan 20 minuten achterstand. De ploeg van Willem II is overigens actiever geweest dan de resultaten doen vermoeden. Harm Ottenbros eindigde op de zesde plaats, een prachtig resultaat gezien de slijtageslag die in de laatste kilometers door de Meckxisten aangevoerd werd. Leen Poortvliet heeft in het beging van de etappe getracht met Samyn, Delisle, Galera, Gomez del Moral en Van Looy te springen.

Foto©Wiel Vasmeer

Rik van Looy (en Rudy Altig) hadden de stoot gegeven tot deze ontsnapping, die bij Forville na 60 km vast vormen begon aan te nemen. Bijna drie minuten mocht de groep nemen. Vooral Rik Van Looy trok dat de spaanders er vanaf vlogen. Daarom vertrok Poortvliet uit het peloton. Hij moest gaan proberen Van Looy een steuntje te geven. Maar het liep anders, Poortvliets sprong faalde en de „keizer” zelf is moe.

Foto©Wiel Vasmeer

De eerste die uit de kopgroep terugviel was Janssens. Daarna stokte plotseling het ritme. Het peloton pakte de koplopers bij Rotheux-Rimière, na precies 100 km. Maar nog gaf Rik van Looy het niet op. Nog een keer waagde hij zijn kans. Dat was toen André Poppe die na de ravitaillering doorging, binnen enkele kilometers meer dan een minuut afstand nam van het peloton.

Foto©Wiel Vasmeer

Van Looy trachtte hem in gezelschap van Edy Schutz en Julien Stevens als springplank te gebruiken voor ’n nieuwe aanval. Poppe, Schutz en Stevens kregen gezelschap van Perurena, David, Dancelli en Santambrogio, maar Rik van Looy verdween voorgoed naar de achterhoede.

Foto©Wiel Vasmeer

De tegenstoot van Faema was hard en raak. Eddy Beugels werd er bijna het slachtoffer van „Ik reed op het moment van de attaque van Merckx plat. Toen ik weer opstapte, ging het niet meer. Ineens was het gedaan”, aldus de Sittardenaar die 10 minuten na de winnaar op het Volksplein binnenkwam.

Foto©Wiel Vasmeer

Meteen na de klim van Eben Emael had Faema zijn laatste pion op het schaakbord verschoven, in gezelschap van Willy in ’t Ven, Derek Harrison en Franco Balmanion reed Julien Stevens 45 seconden voor het eerste deel van het in stukken gehakte veld uit. De rivalen van Merckx, Janssen, Gimondi en Poulidor probeerden nog een massasprint te forceren zodat de kansen in de laatste meters wat meer verdeeld zouden worden. Het lukte niet. Stevens bleef voorop en won de eindsprint van Willy in ’t Ven.

Foto©Wiel Vasmeer

Ton Vissers over zijn equipe: „Zij rijden alleen om bij te blijven”
Wat voor Willem II een gloriedag in zijn nog prille Tourbestaan had moeten worden, werd een complete deceptie. „In Maastricht”, zo had de garde van Ton Vissers ’s ochtends in het hart van Brussel nog geroepen, „gaat Eef Dolman het doen. Hij vliegt erin en het moet een hele goeie zijn, die hem vandaag verslaat”. En in het vaderlandse kamp liet men er niets aan gelegen Eef Dolman alvast bij voorbaat te lanceren. Zijn fiets werd volledig die uit elkaar „getrokken” om met extra-lichte banden. 28-spaaks wieltjes en de „grote plaat” weer te worden gemonteerd.

Het was lang wachten maar ook Leen Poortvliet en Henk Nijdam rollen over de finish.  Foto©Wiel Vasmeer

Ton Vissers vlocht inmiddels met zijn equipe snode plannen ineen. „In Maastricht zal een Nederlander willen winnen. Janssen zal gaan en Peugeot rijdt voor Karstens. Op die knapen moeten we letten. We rijden allemaal voor Eef”. En iedereen knikte, terwijl Eef Dolman wat wezenloos in de ruimte staarde, zoals hij dat in volle concentratie pleegt te doen. „Als het in de aanvang niet te hard gaat, dan zal ik er bij zijn. Maar ze moeten mij de tijd gunnen tot na half koers op z’n minst. Zo niet, dan ben ik verkocht”. Ton Vissers schraapte later na de etappe wat mismoedig de scherven bijeen. „Ach, je leert dat er in een dergelijk waanzinnig hard koersverloop helemaal niets te spelen valt. Als het zo doorgaat, ligt straks iedereen op de knieën. We kunnen alleen maar rijden om bij te blijven. Want wat hebben wij nu nog? Pijnen valt ronduit tegen. Dan hou je alleen Wagtmans over. Hij blijft de troef. Misschien dat hij onze naam kan redden”. Maar wordt de vaderlandse equipe gered door het dappere verweer van één, ja slechts één coureur? Het is de troost voor een nu al vrijwel verslagene.

Julien Stevens tijdens de huldiging, Fotocollectie Anefo

 

Uitslag 2e rit:
1 Julien Stevens (Bel)
2 Willy In’t Ven (Bel)
3 Derek Harrisson (GB)
4 Franco Balmamion (Ita)
5 Michael Wright (GB)
6 Harm Ottenbros (NL)
7 Marino Basso (Ita)
8 Christian Raymond (Fra)
9 Pieter Nassen (Bel)
10 Jan Janssen (NL)

Julien Stevens tijdens de huldiging, Fotocollectie Anefo

 

Algemeen klassement:
1 Julien Stevens (Bel)
2 Eddy Merckx (Bel)
3 Rudy Altig (Dui)
4 Jan Janssen (NL)
5 Charly Grosskost (Fra)
6 Felice Gimondi (Ita)
7 Ferdinand Bracke (Bel)
8 Raymond Poulidor (Fra)
9 Pierfranco Vianelli (Ita)
10 Edy Schutz (Lux)

Marino Basso maakt een ereronde in de groene trui. Fotocollectie Anefo

klik en lees deze pagina van het Limburgs Dagblad van 1 juli 1969

klik en lees deze pagina van het Limburgs Dagblad van 1 juli 1969

De volgende dag, op dinsdag 1 juli rond 10.00 uur was het verzamelen geblazen voor derenners, begeleiders en toeschouwers op de Markt, waarna om 11.30 uur de officieuze start plaats vond van de derde etappe van Maastricht naar Charlesville

Fred De Bruijne Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Rik van Looy. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Gerben Karstens. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Domingo Perurena Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Raymond Delisle Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Lucien Aimar. Foto©Wiel Vasmeer

José Samyn Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Roger Pingeon. Foto©Wiel Vasmeer

Désiré Letort. Foto©Wiel Vasmeer

Eddy Merckx. Foto©Wiel Vasmeer

Wilfried David. Foto©Wiel Vasmeer

Wilfried David. Foto©Wiel Vasmeer

Raymond Poulidor. Foto©Wiel Vasmeer

o.a. Arie den Hartog, René Pijnen. Foto©Wiel Vasmeer

Ferdinand Bracke. Foto©Wiel Vasmeer

Felice Gimondi. Foto©Wiel Vasmeer

Foto©Wiel Vasmeer

Jan Janssen. Foto©Wiel Vasmeer

Lucien Aimar. Foto©Wiel Vasmeer

klik en lees het Limburgs Dagblad van 2 juli 1969

1953-05-10 Limburgs kampioenschap voor amateurs

Tevens vertelt Henk Steevens over de, na zijn winst in het kampioenschap volgende, aanloop naar zijn deelname aan de Tour de France 1953

Verdiende zege van Henk Steevens, na sprintduel met van der Weyden, in het kampioenschap van Limburg

We lezen het artikel van Gerard Sillen in het blad “wielersport” van 13 mei 1953:

Henk Steevens na de finish van het kampioenschap van Limburg te Valkenburg, staand met de hoed burgemeester Hens van Valkenburg, zittend met hoed Joris van den Bergh, foto archief Peet Knops

Deelnemerslijst amateurs

Ditmaal waren de weergoden de Cauberg-races eens gunstig gezind, zodat de vele duizenden toeschouwers naar harte-lust van een brokje aardig uitziende wielersport konden genieten. De aandacht van een lang niet onbelangrijk gedeelte van deze menigte gold in het bijzonder de verrichtingen van de Limburgse amateurs, die gingen uitmaken wie na Nolten (1950 en 1951) en Nieskens (1952) zijn naam op de erelijst mocht schrijven. Onder de uitgebreide familie „liefhebbers” zitten verschillende knapen, die heel wat in hun ransel hebben.

De vraag is nu maar of dit er ook uitkomt, want er zijn allerlei factoren die een opmars kunnen remmen, terwijl anderzijds bepaalde hoedanigheden door ijver, liefde tot de sport en wilskracht beklemtoond dienen te worden.

Limburgs wielerkampioenschap voor de amateurs te Valkenburg, de huldiging van de eerste drie aankomenden door burgemeester Hens van Valkenburg, v.l.n.r: Thei Paas, Flor van der Weyden en Henk Steevens Foto: van Duinen / Anefo

Eén ding is zeker, in de galerij der Limburgse kampioenen nam zondagmiddag iemand plaats, die hierin zeker geen slecht figuur slaat: Henk Steevens. De gebr. Steevens beschikken over een flinke portie aanleg, een beduidende hoeveelheid energie en op bepaalde momenten over een vinnige wedstrijdmentaliteit. Vooral dit laatste onderdeel van de „bagage” vrezen de concurrenten, want dan verdrijven de heren Leo en Henk Steevens door deze explosieve wilskracht vermoeidheid en zijn niet bevreesd voor welke rivalen ook. Henk Steevens speelde in het Limburgse kampioenschap op de Cauberg een grote rol. Tijdens de gehele koers was de oudste van het (jonge) broederpaar ergens heel vooraan te vinden.

Scheidend Limburgs kampioen Jac. Nieskens 1952 feliciteert de nieuwe Limburgse kampioen Henk Steevens. foto archief Jac. Nieskens

Trachtte iemand aan de haal te gaan en zag het er naar uit, dat dit geval gevaar kon opleveren, dan wipte Henk netjes mee, om zodoende een oogje in het zeil te houden en om eventueel zelf de finale in te luiden. Tientallen deelnemers bleken niet opgewassen tegen de elf Cauberg-ronden van elf kilometer en de daarin opgesloten hindernissen van velerlei soort. De jonge Boelhouwers bleek uit het goede hout te zijn gesneden, Jan Willemsen huisde steevast in de eerste linie, Pierre Steenbakkers hoopte kennelijk op een goede afloop, kortom er zat nogal wat leven in de brouwerij. Vooral na half koers, toen Jacq. Nieskens, Piet v. d. Brekel, Thei Paas, Flor v. d. Weyden, Henk Steevens, Jan Bakkers, Kees Boelhouwers, Jacq. Fooy, Willy Gramser, Leo Stevens etc. serieus naar een hoofdrol dongen. Diverse leiders kreeg het gezelschap. Leiders van allerlei pluimage, maar drie ronden voor het einde viel de slag, toen Henk Steevens en Flor van der Weyden hun makkers een vaarwel toeriepen en zich niet meer lieten zien, alvorens deze 121 kilometer-affaire achter de rug was. Dit duo nam een kleine voorsprong en verdedigde deze winst tegen de aanstormende concurrentie met mannenmoed en mét kunde. Henk Steevens trok in de eindspurt duidelijk aan het langste eind. Zijn succes was verdiend en iedereen gunde hem dit fraaie kampioenschap.

Limburgs kampioenschap 1953: Beeld van de beklimming van de Cauberg foto: van Duinen, / Anefo

De uitslag luidde:

  1. Henk Steevens, Elsloo, 121 km in 3 uur 23 min. 3 sec.;
  2. Flor v. d. Weyden, Maastricht, z.t.; op 23 sec.
  3. Theo Paas, Munstergeleen
  4. Jan Bakkers, Puth-Schinnen
  5. Kees Boelhouwers, Bunde
  6. Jacq. Nieskens, Swalmen; op 27 sec.
  7. Piet v. d. Brekel, Echt
  8. Jac. Fooy, Maastricht
  9. Willy Gramser, Siebengewald
  10. Leo Steevens, Elsloo
  11. Pierre Steenbakkers, Maastricht
  12. A. Paas, Munstergeleen
  13. G. Rongen, Bunde; op 1 min. 31 sec.
  14. Arnold Ehlen, Broeksittard
  15. Harry Ehlen, Sittard

Henk Steevens: In maart 1953 liep mijn dienstplicht ten einde, ik reed dat jaar nog een 15 tot 20 wedstrijden bij de amateurs. Ik won menige wedstrijd o.a. Luik-Heuseux, Heerlen, Horion Hozemont, Amby en Nieuwstad. Joris van den Bergh (hij stierf een maand later), hij had me zien rijden bij het Limburgs kampioenschap zei “je komt in aanmerking voor selectie van de Nederlandse ploeg voor het wereldkampioenschap in het Zwitserse Lugano. Hij nodigde me uit me te bewijzen in de “Grote Continental Prijs” te Hannover (Zondag 17 mei 1953) waarmee ik  een plek in de WK selectie kon afdwingen. Alle internationale amateurtoppers stonden daar aan de start. De donderdag ervoor (14 mei) moest ik echter nog met mijn club TWC Maastricht startten in de “Grote prijs van Aken”, 180km. Ook daar behaalde ik afgetekend de zege!!

Grote Prijs van Aken. Deze wegwedstrijd voor amateurs over 113 km leverde een eerste plaats op voor de Limburger Henk Stevens. Met Boelhouwers en Van de Weijden had hij een minuut voorsprong op Fooy, Muller (voor de afwisseling eens een Duitser), Anton Paas, Theo Paas en Steenbakkers. Een uitslag, die klinkt als een klok. Vooral de vereniging „TWC Maastricht” zal er tevreden mee zijn geweest. (De Waarheid 15 mei 1953)

Met onder andere Joris Van den Bergh en mecanieker Piet Gommans toog ik zaterdags naar Hannover voor de WK-selectiewedstrijd. Aangekomen in Hannover, geen hotel of pension hoor, we sliepen bij gewone mensen thuis, kreeg ’s avonds een paar boterhammen. Om half vijf s’morgens ging de wekker want de start van de wedstrijd was al om 6 uur !!
Ik vroeg aan de vrouw des huizes of ik nog een paar boterhammen mocht hebben want ik had verder niks om te eten in de koers, geen fruit, nee helemaal niks… Ik kreeg 4 sneetjes brood en en bol rauw gehakt mee, dat stak ik in mijn tas. Snel op naar de koers !!
Op weg naar de start, we hadden ons ook nog verreden, we kwamen bijna te laat. Door de speakers klonk het “wir warten noch fünf minuten auf die Holländer… ”
De gehele wereldtop stond daar aan de start.

Op ca. 60 km van de finish reed ik lek, uiteraard zelf het bandje omleggen, dat was toen normaal hè, ik stapte weer op de fiets en maar rije rije rije.. de kopgroep had nog een halve minuut voorsprong. Met nog één lange beklimming voor de boeg verder, rije rije rije… In een vloek en een zucht zag ik de koploper voor me rijden… Nu moet ik het goed gaan spelen, dacht ik bij mezelf. De toppers Hennes Junckermann en Walter Becker keken om, ze kenden me al van afgelopen donderdag in Aken. Boven op de top kwamen de motoren langszij de kopgroep met mij in het zog, broem broemm… Ik fietste, verstopt, naast een van die motoren en min of meer uit het zicht van de concurrentie langs de kopgroep. Ik nam snel ca. 300 meter. Ze hadden me niet voorbij zien rijden, ik was er tussen uit geknepen, was weg, en blééf weg… ik kwam met bijna 2 minuten voorsprong aan bij de eindstreep.

Henk Stevens, die we nu al willen tippen voor de wegkampioenschappen van 3 Juli, deed het Zondag eens dunnetjes over in de Continental-prijs te Hannover. Duitsers, Luxemburgers en Zwitsers namen daaraan deel. Een wedstrijd over 186 kilometer, te beschouwen als gelijkwaardig aan een klassieker als de Ronde van Midden-Nederland, maar nog iets geaccidenteerder. Op de Nienstedterberg schudde Stevens al zijn concurrenten van zich af. Met 80 seconden voorsprong kwam hij zegevierend in Hannover terug. De winnaar van de Ronde van de Saar, Becker, werd tweede. Slechts 19 van de 106 deelnemers bereikten het eindpunt. (De Waarheid 18 mei 1953)

Kees Pellenaars had me op de Cauberg zien rijden, wist ook van de overwinningen in Aken en Hannover etc, en wilde mij, want Dekkers en Faanhof waren niet in vorm, mee nemen naar de Tour de France dat jaar. Ik ga niet mee meneer Pellenaars…, Ik was stellig: Nee, ik ga NIET mee. Hij zocht me op in Elsloo, Nee, nee, NEE, ik ben te jong… De Pel: Je mag een andere oudere coureur meenemen, (Sjefke of Jan) en dit jaar mee om te leren, en volgend jaar neem ik je mee, dan moet je doorbreken..

Officiele mededelingen der NWU (tijdschrift Wielersport 25 juni 1953)

Uiteindelijk vroeg ik toch een beroepsrennerslicentie aan en ging ik mee naar de Tour, mede ook voor de duiten..

Nieuwe Tilburgsche Courant 2 juli 1953

Henk verteld kort over zijn ervaringen in de Tour: Ik reed lek, Kees Pellenaars reed langs, hij leek me niet te zien, ik riep hard “héé”, hij gooide een tube uit de auto. Ik kwam weer terug in het peloton… “héé Heintje je moet je wiel afgeven, Wout Wagtmans heeft lek”… met de tong op de schoenen weer terug naar het peloton gereden…. toen kwam Wim van Est: “Heintje ga me effe wat donker bier halen in dat café daar”… Waterdragen? Ik haalde water voor iederéén van de ploeg, voor mij zelf bleef niks over, ik heb er wel van geleerd…

De huldiging van de Tour de France ploeg 1953 in het Olympisch stadion in Amsterdam. foto: J.D. Noske / Anefo

Uiteindelijk  na een val, waarbij ik een spier scheurde, viel ik oververmoeid uit. Dat was na de 6e etappe, bij de finish in Le Mans, maar mijn bijdrage in de Ronde werd gelukkig toch alom gewaardeerd. Uiteraard was ik ook aanwezig bij de na-Tour huldiging in het Olympisch stadion in Amsterdam.

Later dat jaar, op 10 september, won Henk Steevens nog de Ronde van Roosendaal

1938-05-29 Djursholm: vierlandenwedstrijd voor amateurs

Nederlandse amateurs naar Zweden. De N.W.U. nodigt zes gegadigden uit.
Piet Smits onder de genodigden

De N.W.U. heeft van de Zweedse Wielerbond een uitnodiging ontvangen tot deelneming aan een internationale landenwedstrijd voor amateurs, welke is geaccepteerd. Deze wedstrijd zal verreden worden op zondag 29 Mei 1938 op een parcours in Djursholm bij Stockholm. De afstand bedraagt 100 km. Vier Nederlanders mogen deelnemen. Volgens „Sportecho” zijn door den heer Swaab de Beer, in overleg met de sportcommissie van de N.W.U. de navolgende zes renners uitgenodigd: P. Smits, Tegelen, A. Zwartepoorte, Amsterdam, O. Moeke, Weespercarspel, J. Demmenie, Rotterdam, H. de Hoog, Amsterdam en A. Steenbakkers. St. Michielsgestel.

Voormalig beroepsrenner Piet Smits uit Tegelen, voor de 2e wereldoorlog een vermaard crack op de piste én beste vriend en koppelgenoot van oud-wereldkampioen Jan Derksen

Opvallend is de keuze wat betreft de drie eerstgenoemden, die immers niet tot het weg-rennersgilde behoren. Nu zijn wij onkundig van de aard van het parcours. Zou dit zijn als bijvoorbeeld bij het wielercriterium te Oosterhout, dan kunnen pistiers met sprintkwaliteiten als Smits, Zwartepoorte en Moeke er wellicht goede resultaten boeken, doch in het andere geval had men wellicht beter gedaan het oog op amateurs „van de weg” te laten vallen. Demmenie, de Hoog en Steenbakkers zullen zeker hun mannetje staan. Blijft natuurlijk de vraag of de jongelui er voor zullen gevoelen de verre reis te doen, want er zullen ook wel financiële kanten aan die uitzending verbonden zijn.

Uit de plakboeken van Piet Smits: Amsterdam 25 mei 1938, het vertrek van de Nederlandse amateurploeg naar Stockholm: Piet Smits, Tegelen (in het midden); Adrie Zwartepoorte Amsterdam; Joop Demmenie Rotterdam; Antoon Steenbakkers St. Michielsgestel, De equipe staat onder  leiding van chef d’equipe dhr. B. Swaab de Beer en worden verzorgd door de N W. U.-trainer, Guus Schilling (geheel rechts),

NEDERLAND WINT DE VIERLANDENWEDSTRIJD IN ZWEDEN.
Gedurende de wedstrijd was het slecht weer.
6000 toeschouwers woonden de wedstrijd bij.

Op initiatief van den Zweedse Wielerbond werd 29 Mei op het circuit van Djursholm (in de nabijheid van Stockholm) de vier landen-wedstrijd voor amateus verreden, die in een fraaie Nederlandse overwinning geëindigd is. Aan deze wedstrijd werd deelgenomen door Zweden, Denemarken, Duitsland en Nederland. Elk land mocht vier renners afvaardigen, waarvan er drie geplaatst werden voor het landen-klassement. De ploegen zagen er als volgt uit: Zweden met Johansson, Ericsson, Berg en Jansson; Denemarken met Sörensen, Nielsen, Glöwen en Andersen; Duitsland met Bartoskiewitz, Siegel, Schmidt en Schulze; Nederland met Joop Demmenie, Adrie Zwartepoorte, Piet Smits en Toon Steenbakkers. Andere niet officiële renners completeerden het veld. In het totaal moesten er dertig ronden van 3,6 K.M. verreden worden.

Hoewel de Deen Frode Sörensen (vice-wereldkampioen 1937) als algemeen individueel favoriet gestart was, stond Nederland bij de landenploeg als beste genoteerd. Daarom is de uitslag gedeeltelijk een verrassing geworden en ligt gedeeltelijk geheel in de lijn der verwachtingen. Niet Sörensen, maar de Zweed Sven Johansson werd winnaar met een voorsprong van anderhalve minuut. Reeds in het begin van de wedstrijd (in de zevende ronde) was het de Zweeds nationale kampioen Johansson op de vlucht geslagen en had de Duitser Matthusias en de Nederlander Joop Demmenie met zich meegenomen. Dit drietal draaide een buitengewoon hoog tempo en slaagde er binnen enkele ronden in een voorsprong van 2 min. te behalen. Deze voorsprong zou nog aanzienlijk vergroot zijn geworden, indien de Duitser op dat ogenblik niet een lekke band gekregen had. Hij viel terug en moest door het hoge tempo, waarmee het peloton de vluchtelingen trachtte te achterhalen opgeven. Demmenie en Johansson gaven echter de moed niet verloren. Vooral Johansson ging buitengewoon goed en… enkele ronden vóór het einde maakt hij zich van Demmenie los en spurtte alleen naar de finish, waarbij met bijna anderhalve minuut voorsprong arriveerde. Demmenie raakte spoedig over zijn inzinking heen en kwam met vrij grote voorsprong op het hoofdpeloton als tweede binnen.

Uit de plakboeken van Piet Smits: De finish van het peloton voor de 4e plaats. In de eindsprint werd Smits tweede na de favoriet Sörensen en bezette hiermee de 5e plaats.

In het hoofdpeloton was in die tijd zeer veel gebeurd. Herhaaldelijk hadden de renners geprobeerd er tussen uit te trekken, doch vrijwel steeds zonder succes… totdat Adrie Zwartepoorte zich losrukte en alleen de uitlopers achterna ging. Ook hij werd niet meer door het peloton achterhaald en eindigde dus als derde met bijna 6 minuten voorsprong op het hoofdpeloton. Toon Steenbakkers scheen langen tijd Nederlands’ derde man te zullen worden, totdat hij door een lek bandje uit den strijd geworpen werd. Onze vierde man Piet Smits bevond zich echter gelukkig nog in het hoofdpeloton en werd bij de eindsprint tweede na de favoriet Sörensen. Hierdoor had Nederland de landoverwinning veroverd. De Duitsers hadden pech en verloren voor het einde Schmidt en Matthusias door bandenpech en kon daardoor niet geklasseerd worden in het landenklassement.

De Nederlandse renners, die hebben deelgenomen aan de vierlandenwedstrijd, welke nabij Stockholm is gehouden, en door Nederland is gewonnen. V.I.n.r.: Smits, Demmenie en Zwartepoorte, die individueel geklasseerd zijn als vijfde, tweede en derde.

 

De uitslag luidde:
1. Johansson 108 KM. in 3 uur 1 min. 53,6 sec;
2. Demmenie in 3 uur 3 min. 8 sec;
3. Zwartepoorte in 3 uur 3 min. 58,6 sec;
4. Sörensen in 3 uur 9 min. 31,2 sec;
5. P. Smits;
6. Nielsen;
7. Schulze;
8. Bartoskiewitz;
9. Ericksson.

Landenklassement:
1. Nederland met 29 pnt.;
2. Zweden met 21 pnt.;
3. Denemarken met 21 pnt.;
Duitschland uitgevallen.